ตอนที่ 458 ใต้หล้าสงบสุข

ตอนที่ 458 ใต้หล้าสงบสุข

เจียหลีสงบลง ไม่โกรธเคืองกับเรื่องนี้ แต่แสงพุทธะบนร่างกายกลับสว่างขึ้น พยายามที่จะชำระล้างปราณของซูอันด้วยคำสอนทางพุทธศาสนาของตนเอง

น่าเสียดายที่มันไร้ประโยชน์ ปราณของซูอันไม่เพียงแต่ไม่สกปรกเท่านั้น ยังมีผลลัพธ์พิเศษบางอย่างอีกด้วย และได้รวมเข้ากับมณีรัตนะอย่างสมบูรณ์

เมื่อผสานมณีรัตนะกลับเข้าไปในร่างกายของตนเองแล้ว นางจะได้รับผลกระทบจากสิ่งนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เว้นแต่นางจะละทิ้งมณีรัตนะและการปฏิบัติธรรมสี่แสนห้าหมื่นปีของตนไป แล้วเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

มิฉะนั้น นางก็ต้องพบกับความยุ่งยากกับซูอัน

“โยมซู อาตมา...เฮ้อ ช่างเถอะ ออกจากโลกนี้ไปพิภพเซียนเพื่อบรรลุธรรมดีกว่า สงสัยว่าโลกพุทธที่ก่อตั้งโดยจื้อจ้ายถงพุทธะนั้นยังมีอยู่จนถึงทุกวันนี้หรือไม่”

หลังจากคิดอยู่เป็นเวลานาน นางก็ตัดสินใจได้ในที่สุด

การอยู่ในโลกนี้ เพียงแต่จะเพิ่มกรรมให้มากขึ้นเท่านั้น และบางทีอาจค่อย ๆ ตกอยู่ในอุปสรรคของมารที่ขัดขวางการตรัสรู้

สู้ใช้สิ่งกีดขวางของโลกปิดกั้นเหตุและผลไว้ชั่วคราวจะดีกว่า

เรื่องของอนาคต ค่อยเอ่ยกันทีหลัง

ธิดาแห่งพุทธะคนนี้ซึ่งปฏิบัติธรรมอย่างลึกซึ้งมาก แท้จริงมีความคิดที่จะหลบหนีตลอด

ในวันนี้ แสงพุทธะในทะเลทรายตะวันตกสว่างไสวนัก

ความสงบแห่งธรรมที่อบอวลยังก้องสะท้อนไปทั่วฟ้าดิน บอกเล่าหลักธรรมของพุทธศาสนา

พระพุทธรูปลวงตาสง่างามทอดยาวข้ามท้องฟ้า จากนั้นค่อย ๆ จางหายไป

“น้อมส่งพระโพธิสัตว์เสียงทิพย์เจียหลีผู้ทรงเกียรติ!”

นอกวัดลั่นถัว มีภิกษุอาวุโสจำนวนนับไม่ถ้วนคุกเข่าลง และสรรเสริญด้วยความศรัทธา

ในขณะที่โลกหมุนตามกลไกที่ตั้งไว้ ประตูได้เปิดออกอย่างเงียบ ๆ

ร่างของธิดาแห่งพุทธะในวัดได้หายไป และรูปปั้นพระโพธิสัตว์เจียหลีหายไปพร้อมกัน

เป็นเวลานานแล้วที่เหล่าปรมาจารย์เต๋าได้ขึ้นสวรรค์ ในที่สุดก็มีคนก้าวขึ้นสู่เส้นทางแห่งการขึ้นสวรรค์อีกครั้ง

ถึงแม้ผู้ที่ได้ขึ้นสู่สวรรค์นี้ไม่ใช่ผู้บรรลุวิถีดั้งเดิมก็ตาม

ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นจักรพรรดินีหรือบรรพจารย์หงส์ หรือแม้แต่เหล่าหยวนเสินที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด ทั้งหมดล้วนจ้องมองไปที่ทะเลทรายตะวันตกในขณะนี้

