ตอนที่ 397 สถานการณ์ที่เหมือง

ตอนที่ 397 สถานการณ์ที่เหมือง

น่าเกลียด น่ารังเกียจที่สุด!

หากนางไม่ตัดผลเต๋าออกไป ส่งผลให้พลังวิญญาณของนางเสื่อมถอย ซูอันก็จะไม่สามารถมีอิทธิพลต่อนางผ่านสายน้ำยาวแห่งมิติเวลาได้

เพราะแก่นแท้ของระดับบรรลุวิถีได้ก้าวข้ามสายน้ำยาวแห่งมิติเวลาในโลกต้นกำเนิดไปแล้ว

หากกล้าที่จะโจมตีผู้ที่อยู่ในระดับบรรลุวิถีผ่านอดีต เพียงพริบตา จะมีมือยักษ์ปรากฏขึ้นในสายน้ำยาวแห่งมิติเวลา และบดขยี้บุคคลนั้นจนตาย จึงไม่อาจดูแคลนผลเต๋าได้

ทว่าก่อนหน้านี้นางได้ตัดผลเต๋าของตนเอง พลังวิญญาณไม่สมบูรณ์ จึงเปิดช่องว่างให้ผู้ชายคนนั้นได้ฉวยโอกาส

ยิ่งไปกว่านั้น พวกบรรพจารย์มังกร...ตอนนี้อาจประสบอุบัติเหตุหรือแม้แต่เสียชีวิตไปแล้วก็ได้ เหลือเพียงร่องรอยเพียงเล็กน้อยอยู่ในประวัติศาสตร์ ไม่เช่นนั้นจะยอมให้ตัวเองในอดีตถูกผู้ชายคนนี้รังแกได้อย่างไร

นึกถึงฉากที่บรรพจารย์มังกรผู้เย่อหยิ่งถูกซูอันทุบตีจนเป็นกระสอบทราย นางก็ทั้งโกรธและขบขัน

“ผู้ชายคนนี้ทำได้อย่างไร”

ถึงแม้นางจะอยู่ในระดับบรรลุวิถี นางก็ไม่กล้าที่จะเสี่ยงเข้าไปในสายน้ำยาวแห่งมิติเวลาง่าย ๆ ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่ซูอันจะถึงระดับเดียวกันได้ในเวลาอันสั้น

ขณะที่นางจัดการกับความทรงจำแห่งความอับอายแต่อบอุ่น ซึ่งเป็นเรื่องจริง ความรู้สึกของนางที่มีต่อซูอันก็ซับซ้อนมากขึ้น

“ช่างเถอะ ครั้งหน้าค่อยถามเขา”

……

“ใต้เท้า เกิดอะไรขึ้น?”

“ไม่มี”

ในห้อง ซูอันตกอยู่ในห้วงความคิด

ขณะนั้น เขารู้สึกเหมือนว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจ้องมองเขาอยู่

เมื่อกลับมามีสติอีกครั้ง เขาได้มองไปที่เหล่าเฉินที่ระมัดระวังตรงหน้า แล้วพยักหน้ายิ้ม “เล่าถึงสถานการณ์ของเหมืองโบราณเทียนซิงให้ข้าฟังต่อ”

จำได้ว่าเหล่าเฉินเป็นผู้ฝึกตนจากหน่วยวิหคดำ และถือเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา

เหล่าเฉินเป็นหนึ่งในคนที่ถูกส่งไปปิดล้อมเยี่ยเสวียน ในศึกครั้งนั้น นอกจากชิงหลิงและพี่หงเสา บุคคลที่มีระดับพลังวิญญาณสูงสุดได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการระเบิดพลังของเยี่ยเสวียน

หลังฟื้นจากอาการบาดเจ็บ เขาก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือน มิหนำซ้ำยังได้รับยาวิเศษด้วย ตอนนี้เขาได้บรรลุถึงระดับมิ่งตาน จึงถูกส่งไปคุมเหมืองที่โลกเจินอู่

“ใต้เท้า ในเหมืองโบราณเทียนซิงมีคนงานขุดเหมืองสามแสนสองหมื่นคน และหัวหน้าคนงานสามพันคน เราสามารถขุดแร่เทียนซิงได้วันละหนึ่งแสนชั่ง ยังมีแร่อื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องอีก...ความเร็วในการขุดน่าจะเพิ่มได้สองในสิบส่วน อย่างไรก็ตาม เหมืองนี้มีแนวโน้มที่จะถูกขุดจนเต็มภายในอีกครึ่งปีข้างหน้า”

เหล่าเฉินพูดอย่างเป็นระบบ

เหมืองโบราณเทียนซิงถูกขุดโดยผู้คนในโลกเจินอู่หลายปีแล้ว  คนงานเหมืองเหล่านี้มีระดับพลังวิญญาณที่สูงและมีประสิทธิภาพมาก ดังนั้นเหมืองแห่งนี้จะไม่คงอยู่ได้นานแน่นอน

