ตอนที่ 487 สาวน้อยถูกไล่ล่า

ตอนที่ 487 สาวน้อยถูกไล่ล่า

เมื่อเอ่ยถึงความรัก ถูเซิ่งหนานไม่เข้าใจจริง ๆ

นางมีความภักดีต่อคุณชายอย่างแท้จริง

นางทำตามที่คุณชายสั่งให้นางทำทุกอย่าง

เมื่อนางได้บรรลุหยวนเสินครั้งแรก หลายตระกูลต้องการเอาชนะใจนาง โดยคิดว่าจวนโหวไม่สามารถรับรองหยวนเสินผู้ยิ่งใหญ่เช่นนางได้

แต่นางกลับเพิกเฉย โดยนึกถึงหน้าที่องครักษ์ของตนเท่านั้น

ดังนั้นจึงมีคนบางกลุ่มพูดลับหลังว่า ผู้ทรงเกียรติมังกรคชสารเป็นเพียงสุนัขรับใช้ของอู่ซ่วนโหว แม้นางจะลงมือส่งคนผู้นั้นไปสู่สุคติแล้ว แต่แท้จริงภายในใจนางก็ไม่ได้คิดว่าคำพูดนั้นมีปัญหาอะไร นางเป็นบ่าวของซูอันจริง ๆ และการสังหารนั้นเพียงเพราะคำพูดของคนผู้นั้นเป็นการดูถูกคุณชาย

“หืม...” ดวงตาของซูอันพร่ามัวไปชั่วขณะ

เจิดจ้ามาก!

ดวงตาของเขาเป็นประกาย

ใหญ่ขนาดนี้ได้หรือ เขาพึมพำในใจ

ระดับนี้ถ้าเป็นคนปกติ คงจะผิดรูปอย่างมาก และอาจจะน่าเกลียดสุด ๆ

รูปร่างสูงใหญ่ของเซิ่งหนานเข้ากันได้อย่างลงตัว ทำให้ดูกลมกลืนเป็นอย่างยิ่ง

ซูอันอดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปทดสอบมัน

ร่างกายของเซิ่งหนานตึงเครียดขึ้นทันที และรู้สึกไม่สบายใจเมื่อยืนอยู่

ร่างกายที่ผ่อนคลายกลับบิดตัวเล็กน้อยอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ไม่ว่านางจะใสซื่อขนาดไหน ก็ยังรู้ว่าซูอันกำลังทำอะไรอยู่

“คุณชาย”

เซิ่งหนานตะโกนเสียงเบา นางรู้ว่าสิ่งที่คุณชายทำอาจไม่ใช่ความคิดที่ดี แต่นางก็ยังเลือกที่จะไม่หลีกเลี่ยง

ความภักดีของนางที่มีต่อซูอันทำให้นางไม่หยุดยั้งการกระทำผิดของคุณชาย

ซูอันดึงมือกลับ ไอสองครั้ง และทำหน้าซื่อตรง

“เซิ่งหนาน นอนลงบนฟูกนั่นสิ ข้าจะสอนวิธีลับให้เจ้าเอง”

“เจ้าค่ะ คุณชาย”

แม้จะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่เซิ่งหนานยังปฏิบัติตามคำสั่งของซูอันอย่างซื่อสัตย์

นางล้มตัวลงนอนตัวตรงอยู่กลางฟูกรูปหัวใจ มือพับไว้บนหน้าท้อง ร่างกายเหยียดตรงราวกับศพที่กำลังจะถูกฝัง

โชคดีที่ฟูกนี้มีขนาดใหญ่หรือเล็กก็ได้ และสามารถรองรับคนได้หลายร้อยคน ไม่ต้องเอ่ยถึงร่างกายของเซิ่งหนานเลย

“ผ่อนคลายหน่อย อย่ากังวลนัก” เสียงอ่อนโยนของซูอันดังเข้ามาในหูของนาง

เซิ่งหนานสูดหายใจเข้าและผ่อนคลายกล้ามเนื้ออย่างช้า ๆ แต่ในวินาทีถัดมานางก็เริ่มเกร็งอีกครั้ง

ไม่รู้ว่าคุณชายปล่อยความถือตัวลงเมื่อใด ปรากฏตัวต่อหน้านางในสภาพเปลือยกาย และนั่งลงบนขาของนางโดยตรง

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางเห็นซูอันเป็นแบบนี้ นางเคยยืนมองคุณชายอยู่เงียบ ๆ มาก่อน แต่ก็จำหน้าที่ของตนได้เสมอ และไม่ได้ใส่ใจเขามากนัก นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้มองเขาอย่างใกล้ชิดเช่นนี้