ทั้งประหลาดใจ เข้าใจ หรือตื่นเต้น

ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ แต่ในช่วงเวลาสุดท้ายของการขึ้นสู่สวรรค์ ลำแสงพุทธะหลากสีก็ตกลงมาอย่างไม่คาดคิด ทะลุผ่านอากาศและพุ่งเข้าไปในพื้นที่แห่งหนึ่ง

ดูเหมือนจะมีเสียงครวญครางเบา ๆ ดังมาจากท้องฟ้า

แต่เมื่อฟังอย่างตั้งใจ กลับรู้สึกเหมือนเป็นเพียงเสียงของสายลม

ซูอันซึ่งอยู่ห่างไกลในวังหลวงรู้สึกถึงบางอย่าง และมองขึ้นไปทางทิศตะวันตก

“ไปแล้วหรือ เฮอะเฮอะ ไว้พบกันที่พิภพเซียน”

……

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ครึ่งปีผ่านไปอย่างสงบสุข

ในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา จักรพรรดินีได้ย่อยและดูดซับโชคที่ได้รวบรวมมาจนหมดสิ้น และความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นเล็กน้อย รัศมียิ่งสูงส่งและลึกลับขึ้น เหมือนกับท้องฟ้าที่อยู่สูงที่สุด

ดินแดนทั้งสี่นอกต้าซางยังมีการติดต่อสื่อสารและพัฒนาไปพร้อมกับต้าซางอย่างมีระเบียบ โดยทางเหนือมีความราบรื่นที่สุด

เพราะกองกำลังทางเหนือถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นไปนานแล้ว ตอนนี้จึงอยู่ในสภาพว่างเปล่าโดยสมบูรณ์

แม้แต่พุทธศาสนาซึ่งไม่ได้พัฒนาอย่างราบรื่นในต้าซางยังส่งลูกศิษย์ไปทางเหนือเพื่อก่อตั้งนิกายขึ้น ดินแดนแห่งนี้ซึ่งถูกผู้ปลูกฝังมารทำลายล้างเป็นเวลานาน แสดงให้เห็นถึงความเปิดกว้างอย่างยิ่ง

ทะเลไร้เขตแดนมีปัญหามากที่สุด ถึงอย่างไรทะเลก็แตกต่างจากแผ่นดินอย่างมาก กระนั้นด้วยการก่อตั้งเกาะเซียนเจ็ดสิบสองเกาะ ทำให้ค่อย ๆ กลับมาอยู่ในเส้นทางเดิม

ในช่วงเวลานี้ ซูอันได้สังหารตัวเอกแนวปรมาจารย์ปรุงยาที่แย่งชิงร่างอื่นแล้วกลับมาเกิดใหม่อีกคน ได้รับสูตรโกงที่เรียกว่ากายสรรพชีวิต ซึ่งได้หลอมรวมเข้ากับร่างกายเซียน ขณะนี้คะแนนตัวร้ายได้ถึงแปดพันแล้ว

หลังจากนั้นก็ไม่เคยพบตัวเอกคนอื่นอีกเลย ดูเหมือนพวกเขาจะถูกฆ่าอย่างโหดร้ายเกินไป และกุยช่ายถูกถอนออกไปหมดสิ้น

ส่วนความแข็งแกร่งของเขานั้น...

“ญาติผู้พี่ ท่าน...ก้าวหน้าอีกแล้วหรือ?”

