ตอนที่ 359 ญาติผู้พี่ยังคงนำหน้าไปอีกก้าว

ตอนที่ 359 ญาติผู้พี่ยังคงนำหน้าไปอีกก้าว

บททดสอบศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่แค่เพียงกฎที่นางกำหนดขึ้นเท่านั้น ยังมีข้อบังคับจากศูนย์กลางของโลกเทพเสมือนรวมอยู่ด้วย

หลังจากบททดสอบศักดิ์สิทธ์เสร็จสิ้น ตำแหน่งเทพแห่งชีวิตก็จะถูกสืบทอดโดยอัตโนมัติ ซึ่งหมายความว่าผู้สืบทอดคนนั้นสามารถอุบัติยังโลกเทพเสมือนได้ทุกเมื่อ

ถึงแม้ว่าโลกเทพเสมือนและโลกต้นกำเนิดจะถูกแยกออกจากกันแล้ว แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังไม่ได้ขาดสายไปโดยสิ้นเชิง

นั่นก็คือช่องทางเชื่อมต่อ

ช่องทางเชื่อมต่อมีการเชื่อมโยงโดยตรงกับศูนย์กลางของโลกเทพเสมือน แตกต่างจากช่องทางอื่นๆ ซึ่งเป็นกฎที่เทพราชาทั้งเจ็ดได้สร้างร่วมกันในศูนย์กลางของโลกเทพเสมือนตั้งแต่แรก

ตอนนี้นอกจากเทพราชาองค์อื่นๆ จะยินดีร่วมมือกันปิดช่องทางเชื่อมต่อชั่วคราวแล้ว ก็ไม่มีวิธีอื่นที่จะหยุดการอุบัติยังโลกเทพเสมือนของเทพใหม่ได้

“ไม่น่าเป็นไปได้น่ะ” เทพีกวงหมิงอุทานอย่างตกใจ

มีเฉพาะผู้ที่มีสถานะเทพเท่านั้นที่ผ่านช่องทางเชื่อมต่อได้ และหากเป็นผู้สืบทอดที่อยู่ในระดับเทพผู้นำ่ขึ้นไป จะสามารถพาครอบครัวหรือสหายที่มีพลังไม่เกินระดับเทพผู้นำมาได้สองคน

ช่องทางนี้ตลอดหลายพันปีที่ผ่านมาไม่เคยเกิดปัญหาเลย

“ข้าก็หวังว่าจะไม่เป็นเช่นนั้น” เทพีเซิงมิ่งถอนหายใจพลางเลิกความคิดที่จะเรียกประชุมอีกครั้ง

หากจะตัดช่องทางเชื่อมต่อมายังโลกเทพเสมือนแล้วนั้น จะต้องใช้เวลานานเท่าใด?

หมื่นปีหรือสองหมื่นปี?

แม้ว่าเทพีแห่งแสงจะสนับสนุนนาง แต่เทพราชาแห่งโทษทัณฑ์และเทพราชาแห่งนิรันดร์ก็คงไม่มีวันเห็นด้วยแน่

อีกทั้งเมื่อสูญเสียสถานะเทพไปแล้ว ตามหลักการนางก็ได้สูญเสียอำนาจในการเรียกประชุมไปแล้วอย่างแท้จริง

“อย่ากังวลไปเลย เซิงมิ่ง อาจจะแค่คิดมากไปเองก็ได้” เทพีกวงหมิงจับมือเทพีเซิงมิ่งไว้พร้อมกับลูบหน้าอกที่ยังเติบโตไม่เต็มที่ของตัวเองเบาๆ

“ช่างมันเถอะ ถึงอย่างไรก็ต้องจากไป โลกเทพเสมือนนี้ข้าก็ไม่ต้องการแล้วเช่นกัน ในเมื่อตอนนี้เจ้าก็ได้สูญเสียสถานะเทพไปแล้ว คราวนี้ข้ายอมให้เจ้าเป็นคนหนีไปก่อน”

เทพีเซิงมิ่งยิ้มอย่างขมขื่นและยื่นมือไปขยี้ผมสีขาวบริสุทธิ์ของเทพีกวงหมิงจนยุ่งเหยิง

ตัวนางเองสามารถหนีไปได้ก็จริง หากแต่เทพธิดาทั้งหลายของนางรวมถึงเทพีกวงหมิงคงไม่สามารถหลุดพ้นจากโลกเทพเสมือนนี้ได้!

ทำได้เพียงดูท่าทีไปก่อน

แต่หวังว่าจะไม่ต้องถึงขั้นนั้น

……

“ญาติผู้พี่ ข้าทำสำเร็จแล้ว!”