“บอกเจ้าแล้วว่าอย่าเกร็ง” ซูอันวางมือบนต้นขาของเซิ่งหนาน

กล้ามเนื้อที่แน่นและยืดหยุ่นทำให้นั่งสบายเหมือนเบาะเนื้อคุณภาพดี

ดูเหมือนเขาจะละเลยเซิ่งหนานในอดีตมากไปแล้ว ซูอันคิดกับตัวเอง และเมื่อเห็นสีหน้าไม่สบายใจขององครักษ์ผู้ภักดี เขาก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ขั้นตอนแรกของวิธีลับคือการเปิดขาของเจ้า ในท่าควบอาชา”

ในท่านี้ต้องเปิดสะโพกและชี้ปลายเท้าออกให้กว้างเท่ากับระดับไหล่

ให้ต้นขาขนานกับพื้น และให้สะโพกได้รับแรงกดที่เพียงพอ

ทักษะพื้นฐานเช่นนี้ของนักรบธรรมดา ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเซิ่งหนาน แม้แต่ตอนที่ซูอันนั่งอยู่บนขาของนาง ร่างกายของนางแข็งแกร่งราวกับเก้าอี้ที่ไร้การสั่นไหว

ซูอันซึ่งนั่งอยู่บนขาขวาของเซิ่งหนาน สามารถมองเห็นเส้นกล้ามเนื้อบนร่างกายของเซิ่งหนานได้อย่างชัดเจน...สมบูรณ์แบบ!

……

สามวันต่อมา ในตอนเช้าตรู่ ซูอันตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกอบอุ่น

ความขาวแสบตายังคงอยู่

จนกระทั่งได้ยินเสียงครางต่ำ ๆ เขาจึงยันตัวลุกขึ้นนั่ง

ปรากฏว่าเขานอนทับร่างของเซิ่งหนาน และเอาศีรษะพิงกับหน้าอกใหญ่ทั้งสองข้าง

ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดถึงนุ่มและสบายขนาดนี้

[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับพลังวิเศษ...การหยั่งรู้] เสียงเตือนของระบบดังขึ้น

การหยั่งรู้ : การล่วงรู้จิตใจของผู้อื่น ช่วยให้เข้าใจความคิดและความรู้สึกของสิ่งมีชีวิตทั้งมวลในโลกได้

ด้วยโชคลาภมหาศาล ซูอันจึงสุ่มจับรางวัลไปหนึ่งครั้ง

รางวัลฟังดูดีทีเดียว ซูอันประมวลผลข้อมูลในหัวผ่านจิต พยายามใช้พลังเวท และเสียงหัวใจของเขาจึงถูกส่งไปถึงหูทันที

‘เหตุใดคุณชายถึงชอบบีบจัง มันคันนิด ๆ’ นี่คือเสียงในใจของเซิ่งหนาน

เซิ่งหนานที่อยู่ใต้ร่างของเขายังคงนิ่งเฉย โดยมีรอยแดงจาง ๆ บนใบหน้าสวย และพยายามจะแอบมองเขา

ความภักดีก็คือความภักดี แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบายใจหลังจากโดนหลอก

ซูอันเห็นดังนั้นจึงกดนิ้วอีกสองสามครั้งก่อนจะดึงกลับ เขายิ้มแล้วถาม “วิธีลับได้ผลเป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกดีขึ้นหรือไม่”

เมื่อเซิ่งหนานได้ยินเช่นนี้ จำต้องระงับความแปลกประหลาดในใจ และสัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงในตัวเอง

จากนั้นดวงตาของนางค่อย ๆ เบิกกว้างขึ้น

ไม่ทราบว่าพลังวิญญาณของนางได้ทะลุผ่านถึงจุดสูงสุดของหยวนเสินขั้นปลายเมื่อใด!

‘คัมภีร์ปราบมังกรคชสาร’ ก็บรรลุถึงระดับแห่งสรรพสิ่งแล้ว ความแข็งแกร่งของร่างกายเหนือกว่าเดิมหลายเท่า

หากนางทำตามความก้าวหน้าในการฝึกฝนครั้งก่อน ๆ ของตนเอง แม้จะได้รับความช่วยเหลือจากต้นโพธิ์ และมียาชั้นยอดล้ำค่าและเลือดวิญญาณเพียงพอ นางก็ยังต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะไปถึงจุดนี้

หากอาศัยการฝึกฝนของตนเองเพียงอย่างเดียว อาจต้องใช้เวลาหลายสิบปีกว่าจะบรรลุความก้าวหน้าได้

ระดับหยวนเสินเป็นเรื่องที่ต้องค่อย ๆ บ่มเพาะ ไม่ใช่ว่าใครก็สามารถโกงเหมือนติดปีกเพื่อทะลวงผ่านได้อย่างรวดเร็ว

บัดนี้ความพยายามอย่างหนักหลายสิบปีได้รับการช่วยเหลือให้ผ่านได้ภายในสามวัน แม้แต่คนที่หนักแน่นอย่างเซิ่งหนานก็ยังหวั่นไหว

