ตอนที่ 396 เฟิ่งหลวนก็คือเฟิ่งหลวน

ตอนที่ 396 เฟิ่งหลวนก็คือเฟิ่งหลวน

เมื่อมองย้อนกลับไปถึงความแข็งแกร่งของตนเอง ก็มาถึงจุดสูงสุดของหยวนเสินขั้นปลายแล้ว

สิ่งสำคัญคือความเข้าใจเกี่ยวกับเต๋ามีความลึกซึ้งยิ่งขึ้น หาใช่เพียงการควบรวมอินหยางเท่านั้น

หลังจากยืดเส้นยืดสายแล้ว ซูอันก็เตรียมตัวกลับไปนอน

“หืม?”

ทันใดนั้น เขาก็ตระหนักได้ว่ามีสิ่งขวางกั้นโปร่งใสตั้งล้อมรอบเขาไว้

เมื่อพิจารณาจากปราณแล้ว คงจะเป็นฝีมือของชิงเซียนเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้อื่นเข้าใกล้ตัวเขา

เขาโบกมืออย่างอ่อนโยน ทำลายสิ่งกีดขวางออก

เพียงชั่วพริบตา ร่างของตี้ชิงเซียนก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา

“สามเดือนผ่านไปแล้ว ในที่สุดเจ้าก็บรรลุเส้นทางสู่การตระหนักรู้”

เดิมทีนางซ่อนความกังวลไว้ในดวงตา เมื่อสังเกตเห็นว่าความแข็งแกร่งของซูอันดีขึ้นอีก รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้า

“สามเดือน นานขนาดนั้นเชียว” คิ้วของซูอันกระตุก

“ก็ไม่นานนักนะ” ตี้ชิงเซียนลังเล

“ข้าเห็นเจ้าเข้าสู่เส้นทางสู่การตระหนักรู้ จึงวางค่ายกลไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้อื่นรบกวนเจ้า”

ในความเป็นจริง สามเดือนเป็นเพียงช่วงเวลาหนึ่งสำหรับผู้ฝึกตนในระดับหยวนเสิน

ทว่าผ่านไปเพียงสองปีเท่านั้นนับตั้งแต่ซูอันปลุกความทรงจำของนางขึ้นมา และชีวิตของเขาก็ยุ่งวุ่นวายมาก จู่ ๆ เวลาก็ถูกดึงไปอีกสามเดือนให้หลัง จึงไม่ทราบว่าตอนนี้โลกเจินอู่เป็นอย่างไร

“ท่านพ่อ อุ้ม!”

ทันใดนั้นก็มีร่างเล็ก ๆ กระโดดออกจากด้านข้าง และโผเข้าไปในอ้อมแขนของซูอัน

เส้นผมดำขลับและดวงตาที่เปล่งประกายราวกับดวงดาว เปี่ยมด้วยความผูกพันกับบิดา นางคือซูซู ลูกสาวของซูอัน

ด้วยเลือดและร่างกายที่แข็งแกร่ง จึงทำให้เด็กน้อยคนนี้เติบโตเร็วมาก ดูน่ารักราวกับหยกแกะสลักเลยทีเดียว

“ช่วงนี้ซูซูมาหาเจ้าทุกวันเลย” ตี้ชิงเซียนรู้สึกอิจฉาอยู่บ้าง

นางเป็นผู้ให้กำเนิดและเลี้ยงดู ทว่าเด็กหญิงตัวน้อยกลับมีความผูกพันกับพ่อที่แย่งกินนมเสียมากกว่า

นางซึ่งเป็นแม่มือใหม่ย่อมมีความรู้สึกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“เฮอะเฮอะ” ซูอันหัวเราะ แล้วเอียงศีรษะเข้าไปใกล้ศีรษะเล็กๆ ของซูซู หัวใจรู้สึกอ่อนโยนขึ้น และกางแขนอีกข้างไปทางตี้ชิงเซียน

“มานี่สิ!”

ตี้ชิงเซียนผู้เป็นจักรพรรดินีชิง ดูเหมือนจะกลายเป็นคนเชื่องช้าเท่ากับมนุษย์ และล้มลงไปในอ้อมแขนของซูอันโดยไม่รู้ตัว หลังจากต่อต้านไปสองสามคำด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน นางก็มองไปที่ลูกสาวซึ่งกำลังยิ้มอย่างไร้เดียงสาอยู่ฝั่งตรงข้าม สุดท้ายก็ยิ้มจาง ๆ เช่นกัน

……

ณ ดินแดนต้องห้ามเสินหวง บรรพจารย์หงส์ลืมตาขึ้น

เสาทองแดงและโซ่เหล็กด้านหลังแตกหักจนสิ้น ปราณลึกลับและน่าสะพรึงกลัวค่อย ๆ แผ่ออกมา ราวกับมีเทพโบราณฟื้นคืนชีพ ส่งผลให้ตำหนักโลหิตหงส์โบราณที่แข็งแกร่งกว่าสมบัติวิญญาณใด ๆ สั่นไหวเล็กน้อย