“ครึ่งปี” เมื่อคิดเรื่องเวลา ซูอันรู้สึกว่านานไปด้วยซ้ำ

ถึงแม้เขาจะไม่ได้อยู่ในโลกเจินอู่เป็นเวลาสามเดือน แต่แผนพัฒนานี้ก็ดำเนินไปค่อนข้างดี

แต่เขามีความรู้สึกราง ๆ ว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังจะหลุดจากการควบคุม

ผู้เล่นเกมกว่าหนึ่งพันล้านคนกลายเป็นทาสการขุดเหมือง นี่ถือเป็นการโจมตีครั้งใหญ่ต่อเกมกลับชาติมาเกิด

“ใต้เท้าผู้คุม!”

ทันใดนั้น มีอีกคนผลักประตูเปิดออก

“ใต้เท้าผู้คุม เมื่อครู่นี้เกิดการถล่มขนาดเล็กในเหมือง และ...เอ่อ...”

เมื่อเขาเห็นซูอัน ก็ตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด และคำพูดติด ๆ ขัด ๆ รีบโค้งคำนับอย่างเคารพ “ข้าน้อยขอคารวะใต้เท้าขอรับ”

ผู้ที่เข้ามาคือเฉินมู่ รองผู้คุมเหมือง

ทว่าตอนนี้เขาดูอิดโรยเล็กน้อย เหมือนเขาจะอยู่ภายใต้ความกดดันทางจิตใจอย่างหนัก

ซูอันยิ้ม และยกตัวเอกให้ยืนขึ้นด้วยพลังเวทย์ “เป็นเจ้านี่เอง ตามสบายเถอะ พูดต่อเลย”

“ขอรับ ใต้เท้า” เฉินมู่รู้สึกประหลาดใจ และระมัดระวัง แต่สีหน้าของเขาดูจริงจังมาก “เมื่อสักครู่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นที่เหมือง ทำให้เหมืองถล่ม บางคนไม่มีเวลาหนี จึงมีคนงานเหมืองถูกฝังอยู่ที่นั่นรวมสิบห้าคน เราช่วยพวกเขาไว้ได้ แต่พวกเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและต้องได้รับการรักษาขอรับ”

ถึงแม้ผู้เล่นจะเป็นผู้มีทักษะ ทว่าพลังวิญญาณนั้นเทียบเท่าบุคคลธรรมดาคนหนึ่ง พลังไม่ได้ถึงมาตรฐาน และในหลาย ๆ ด้านยังอ่อนแอกว่าผู้ฝึกตนจริงอีกด้วย

เมื่อเผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญพื้นเมืองในระดับเดียวกัน พวกเขามักจะต้องรวมตัวช่วยกันสู้มากกว่าหนึ่งคน

นอกจากนี้ผู้เล่นเหล่านี้ยังอยู่แค่ระดับเงินเท่านั้น การตอบสนองที่ช้าและการป้องกันที่อ่อนแอทำให้เกิดอุบัติเหตุเช่นนี้

“บาดเจ็บสาหัส? บาดเจ็บสาหัสขนาดไหน ต้องรักษาอย่างไร?” ซูอันมองเฉินมู่และถามเล่น ๆ

เมื่อถูกซูอันมองเช่นนี้ เฉินมู่รู้สึกเย็นวาบที่หลัง ราวกับตนเองถูกมองทะลุ จึงรีบก้มหัวลง แล้วพูด

“พวกเขา พวกเขากระดูกหักขอรับ ต้องการยาบำรุงร่างกายคุณภาพสูง”

สำหรับการบาดเจ็บประเภทนี้ ทักษะการรักษาธรรมดาไม่มีประโยชน์เลย ต้องใช้ยาอายุวัฒนะล้ำค่าบางชนิด

“กระดูกหัก?”

ซูอันขมวดคิ้วเล็กน้อย และพูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวด “เวรกรรม ถ้าพวกเขาเจ็บปวดมากขนาดนั้น ไยเจ้ายังเก็บพวกเขาไว้อีก ไฉนไม่ส่งพวกเขาไปตามทางเสีย”

เฉินมู่ได้ยินเช่นนี้พลันเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง ไม่คาดคิดว่าชายหนุ่มที่ดูเที่ยงธรรมคนนี้จะใจร้ายได้ขนาดนี้ เขาไม่ได้มีมนุษยธรรมหรอกหรือ?

นั่นคือผู้เล่นที่มีชีวิต!

หมัดของเขากำแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

ทว่าหลังจากมองไปที่เหล่าเฉินผู้ไร้อารมณ์และซูอันผู้อ่อนโยน เขาก็กัดฟันพลางก้มหัวลงอย่างจนใจ “ขอรับ!”