ภายในวิหารแห่งชีวิต กงเสวียนชิงมีสีหน้าตื่นเต้น เท้าขาวอ่อนโยนย่างเหยียบในความว่างเปล่า ร่างกายเปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์อันเจิดจ้า มีตราประทับสีเขียวอ่อนลึกลับปรากฏที่หว่างคิ้ว ทั่วทั้งร่างล้วนเปล่งบารมีอันสูงส่งและบริสุทธิ์

นางในตอนนี้มีพลังถึงระดับหยางบริสุทธิ์แล้ว และในที่สุดก็สามารถไล่ตามญาติผู้พี่ได้ทัน

ส่วนทะเลสาบแห่งชีวิตที่อยู่ด้านล่างของนางได้แห้งเหือดไปหมดแล้ว

“ไม่เลว”

ซูอันยิ้มมุมปาก เดินเข้าไปหากงเสวียนชิง ดวงตาส่อแววขบขัน “ญาติผู้น้องนี่ช่างเลินเล่อเสียจริง ไม่ยอมสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย มาให้ข้าช่วยเจ้าเถอะ”

“?” กงเสวียนชิงยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มมองดูตัวเอง

ทิวทัศน์ที่สวยงามไร้สิ่งปิดบังได้ถูกเปิดเผยต่อหน้าญาติผู้พี่

กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่รอบตัวนางถูกทำลายหมดสิ้นทันทีด้วยเสียงร้องตกใจ นางรีบใช้พลังสร้างชุดสีเขียวอ่อนขึ้นมาคลุมกาย ตั้งแต่ด้านในจนถึงด้านนอกอย่างมิดชิดที่สุด

ถึงอย่างนั้นกงเสวียนชิงยังรู้สึกแปลกๆ ราวกับถูกสายตาของญาติผู้พี่มองทะลุผ่านเสื้อผ้าไปยังทุกส่วนในเรือนร่างตน

สีแดงบนใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความอับอายยิ่งไม่จางหายไปง่ายๆ นางแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีจากความอับอายในตอนนี้

ครั้งนี้ถือว่าเป็นการถูกเห็นจนหมดเปลือกจริงๆ

ยังไม่ทันที่นางจะปรับสภาพจิตใจให้สงบลง มือใหญ่ข้างหนึ่งก็เอื้อมมานวดคลึงที่ไหล่และต้นคอของนางเบาๆ ทำให้เกิดความรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย นางได้ถอยหลังโดยสัญชาตญาณ หากแต่ในตอนนั้นเสียงของซูอันก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“อย่าขยับสิ ให้ข้าตรวจสอบให้ดีเสียก่อน”

“อืม” กงเสวียนชิงตอบด้วยเสียงแผ่วเบา แล้วก็ไม่ขยับตัวอีก

แม้ว่าจะบรรลุถึงระดับหยางบริสุทธิ์แล้วก็ตาม แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใดกัน เมื่ออยู่ต่อหน้าญาติผู้พี่ นางกลับรู้สึกเหมือนลูกแกะตัวน้อยที่ต่อให้ถูกนำไปวางไว้บนโต๊ะอาหารก็ยังไม่มีความคิดที่จะขัดขืนเลยแม้แต่น้อย

“การฝึกฝนหยางบริสุทธิ์ พื้นฐานค่อนข้างแข็งแกร่ง เส้นทางการสืบทอดตำแหน่งเทพราชาดูไปได้สวย” ซูอันกล่าวชมเชย

จากการตรวจสอบของเขา เทพีเซิงมิ่งนั้นน่าจะค่อยๆ ยกระดับพลังของกงเสวียนชิงไปจนถึงระดับหยวนเสิน ซึ่งถือว่าเป็นจุดสูงสุดของโลกนี้แล้ว

และเมื่อเทียบกับเหล่าเทพชั้นสองชั้นสามอันไร้ค่าที่มีพลังสูงสุดแค่ระดับมิ่งตานถึงหยางบริสุทธิ์ ไม่มีค่าให้กล่าวถึงเสียด้วยซ้ำ

“จริงสิ ญาติผู้พี่ ดูเหมือนข้าจะอยู่ในโลกนี้ได้อีกเพียงร้อยปีเท่านั้น หลังจากนั้นข้าต้องเดินทางไปยังสถานที่ที่เรียกว่าโลกเทพเสมือน” กงเสวียนชิงกล่าวขึ้นมาทันทีเมื่อคิดอะไรบางอย่างได้

นี่คือข้อมูลที่นางได้รับโดยอัตโนมัติหลังจากการเป็นเทพ

“ร้อยปี ร้อยปีมันนานเกินไป” ซูอันส่ายหัวเล็กน้อยแล้วยิ้มบางๆ “ทำลายโลกเทพเสมือนในเจ็ดวันก็เพียงพอแล้ว!”

“หา?” กงเสวียนชิงถึงกับอึ้งไปชั่วครู่

โดยไม่ได้อธิบายอะไร ซูอันจับมือนางไว้ทันที “เดี๋ยวข้าจะใส่บางสิ่งเข้าไปในร่างของเจ้า เตรียมตัวให้พร้อม”

ทันใดนั้น ใบหน้าของกงเสวียนชิงก็พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ นางมองซูอันด้วยความตื่นตระหนก “ญาติ ญาติผู้พี่ ท่านจะทำอะไร!”