โซ่ตรวนหลุดออกไปแล้ว มีเพียงความสุขในดวงตาของนาง “ถึงเวลาที่จะนำผลเต๋ากลับคืนมาแล้ว”

เมื่อโลกต้นกำเนิดเปลี่ยนไป ผู้บรรลุจำนวนมากก็ขึ้นสู่สวรรค์ ทว่านางคือผู้โชคร้ายที่สุด ต้องเผชิญกับคำสาปน่ากลัว และติดอยู่โลกต้นกำเนิดไม่รู้กี่หมื่นปี

วันนี้คำสาปถูกลบล้างจนหมดสิ้น และในอีกไม่นานนางก็จะได้ขึ้นสู่สวรรค์

“ไม่รู้ว่าตอนนี้จักรพรรดิสวรรค์และบรรพจารย์มังกรไปถึงระดับไหนแล้ว” รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของนาง

“ในอดีตบรรพจารย์มังกรได้รับบทเรียนจากท่านอาจารย์...ช้าก่อน อาจารย์โผล่มาจากที่ใด!”

รอยยิ้มของบรรพจารย์หงส์ชะงักค้าง ท่าทีเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน “ข้าคงจะเลอะเลือนไปแล้ว!”

“อาจารย์...ท่านอาจารย์เป็นใคร? ไม่สิ ไม่เคยมีอาจารย์นะ!”

นางยกมือกุมศีรษะ สีหน้าไม่มั่นใจ และทันใดนั้นก็มีแววแห่งความร้อนรนปรากฏขึ้นในดวงตา

“ช่างเถอะ ต้องเอาผลเต๋าคืนมาก่อน!”

นางตั้งใจแยกผลเต๋าออกไปนานเกิน และสามารถไปถึงระดับบรรลุวิถีโดยสมบูรณ์ได้ก็ต่อเมื่อนำผลเต๋ากลับคืนมาเท่านั้น

นางหยุดคิดฟุ้งซ่าน และนึกถึงผลเต๋าอย่างจริงจัง

ในเวลาเดียวกัน บนยอดเขาเฟิ่งหมิงในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนสุ่ย

เฟิ่งหลวนที่กำลังฝึกตนอยู่ก็รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติในใจ นางเงยหน้าขึ้นมองไปทางทิศตะวันตก หลังจากความเงียบยาวนาน ใบหน้าก็เริ่มแสดงถึงความตระหนักรู้

“เป็นเช่นนี้เอง”

“ข้าไม่ใช่ข้า แต่ก็ยังเป็นข้า”

ไม่แปลกที่การฝึกตนของนางดำเนินไปได้อย่างราบรื่นในช่วงนี้ นางไปถึงระดับหยวนเสินโดยไม่เผชิญกับความเสี่ยงใด ๆ ที่แท้นางก็เป็นผลเต๋าของการดำรงอยู่ต้องห้าม

วันนี้ต้องกลับไปสู่รากเหง้า กลับไปเป็นส่วนหนึ่งของการดำรงอยู่ต้องห้ามอีกครั้ง

ครั้นได้เข้าใจอดีต นางก็อยากจะยิ้ม

ทว่าเมื่อนึกถึงผู้ชายสารเลวแต่อ่อนโยนคนนั้น ก็มีความคิดถึงเพิ่มขึ้นมา

“วันนี้ได้กลับเป็นตัวเอง แต่กลับรู้สึกลังเลไม่น้อยเลย” ในที่สุดนางก็ได้แต่ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

ลำคอหยกหันไปมองม้วนกระดาษที่อยู่ข้างหลัง เป็นภาพวาดที่มีเพียงชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งที่มีรอยยิ้มจาง ๆ อยู่ในนั้น

ดวงตาคู่หนึ่งสงบนิ่งดุจทะเลสาบลึก หากมองใกล้ ๆ กลับดูเหมือนว่าอ่อนโยนมาก

เมื่อมองรอยยิ้มที่มุมปากของเขา คล้ายว่าจะมีเจตนาชั่วร้ายแอบแฝง

ภาพนั้นเป็นภาพของชายสารเลวที่นางวาดเอง การแขวนไว้ในห้อง บางทีทำให้รู้สึกเหมือนว่ามีตัวจริงมาอยู่ข้างกาย

นางยกมือขึ้นและสัมผัสม้วนกระดาษ “คุณชายซู ไว้พบกันใหม่โอกาสหน้า หวังว่าข้าจะยังจำท่านได้”

เฟิ่งหลวนพูดเบา ๆ อย่างจนใจ

อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาต่อมา หงส์น้อยที่ขดตัวกลม ๆ อย่างไม่ชัดเจนก็โผล่ออกจากร่างของนาง ทว่ายังคงไว้ซึ่งสัมผัสอันสูงสุดของกระแสเสียงแห่งเต๋า เสมือนเป็นศูนย์รวมของความจริงแห่งจักรวาล

ขณะเดียวกันก็มีเสียงเย็น ๆ ดังขึ้นจากในโสตของนาง

“กำลังฟุ้งซ่านอะไร ข้าไม่ได้จะลบจิตสำนึกของเจ้าออกไปด้วยซ้ำ”

“จากนี้ไป เจ้าก็คือเจ้า!”