เวลานี้กงเสวียนชิงกำลังสวมชุดครู เอียงตัวไปเหนือโต๊ะ และถามโดยมีเหงื่อไหลหยดลงจากใบหน้า

ฉากที่พวกเขาอยู่นั้นได้รับการตกแต่งให้เป็นสำนักงาน และได้ยินเสียงนักเรียนเล่นกันอยู่ข้างนอกอย่างเลือนราง

เมื่อมองออกไปจากกระจกโปร่งใสด้านเดียว จะเห็นถึงฉากอันเยาว์วัย

ทั้งสองอยู่ในสวนหลังบ้านของซูอัน ซึ่งตั้งอยู่ในอารยธรรมมัททานาอัน

ซูอันส่ายหัวเพื่อปฏิเสธ “ยังเร็วไปหน่อย ไยเจ้าถึงคิดแบบนั้น?”

ความสัมพันธ์ของทั้งสองเริ่มต้นขึ้นเมื่อกงเสวียนชิงมาตามหายาหยกขาว ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ ยกเว้นคำเรียกที่ไม่เปลี่ยนแปลง

“ข้ารู้สึกว่าปราณของท่านตอนนี้สูงส่งและลึกลับกว่าเมื่อก่อนมาก สำหรับข้าแล้ว มันให้ความรู้สึกเหมือนเต๋าที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ แม้แต่ของเหลวหยกก็มีผลอัศจรรย์เช่นนี้”

กงเสวียนชิงยกมุมปากขึ้น รอยยิ้มงดงามปรากฏบนใบหน้างามของนางพร้อมกับรอยแดงเล็กน้อย

“ทุกอย่างราวกับจะฝันไป”

หากไม่ได้ไปที่ตระกูลเซียวเพื่อถอนหมั้น และไม่ได้พบกับญาติผู้พี่ นางคงต้องฝึกฝนอย่างหนักอยู่ในตระกูลกง และทำงานหนักเพื่อฟันฝ่าให้ถึงมิ่งตาน

เพียะ!

เสียงตบสะโพกที่ไม่อ่อนโยนเลย

“ตอนนี้เป็นความจริงแล้วหรือยัง?” ซูอันถามขณะกดนางไว้บนโต๊ะ

“...เป็นความจริงแล้ว”

กงเสวียนชิงจ้องมองซูอันด้วยความขุ่นเคือง และเสริมความแข็งแกร่งเพื่อแก้แค้น

ซูอันยิ้มและไม่สนใจ ความคิดของเขาล่องลอยไปสู่ผลเต๋าในร่างกายที่อยู่ระหว่างความจริงและภาพลวงตา แล้วปล่อยปราณลึกลับออกมา

ที่จริงแล้วเขามีผลเต๋าอยู่จริง ๆ

เป็นสูตรโกงที่ได้จากการสังหารตัวเอกคนแรก...ผลเต๋าอายุยืน

ความสามารถเดียวของผลไม้ชนิดนี้คือทำให้อายุขัยของซูอันไม่มีสิ้นสุด และเขาจะไม่มีวันตายเนื่องจากอายุขัยหมดลง

แต่สำหรับหยวนเสินที่อายุยังไม่ถึงสามสิบปี ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องอายุขัยเลย

ด้วยเหตุนี้สูตรโกงนี้จึงไม่ปรากฏตัวมากนัก

จนกระทั่งวันหนึ่งเขาเกิดความคิดฉับพลัน และเริ่มใช้ชีวิตเพื่อกระตุ้นผลเต๋าอายุยืนนี้

เมื่อนั้นจึงได้พบว่า ที่แท้แล้วผลเต๋าอายุยืนนี้ที่ดูเหมือนไม่มีประโยชน์นั้นก็เป็นผลเต๋าของผู้บรรลุวิถีด้วยเช่นกัน

จากมุมมองนี้ ซูอันสามารถถือเป็นผู้บรรลุวิถีได้แล้ว

แต่น่าเสียดายที่ผลเต๋าอายุยืนไม่ใช่ผลเต๋าที่ควบแน่นมาจากเต๋าของเขาเอง  และนอกเหนือจากการช่วยให้เขาอายุยืนยาวอย่างไม่มีที่สิ้นสุดแล้ว ยังไม่สามารถช่วยเขาในด้านความแข็งแกร่งด้านอื่น ๆ อีกด้วย

แม้กระทั่งการฝึกฝนวิชาที่เรียกว่าเคล็ดวิชาต้องห้ามที่ต้องใช้อายุขัยเพื่อกระตุ้นเปิดใช้งาน...

ซูอันเคยคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่วิชาลับประเภทนี้ไม่เพียงแต่หายากเท่านั้น ยังมีผลข้างเคียง เช่น การสูญเสียแก่นสารและเลือด ส่งผลต่อศักยภาพ สับสน และกลืนกินแก่นวิญญาณ

และในด้านพลัง มันอาจไม่สามารถเทียบได้กับฝ่ามือเด็ดดาราของเขา

ท้ายที่สุดแล้วจุดประสงค์ของการฝึกฝนส่วนใหญ่ก็เพื่อให้เป็นอมตะและเป็นอิสระอย่างสบายใจ เว้นแต่พวกเขาจะถูกบังคับให้ตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน และเผชิญกับวิกฤตชีวิตและความตาย ใครจะศึกษาวิชาลับเหล่านั้น

และผู้ที่ถูกต้อนจนมุมจริง ๆ ย่อมจะใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เหลืออยู่ของตนให้เป็นประโยชน์จนหมดสิ้น ไฉนเลยจะเพียงแค่สิ้นเปลืองพลังชีวิตเท่านั้น

สุดท้ายเขาจึงล้มเลิกความคิดนี้ไป

แต่การกระทำดังกล่าวไม่ได้หมายความว่าผลเต๋าอายุยืนนั้นใช้ไม่ได้

อย่างไรก็เป็นผลเต๋าและมีผลอ้างอิงที่ยอดเยี่ยมต่อซูอัน

ด้วยความช่วยเหลือของผลเต๋าอายุยืน เขาสามารถควบคุมเต๋าของตัวเองได้สำเร็จในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา และสร้างผลเต๋าต้นแบบขึ้นมา

สถานะปัจจุบันของเขาอาจเรียกได้ว่าเป็นจุดสูงสุดของหยวนเสินและครึ่งก้าวสู่ผลเต๋า แต่ยังคงมีช่องว่างใหญ่ระหว่างเขาและผลเต๋าที่แท้จริง

เป็นเพียงการฝึกฝนของกงเสวียนชิงอยู่ที่ระดับหยางบริสุทธิ์เท่านั้น และเนื่องจากวิสัยทัศน์ที่จำกัด จึงไม่สามารถมองเห็นมันได้ชัดเจน

เส้นทางแห่งผลเต๋าในโลกนี้แทบจะถูกตัดขาดแล้ว

ตามความคิดของซูอัน เขาจะใช้ผลเต๋าอายุยืนนี้เป็นอาหาร และใช้การบำรุงตัวเองในจากเต๋าภายนอกเพื่อช่วยให้เขาผ่านพ้นสภาวะคอขวดไปได้

อย่างไรก็ตาม ยังไม่เคยมีการใช้วิธีเช่นนี้มาก่อน และไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าสามารถทำได้จริงตามที่คิดไว้หรือไม่ จำเป็นต้องทดลองซ้ำหลายครั้ง ไม่สามารถทำเสร็จภายในคืนเดียวได้

เมื่อมาถึงระดับบรรลุวิถี จะต้องมีความระมัดระวังอย่างยิ่ง

“อืม～”

เสียงร้องแห่งความสุขสม ดึงความสนใจของซูอันกลับมา

ในขณะที่ซูอันกำลังคิดเกี่ยวกับปัญหานั้น ก็ยังไม่ลืมที่จะสอนความจริงเรื่องอินหยางแก่กงเสวียนชิง

แต่ขณะนี้ กงเสวียนชิงดูเขินอายเล็กน้อย โดยจ้องมองไปที่ประตู

แอ๊ด!

ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก และสิ่งที่ปรากฏให้เห็นคือขาเรียวยาวสีขาวราวกับหิมะ