เมื่อเห็นท่าทางเขินอายของสาวน้อย ซูอันก็แอบยิ้มในใจ

ใช่แล้ว เขาต้องการที่จะทำแบบนั้น

“แค่สร้างจุดยึดเท่านั้น อย่าเข้าใจผิดไป”

หลังจากอธิบายเสร็จ ซูอันก็เคลื่อนไหวความคิดศักดิ์สิทธิ์เล็กน้อย ประตูสู่ความวิเศษในทะเลศักดิ์สิทธิ์ของเขาปะทุออกมาเป็นแสงวิญญาณพุ่งเข้าสู่ร่างของกงเสวียนชิง

ในชั่วขณะนั้น เขาก็รู้สึกว่าตนเองสามารถรับรู้สถานที่แห่งหนึ่งเพิ่มขึ้นมา

นอกจากมู่ฉยงอีแล้ว จุดยึดนี้ ซูอันได้สร้างไว้ในหลายๆ สถานที่และตัวบุคคล รวมถึงที่โลกเจินอู่ด้วย

“ใช้ได้แล้ว จุดยึดนี้จะใช้ระบุตำแหน่ง แม้ว่าเจ้าจะข้ามผ่านโลกไป ข้าก็ยังสามารถตามไปหาเจ้าได้”

“แค่นี้เช่นนั้นหรือ?”

ไม่รู้เหตุใด ซูอันกลับไม่ลงมือ ทำให้หญิงสาวผิดหวังเล็กน้อย

แต่เมื่อได้ยินประโยคหลังนั้น นางก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมาเล็กน้อยในใจ

เช่นนี้...ก็ถือว่าไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบญาติผู้พี่แล้วสิ

“ไปกันเถอะ ไปบอกให้ครอบครัวของเจ้ารู้ว่าปลอดภัยแล้ว” ซูอันกล่าว

ส่วนเรื่องการโจมตีโลกเทพเสมือนนั้น ยังไม่ต้องรีบร้อนในตอนนี้

“แม่ยายคนดี” ของเขากำลังจะก้าวหน้าไปถึงระดับหยวนเสินแล้ว

และยังมีนิกายเทียนสุ่ย ที่นั่นสามารถดึง “อาจารย์คนดี” มู่หนิงเจินมาช่วยได้ ถึงเวลานั้นเมื่อรวมบุปผามรณะและเซิ่งหนานก็จะได้ผู้มีหยวนเสินถึงสี่คน และเมื่อนับรวมตัวเขาเองก็จะเป็นห้าคน ซึ่งมีพลังมากกว่าในโลกเทพเสมือนตอนนี้เสียอีก

แม้ว่าระดับพลังจะไม่สามารถแทนที่กำลังรบทั้งหมดได้ แต่ด้วยเศษเสี้ยวของความทรงจำของถังชวนที่อยู่ในตัว ซูอันสามารถพูดได้ว่าเขารู้จักโลกเทพเสมือนเป็นอย่างดี

“อืม ได้เลย” กงเสวียนชิงพยักหน้า

เมื่อครอบครองสถานะเทพแล้ว นางก็เปรียบเสมือนเจ้าของวิหารเทพแห่งชีวิตแห่งนี้ หมอกภายนอกและสิ่งต่างๆ ย่อมไม่สามารถส่งผลต่อนางได้อีกต่อไป

ไม่นานนักร่างของทั้งสองก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าสายตาของหัวหน้าตระกูลกงที่เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ

ชายวัยกลางคนผู้นี้ดีใจเป็นอย่างยิ่ง รีบโผเข้ามาหาและพยายามระงับความตื่นเต้นในใจ จากนั้นทำความเคารพต่อซูอัน “ขอบพระคุณหยวนอันหวางที่ช่วยชีวิตลูกสาวของข้า ตระกูลกงซาบซึ้งในบุญคุณอย่างหาที่สุดมิได้”

เขาเองก็ไม่คาดคิดว่าซูอันจะทรงพลังถึงเพียงนี้ ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวันก็สามารถช่วยคนออกมาได้แล้ว

“ไม่ต้องมากพิธี” ซูอันโบกมือพลางพูด

“ข้ายังมีธุระ ขอตัวก่อน”

พูดจบเขาก็พยักหน้าให้กงเสวียนชิง จากนั้นเปิดมิติพาตัวเองหายไปจากจุดที่ยืนอยู่

“ท่านพ่อ ท่าน...”

กงเสวียนชิงอ้าปากเล็กน้อย เหตุใดบิดาถึงให้ความเคารพญาติผู้พี่ของนางเช่นนั้น?

และยังเรียกว่า ‘หยวนอันหวาง’ อีกด้วย!

ญาติผู้พี่มีบรรดาศักดิ์อู่ซ่วนโหวมิใช่หรือ

การที่จะถูกเรียกว่า ‘หวาง’ ไม่ใช่ว่าต้องมีระดับหยวนเสินเป็นอย่างน้อยหรือ?

เห็นท่าทางสงสัยของลูกสาว หัวหน้าตระกูลกงจึงแสดงสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกและกล่าวว่า “หยวนอันหวางมีพรสวรรค์อันยอดเยี่ยม ตอนนี้เขาได้บรรลุหยวนเสิน และก้าวข้ามคนแก่เช่นข้าไปแล้ว”

หยวนเสิน!!!