ไม่รู้เพราะเหตุใด เฟิ่งหลวนคล้ายจะได้ยินแววผิดหวังจากในคำพูดนั้น

คงจะเป็นภาพหลอน...

เมื่อมองผลเต๋าหายไปต่อหน้าต่อตา เฟิ่งหลวนก็รู้สึกว่าร่างกายของตนผ่อนคลายลง และความสุขโดยสัญชาตญาณก็เกิดขึ้นจากส่วนลึกของหัวใจ

เหมือนตั้งแต่นั้นมา นางเป็นอิสระอย่างสมบูรณ์

นางคือเฟิ่งหลวนเท่านั้น!

“คุณชายซู ท่านคือดาวนำโชคของข้าจริงๆ”

เทพธิดาเฟิ่งจ้องมองภาพเหมือนของซูอันด้วยความหลงใหล มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น

เมื่อสามารถเป็นตนเองได้ ใครจะอยากเป็นคนอื่น

และอีกด้านหนึ่ง บรรพชนหงส์ถอนสายตาออก และเตรียมผสานผลเต๋า

เฟิ่งหลวนเป็นเพียงจิตสำนึกที่ได้รับจากผลเต๋าของนาง ไม่เท่ากับผลเต๋าของตนเองโดยสมบูรณ์

อาจกล่าวได้ว่าเป็นอีกชาติที่นางเลือกได้ จะลบทิ้งหรือไม่ก็ทำได้เพียงใช้ความคิด

เมื่อนางเรียกคืนผลเต๋าในครั้งนี้ ได้ตัดเฟิ่งหลวนออกจากผลเต๋าและเปลี่ยนให้กลายเป็นชีวิตใหม่อีกหนึ่งชีวิต

นางไม่ได้นำพลังวิญญาณของเฟิ่งหลวนกลับคืนมาด้วย มิหนำซ้ำยังนึกดูแคลนพลังที่ด้อยกว่านั้น

เมื่อผลเต๋ากลับมา พลังของนางก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ปราณที่เหนือโลกแผ่คลุมร่างกาย ราวกับกำลังจะขี่สายลมกลับบ้าน

ข้ามพ้นโลกต้นกำเนิด ข้ามพ้นสายน้ำยาวแห่งมิติเวลาในโลกนี้

ระดับบรรลุวิถี ค่อย ๆ หลุดออกจากการควบคุมของโลกต้นกำเนิดไปแล้ว

เพียงพริบตา ปราณของนางอยู่เหนือกว่าสภาวะที่เรียกว่าจุดสูงสุดของหยวนเสินขั้นปลาย

เหมือนกับปลากระโดดออกจากน้ำ และเข้าไปในประตูมังกร โลกแตกต่างไปมากนับตั้งแต่นั้น

บนท้องฟ้าเหนือดินแดนต้องห้ามเสินหวง จิตอันสูงส่งและสง่างามเหมือนจะตระหนักถึงการเปลี่ยนแปลงที่นี่ได้ และจ้องมองมาที่นี่

อย่างไรก็ตาม มีเสียงคำรามที่เย็นชาดังขึ้นในตำหนักโลหิตหงส์โบราณ ขับไล่จิตนั้นหายไปทันที

บรรพจารย์หงส์มองไปทางอื่นด้วยใบหน้าเย็นชา สำหรับนางแล้ว เดิมทีเป็นบุคคลที่แข็งแกร่งในระดับบรรลุวิถี คราวนี้นางเพียงนำผลเต๋ากลับคืนมา ก็ทำให้ตนเองสมบูรณ์ยิ่งขึ้น และจักไม่มีอันตรายเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ภาพความทรงจำที่สมบูรณ์หวนคืนมา ทำให้ใบหน้าของนางประเดี๋ยวซีดประเดี๋ยวแดง

บางครั้งก็เขินอาย บางครั้งก็โกรธเคือง

“อาจารย์”

“ซู! อัน!”

นางกัดฟันกรอด ความทรงจำสองอย่างที่แตกต่างกัน ได้เชื่อมโยงกันอยู่ในจิตใจนาง ทำให้นางค่อย ๆ เข้าใจทุกสิ่ง

ไอ้สารเลวนั่นกล้าดีอย่างไร!

เขาใช้ประโยชน์จากช่วงเวลาที่นางแยกจากผลเต๋า แล้วกลับไปแก้ไขอดีต ทำให้นางได้รับการเลี้ยงดูตั้งแต่ยังเป็นสาวน้อย และได้รับการสั่งสอนความรู้แปลกๆ จากเขาด้วย