ตอนนี้เขา ยังห่างไกลจากการสู้กลับได้

สิ้นเสียง เขาก็ออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

เสียงเหยียบขั้นบันไดหนักมาก ผู้ใดก็มองออกว่าเขากำลังขุ่นเคือง

“ใต้เท้า มิสู้...” เมื่อมองเฉินมู่ผู้เดินจากไป แววตาดุร้ายก็แวบขึ้นในดวงตาของเหล่าเฉิน

“ไม่จำเป็น”

ซูอันยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย และโบกมือเพื่อหยุดเขา

ผู้เล่นพวกนี้ไม่ซื่อสัตย์ เขาเองจะไม่แสดงความเมตตาต่อเหล่าผู้เล่นเช่นกัน

เพียงเครื่องมือชุดหนึ่ง ถ้าแตกหักก็ทิ้งไป

ส่วนเฉินมู่ ถ้าอยากเป็นวีรบุรุษ ก็ให้เป็นไป

การกำจัดตัวเอกง่าย ๆ ไม่อาจสร้างคะแนนตัวร้ายที่สูงได้

……

“พี่มู่!”

“ลูกพี่!”

“รองผู้คุม เป็นไงบ้าง”

เมื่อกลับมาที่เหมือง ก็มีกลุ่มคนมาล้อมเขาไว้ ชื่อเรียกก็แตกต่างกันไป บางคนเป็นหัวหน้าคนงาน และบางคนก็เป็นเพื่อนผู้เล่นของผู้บาดเจ็บทั้งสิบห้าคนนั้นด้วย

ถึงแม้เฉินมู่จะเป็นผู้เล่นทรยศ กระนั้นด้วยเสน่ห์อันโดดเด่นของเขา ยังสามารถดึงดูดผู้ติดตามได้มากมาย

นอกจากนี้ เฉินมู่ยังสามารถคาดการณ์ได้เสมอว่าสถานที่ใดมีปริมาณแร่สูง ช่วยให้ทุกคนทำภารกิจประจำวันสำเร็จ และช่วยเหลือคนจนคนขัดสน ภาพลักษณ์ของเขาในใจของทุกคนจึงค่อย ๆ เปลี่ยนไป

แต่ขณะนี้ใบหน้าของเขาดูหนักอึ้ง เมื่อมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวังของทุกคน การหายใจของเขาก็เริ่มหยุดลง เบือนหน้าแล้วพูดอย่างไม่เต็มใจ “ฉันไม่ได้รับยา และใต้เท้าบอกว่า...ให้ส่งพวกเหล่าซุนไปตามทาง”

ทันใดนั้นถ้ำเหมืองก็เงียบสงบลง ได้ยินเสียงหายใจชัดเจน

ผ่านช่องว่างในฝูงชน สามารถมองเห็นร่างสิบห้าร่างนอนอยู่บนพื้น หายใจรวยริน เลือดเนื้อที่ฉีกขาดเหมือนจะตำหนิเขาอยู่

เฉินมู่ยอมรับว่าเขาเสียใจต่อเรื่องนี้

เสียใจที่ออกภารกิจบ้า ๆ นั่นเพราะคำขู่ของซูอัน

“นายพูดว่าไงนะ!”

ทันใดนั้นก็มีผู้เล่นคนหนึ่งวิ่งออกมา คว้าคอเสื้อเฉินมู่และมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ

“ส่งพวกเขาไปตามทางงั้นเหรอ? ฉันจะส่งนายออกไปก่อน!”

เขาคำรามแล้วออกแรงด้วยมือทั้งสองข้าง ผลักเฉินมู่ไปจนชิดกำแพง

หนึ่งในจำนวนผู้ได้รับบาดเจ็บสาหัสทั้งหมด คือน้องชายของเขาเอง

ทั้งสองเติบโตมาโดยสวมกางเกงตัวเดียวกัน เล่นเกมร่วมกัน ฆ่าสัตว์ประหลาดร่วมกัน และเล่นกับทาสหญิงด้วยกัน

วันนี้กล้าบอกให้เขาส่งน้องชายออกไป เขาจะทนได้อย่างไร

“ซุนติง!”

“นายคิดจะทำอะไร ปล่อยเดี๋ยวนี้!”

“อย่าวู่วาม นี่ไม่ใช่การตัดสินใจของพี่มู่”

สีหน้าของหัวหน้าคนงานหลายคนที่อยู่ใกล้ ๆ พลันเปลี่ยนไป รีบคว้าผู้เล่นคนนั้นไว้ทันที

พวกเขาล้วนเป็นพี่น้องที่ถูกเสน่ห์ของเฉินมู่พิชิต