ตอนที่ 372 คืนวัยเยาว์

ตอนที่ 372 คืนวัยเยาว์

พลังวิญญาณโชยมาแตะต้องใบหน้า สระน้ำใสสะอาดพร้อมกับภาพของสตรีงดงามราวหยกปรากฏในสายตา

เรือนร่างที่หันหลังให้กับซูอัน งดงามราวกับดอกบัวในน้ำใส แม้จะเผยให้เห็นเพียงเล็กน้อยแต่ก็ทำให้รู้สึกราวกับเป็นภาพวาด

ไหล่ขาวเนียนดั่งหิมะโผล่ออกมาจากชุดชั้นในสีขาวซีดราวกับจะล่อลวงให้ใครต่อใครหลงใหล บนแท่นรอบข้างยังมีอาภรณ์อันหรูหราวางกระจัดกระจายอยู่ รวมถึงชุดจักรพรรดิวิหคดำ

ฝ่าบาทกำลังแช่ตัวในบ่อน้ำพุร้อน ซูอันสูดกลิ่นหอมเข้าไปหนึ่งเฮือก

นี่มันเปลือยเปล่าเกินไป

หรือว่าฝ่าบาทจะอดใจไม่ไหว คิดจะลงมือกับผู้จงรักภักดีผู้นี้เสียแล้ว!

ซูอันกำลังจินตนาการในหัวของตน

ทันใดนั้น เสียงที่ชัดเจนและทรงอำนาจก็ดังขึ้น

“หงเสา มานวดไหล่ให้เจิ้นหน่อย”

จักรพรรดินีดูเหมือนไม่รู้ถึงสถานการณ์ด้านหลัง น้ำเสียงยังคงสงบนิ่งขณะออกคำสั่ง

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของหงเสาก็สว่างวาบ ทำการดันตัวซูอันจากด้านหลังและส่งสายตามีนัยยะ

โดยไม่มีทางเลือก ซูอันถูกดันมาที่ขอบสระ  ก่อนจะนั่งขัดสมาธิและวางมือทั้งสองข้างลงบนไหล่ขาวเนียนของจักรพรรดินี กลิ่นหอมอ่อนๆ ของพลังวิญญาณลอยเข้าสู่จมูกและปากของเขาอย่างแผ่วเบา

ซูอันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใจเขาอดไม่ได้ที่จะผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา ‘ฝ่าบาทโปรดอย่าหันกลับมา ข้าคือหงเสาเอง!’

จักรพรรดินีหลับตาลง รู้สึกเพลิดเพลินกับการนวดของซูอัน ริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อยและกล่าวว่า “ดีมาก ช่วงนี้ทักษะการนวดของเจ้าดีขึ้นมากเลย”

ซูอันไม่ได้เอ่ยคำใดตอบกลับไป เขาทำเพียงเคลื่อนไหวมือไปตามไหล่และคอของจักรพรรดินีอย่างเงียบๆ

เรื่องการเปลี่ยนแปลงของต้นไม้แห่งโลก? ช่างมันเถอะ

เมื่อเห็นภาพที่อบอุ่นอย่างยิ่งนี้ หงเสาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู นางผุดความคิดใหม่สำหรับนิยายเรื่องต่อไปในหัว จึงค่อยๆ เปิดประตูออกไป และปล่อยให้คนทั้งคู่ได้อยู่กันตามลำพัง

หลังจากหงเสาจากไปแล้ว ซูอันก็กล้าแสดงออกมากขึ้น

เขาค่อยๆ ขยับตัวไปข้างหน้าอีกนิด จนเกือบจะแนบชิดกับสตรีผู้ทรงอำนาจ จากนั้นค่อยๆ เอียงคอไปด้านหน้าเพื่อจะชมภาพทิวทัศน์ใต้น้ำ

น้ำในบ่อผันวิญญาณนี้ไม่มีสิ่งเจือปนใดๆ ทำให้น้ำใสจนสามารถมองเห็นก้นบ่อได้อย่างชัดเจน

แต่พอเขามองลงไป ราวกับมีบางสิ่งบดบังอยู่จนไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน และแม้จะใช้พลังวิญญาณก็ไม่อาจเป็นผล  นั่นจึงทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดใจเป็นที่สุด

ซูอันรู้ดีว่านี่ต้องเป็นฝีมือของพี่รั่วซีแน่นอน

ดวงตาของเขากลอกไปมาอย่างเจ้าเล่ห์ ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นมาอีกครั้ง มือของเขาขยับโดยไม่รู้ตัวไปอยู่ที่ใต้วงแขน

เมื่อสัมผัสถึงความรู้สึกอ่อนนุ่มราวกับหยกที่ผิวหนัง เขาก็ออกแรงด้วยสองมือเพื่อที่จะดึงคนในสระขึ้นมา

ถึงแม้จะใช้พลังทั้งหมดที่มี แต่คนในสระก็ยังคงนิ่งสนิท ราวกับร่างถูกตรึงไว้กับกาลเวลา และในขณะเดียวกัน ซูอันก็สัมผัสได้ถึงสายตาอันเฉียบแหลมจ้องมาที่เขา

เมื่อเงยหน้าขึ้นก็สบตากับดวงตาเย็นยะเยือกราวน้ำแข็งของอีกฝ่าย ซูอันจึงตอบกลับด้วยรอยยิ้มใสซื่อ

จักรพรรดินีเบิกตาเล็กน้อย ราวกับเพิ่งสังเกตเห็นซูอัน นางมีสีหน้าที่เย็นชาเอ่ยถามว่า “เสี่ยวอันจื่อ เหตุใดเป็นเจ้า แล้วหงเสาอยู่ที่ใด?”