เมื่อได้ยินความคิดของเซิ่งหนาน ซูอันจึงอธิบาย “นี่เป็นครั้งแรกที่เราควบรวมอินหยางร่วมกัน รากฐานหยวนอินของเจ้ายังคงอยู่ ผลลัพธ์จึงดีกว่านี้ หากเจ้าฝึกเคล็ดวิชานี้อีกในภายหน้า ผลลัพธ์จะด้อยลงไปมาก สิ่งสำคัญคือการค่อยเป็นค่อยไป ทำอย่างสม่ำเสมอและต่อเนื่อง เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีในระยะยาว”

แม้วิถีอินหยางจะมหัศจรรย์ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นเหลือเชื่อ

เป็นไปไม่ได้ที่จะนำเซิ่งหนานไปถึงระดับบรรลุวิถีโดยตรง

ที่จริงแล้วมันเป็นเรื่องของการบ่มเพาะและพัฒนาคุณสมบัติ รวมถึงรากฐานของทั้งสองฝ่ายเพื่อให้เส้นทางข้างหน้าราบรื่นยิ่งขึ้น

เหตุผลที่ร่างกายเซียนของซูอันแข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่อาจแยกออกจากการอุทิศตนของกลุ่มผู้ฝึกตนหญิงในโลกต้นกำเนิดได้

“เข้าใจแล้ว ขอบคุณคุณชาย” จิตใจของเซิ่งหนานสงบลงอย่างรวดเร็ว

แม้การฝึกฝนวิธีลับกับคุณชายจะเป็นเรื่องสนุกมาก และความก้าวหน้าในการฝึกฝนของนางก็รวดเร็ว แต่ไม่สามารถละเลยการฝึกซ้อมประจำวันได้เพราะเหตุนี้

กายเกิดขึ้นจากการขัดเกลา วิถีสำเร็จได้จากการขัดเกลา

ถ้าไม่ปฏิบัติก็ไม่ใช่เต๋า

“เข้าใจก็ดีแล้ว” ซูอันพยักหน้าอย่างพึงพอใจ มองดวงตาที่ยังคงบริสุทธิ์คู่นั้นแล้วยิ้มบาง ๆ “เซิ่งหนาน ก้มลงมาเถอะ คุณชายต้องการมัน”

“อ่า...จะ เจ้าค่ะ คุณชาย”

……

เวลาเดียวกันในพิภพเซียน ตงเซียงอิ๋งก็ตกอยู่ในอันตราย

“ก็แค่เอาสมุนไพรไปต้นเดียวเอง เหตุใดต้องขี้เหนียวขนาดนี้ด้วย” สาวน้อยบ่นพึมพำขณะชายตามองฝูงหมาป่าที่ไล่ตามมาอย่างไม่ลดละข้างหลัง

ตอนนี้บนเสื้อผ้าของนางมีรอยขีดข่วนมากมาย หน้าตาเปรอะเปื้อนดูยุ่งเหยิงเป็นพิเศษ

“ข้าจะคืนมันให้พวกเจ้า!”

นางถือสมุนไพรล้ำค่าที่เหมือนตะเกียงไว้ในมือ แววแห่งความปวดร้าวฉายวาบขึ้นในดวงตา หลังจากลังเลอยู่นาน นางก็โยนมันทิ้งไปอย่างไม่เต็มใจ

นี่คือของรางวัลที่นางเฝ้ารอมาสามวันเต็ม ๆ เลยนะ

เป็นยาชั้นยอดที่สามารถช่วยให้ขอบเขตก่อกำเนิดบรรลุถึงจื่อฝู่ และสร้างรากฐานที่แข็งแกร่ง!

“อาวู้ว!” ราชาหมาป่าไม่สะทกสะท้าน และเรียกหมาป่าให้ไปเอายาล้ำค่ามา

แต่ฝูงหมาป่าที่เหลือภายใต้การนำของจ่าฝูง ยังคงไล่ล่าตงเซียงอิ๋งอย่างดุร้าย พยายามจะฉีกกระชากโจรตัวน้อยผู้นี้ให้เป็นชิ้น ๆ

ตงเซียงอิ๋งเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งนี้ “พวกเจ้ายังไล่ตามข้าอีก จะไม่สุภาพกับพวกเจ้าแล้วนะ! ไม่เกรงใจแล้ว...ยะ!”

เมื่อเห็นราชาหมาป่าจ่าฝูงกำลังจะตามทันตนเอง หัวใจของนางก็เต้นแรงขึ้น รีบกลั่นพลังเวทในร่างกายเพื่อเร่งความเร็วในการบินของตน

ฟิ้ว!

ทันใดนั้นมีแสงเย็นปรากฏขึ้น

สาวน้อยรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นอย่างกะทันหัน และไม่สนใจภาพลักษณ์อีกต่อไป

ศีรษะก้มต่ำลงอย่างรวดเร็ว พุ่งดิ่งลงไปด้านล่าง พลิกตัวม้วนหนึ่งแล้วกลิ้งลงสู่พื้น