“ข้าเองก็ไม่ทราบ”

ซูอันตีหน้าซื่อแล้วพูดจาพล่ามๆ ว่า “หงเสาอันใดกันเล่า  ที่นี่มีเพียงข้ากับฝ่าบาทไม่ใช่หรือ?”

“พูดจาเหลวไหล!”

จักรพรรดินีจ้องมองซูอัน ราวกับกำลังพยายามมองให้เห็นความลับบางอย่างจากเขา

“ฝ่าบาท ท่านอย่าทำเช่นนี้ กระหม่อมกลัว~” ซูอันพูดอย่างหวาดกลัวและก้มหน้าลง มือที่วางอยู่บนไหล่ขาวเนียนก็เลื่อนไหลไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ตัว

“เจ้าช่างบังอาจ!” จักรพรรดินีหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเพราะความร้อนหรือเพราะความเขินอาย

“เสี่ยวอันจื่อ เจ้าช่างบังอาจนัก ถึงกล้าลบหลู่เบื้องสูง หากวันนี้ข้ามิลงโทษเจ้า แล้วศักดิ์ศรีของข้าจะอยู่ที่ใด!”

เมื่อหาข้ออ้างสำหรับการลงโทษได้แล้ว นางก็จับมือซูอันที่กำลังซุกซน ร่ายอาคมด้วยมืออย่างรวดเร็ว และไม่ลังเลที่จะใช้พลังใหม่ของนาง

หลังจากผ่านการขัดเกลาผลไม้แห่งโชค อาคมนี้จึงสมบูรณ์แบบแล้ว

พลังแปลกประหลาดได้กระทำต่อร่างกายของซูอันในทันที

ในชั่วพริบตา ซูอันได้แต่โบกมืออย่างไร้หนทาง พลางมองดูฝ่าบาทที่ดูเหมือนจะตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

ไม่ใช่สิ อันที่จริงเป็นตัวเขานี่แหละที่กำลังตัวเล็กลงเรื่อยๆ

เขามองด้วยความตกใจเมื่อเห็นแขนส่วนที่ถูกจับค่อยๆ เล็กลงเรื่อยๆ

นิ้วมือที่เคยยาวเรียวกลับหดสั้นลง มือใหญ่ที่สามารถจับลูกแพรได้กลับกลายเป็นเล็กเรียวและอ่อนเยาว์  ดูน่ารักขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ

ร่างกายทั้งหมดของเขากำลังหดเล็กลง จนกระทั่งเมื่ออ้าปากพูด เสียงที่เปล่งออกมาก็กลายเป็นเสียงเด็ก

ไม่นานนัก เด็กชายตัวน้อยอายุราวสิบขวบ ผิวพรรณละเอียดนุ่มนิ่ม ร่างกายเปลือยเปล่าก็ปรากฏตัวขึ้น

พลังวิเศษ คืนวัยเยาว์

ความสามารถคือทำให้รูปลักษณ์ภายนอกของคนกลับไปเป็นเด็กได้ชั่วคราว

เมื่อบรรลุวิถี การสร้างพลังวิเศษเล็กๆ น้อยๆ นั้นก็เป็นเรื่องง่ายดายราวกับปลายนิ้วสัมผัส

จักรพรรดินีมองภาพเหตุการณ์นี้ด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข และเมื่อเห็นใบหน้าเล็กๆ ที่ยู่ยี่นั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็แทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่

“เสี่ยวอันจื่ออย่างนี้แหละที่น่ารัก”

ดูน่ารักน่ามันเขี้ยว

เมื่อเห็นใบหน้าที่ดูเศร้าสร้อยของซูอัน จักรพรรดินีก็ใจอ่อนลง รู้สึกราวกับหัวใจจะละลาย

สวมกอดซูอันแล้วอุ้มลงไปในสระน้ำ จากนั้นวางซูอันไว้บนตักของตนเอง โดยไม่สนใจการดิ้นรนของอีกฝ่าย มือขาวนุ่มบีบใบหน้าที่น่ารักของซูอัน ราวกับว่าภาพลักษณ์ของจักรพรรดินีที่เคยเป็นได้หายไปหมดสิ้น รู้สึกเหมือนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง

ราวกับได้ย้อนกลับไปยังวันที่แอบหนีมาเล่นที่บ่อผันวิญญาณกับซูอัน

“ตอนนี้น่ารักกว่าตอนก่อนเยอะเลยนะ” นางพูดพลางจับใบหน้าเล็กๆ ของซูอันไว้

เป็นเรื่องปกติที่ความงามอันโดดเด่นของซูอันจะยิ่งเปล่งประกายมากขึ้นหลังจากผ่านการฝึกฝนด้วยคัมภีร์ปลูกฝังมารและร่างกายเซียน แม้แต่ตำหนิเล็กน้อยก็ถูกปรับปรุงให้สมบูรณ์แบบ ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยเสน่ห์ที่ติดตัวมาของร่างกายเซียน ยิ่งทำให้เหล่าสตรีรู้สึกอยากปกป้องดูแลราวกับลูกน้อย

ใช้มือทั้งสองข้างประคองใต้วงแขนของซูอัน ยกร่างเล็กๆ ขึ้นมา เมื่อเห็นซูอันในสภาพเด็กน้อยเช่นนี้ จักรพรรดินีก็ไม่ลังเลที่จะหอมแก้มของเขาไปหนึ่งฟอด

ให้ความรู้สึกเหมือนนมหวานมันละมุนลิ้น

หลังจากหยอกล้ออยู่พักหนึ่ง นางก็วางซูอันลง ปล่อยให้หัวเล็กๆ ของซูอันหนุนนอนอยู่บนอกของนาง

สัมผัสอันน่ารื่นรมย์ทำให้ซูอันเลิกต่อต้านในทันที

ความอายไม่สำคัญเท่าใด

สิ่งสำคัญคือไม่อยากทำลายความพอใจของฝ่าบาท

“เรียกพี่สาวสิ” จักรพรรดินีตบบั้นท้ายเล็กๆ ของซูอันเบาๆ

“พี่สาว~” ซูอันร้องเรียกด้วยเสียงหวาน ก่อนจะซุกหัวถูไปมาบน ‘หมอนนุ่ม’ มือเล็กๆ ก็จับ ‘หมอน’ ไว้แน่น พยายามจัดให้ตัวเองหนุนได้สบายยิ่งขึ้น

เช่นนั้นก็ใช้ประโยชน์จากร่างกายที่เล็กลงนี่แหละ

ดังนั้นเขาจึงเริ่มเล่นสนุก ขยับมือเล็กๆ ทั้งสองข้างไปมาอย่างซุกซน

“ตัวเล็กลงแล้วยังไม่รู้จักเรียบร้อยอีกนะ” จักรพรรดินีเอ่ยพร้อมใบหน้าที่แดงระเรื่อ ขณะบีบจมูกเล็กๆ ของซูอันด้วยท่าทีเหมือนตำหนิ แต่ก็เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้โกรธจริงๆ กลับยอมรับการกระทำของซูอันเสียด้วยซ้ำ

อันที่จริงนางไม่ได้ชอบเด็กหรอก เพียงแต่อยากเห็นซูอันตัวนุ่มนิ่มน่ารักและเหมาะจะถูกแกล้งเท่านั้นเอง

“พี่สาวหอมจัง ขอแนบชิดหน่อยนะ~”

ซูอันเบิกตากว้างใสซื่อ พร้อมพูดด้วยเสียงใส

ท่าทางออดอ้อนเช่นนี้ทำให้หัวใจของจักรพรรดินีพ่ายแพ้ในทันที

ในช่วงเวลานั้น ขีดจำกัดของนางก็ถูกลดต่ำลงอีกครั้ง

……

ครึ่งชั่วยามต่อมา จักรพรรดินีที่สวมชุดคลุมจักรพรรดิลายวิหคดำเดินทางกลับมายังตำหนักไท่หยวนด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย

ฉากนี้แตกต่างไปจากภาพที่เคยจินตนาการไว้เกี่ยวกับพี่สาวที่กำลังรังแกน้องชายอย่างสิ้นเชิง

“เจ้าเด็กนี่มัน!”

ใบหน้าของนางมีสีหน้าของความอับอายและโกรธแทรกขึ้นมา รู้สึกว่าเขาช่างได้ใจเกินไปจริงๆ ไม่ได้น่ารักเลยสักนิด!

“จริงสิ เสื้อชั้นใน!”

ทันใดนั้นนางก็สังเกตเห็นว่าใต้ชุดคลุมจักรพรรดิของตัวเองว่างเปล่า

ตอนที่กลับมา นางกลับลืมทิ้งเสื้อผ้าอื่นๆ ไว้ที่เดิม

พอจะลุกเพื่อกลับไปเอาก็นึกขึ้นได้ว่าซูอันยังอยู่ที่บ่อผันวิญญาณ นางจึงนั่งลงใหม่อีกครั้ง

“ช่างเถอะ เดี๋ยวค่อยไปหยิบก็ได้”

ดังนั้นนางจึงนอนอยู่บนเตียงนุ่มอย่างนั้น โดยที่สีหน้าแดงระเรื่อก็ยังไม่จางหายไปเสียที

ทางฝั่งบ่อผันวิญญาณ ซูอันลุกขึ้นจากน้ำ ม่านน้ำที่เกาะติดตัวถูกพลังวิญญาณขับไล่ออกไป ร่างกายของเขากลับมาสะอาดสะอ้านดังเดิม