ตอนที่ 352 หยวนอันหวาง

ตอนที่ 352 หยวนอันหวาง

แม้ว่ามือใหญ่ของซูอันจะก่อความลำบากให้เป็นครั้งคราว แต่หงเสายังสามารถอ่านพระราชโองการได้อย่างราบรื่นและทุกคำฉะฉานทรงพลัง

เมื่ออ่านจบแล้วนางจึงม้วนพระราชโองการและปัดมือของซูอันออกไปด้วยความโกรธ

“ซูหวางเยี่ย โปรดรับพระราชโองการด้วย” (หวางเยี่ย คือ ท่านอ๋องในสำเนียงฮกเกี้ยน แต่เรื่องนี้ใช้สำเนียงจีนกลางตั้งแต่ตำแหน่ง จักรพรรดิ จึงใช้หวางเยี่ย)

ซูอันถอนมือออกด้วยใบหน้าที่ไร้เดียงสาแล้วหยิบพระราชโองการ จากนั้นประสานมืออย่างมีมารยาท “กระหม่อมน้อมรับพระราชโองการ ขอบพระทัยฝ่าบาท”

เพียงแต่นอกจากซูอันแล้วไม่มีใครกอดผู้หญิงระหว่างรับพระราชโองการแน่นอน

“ขอบคุณมากพี่หงเสา”

พูดจบ เขาก็วางพระราชโองการไว้ข้างเตียง จากนั้นจึงเกาะติดกับพี่หงเสาอย่างตะกละตะกลาม

หากคนอื่นกล้าเมินเฉยต่อพระราชโองการเช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงรางวัล เพราะหงเสาจะกลับไปทูลรายงานแล้วรอรับอาญาได้เลย

แต่สำหรับซูอันแล้วนางทำอะไรไม่ได้จริงๆ

แน่นอนว่าคนธรรมดาไม่มีทางที่หงเสาจะมาประกาศพระราชโองการด้วยตัวเอง

“เจ้าน่ะหรือคือหวางเยี่ย!” หงเสาใช้นิ้วจิ้มแก้มของซูอันและรู้สึกประหลาดใจเช่นกัน

นี่ไม่สอดคล้องกับธรรมเนียมของต้าซางเลย

นับตั้งแต่ก่อตั้งแคว้น มีหวางเยี่ยอยู่ไม่เกินยี่สิบคนเท่านั้น

แม้ว่าคนผู้นั้นจะเป็นพระโอรสของจักรพรรดิก็ไม่ได้สวมมงกุฎหวางเยี่ยเสมอไป หากต้องการบรรดาศักดิ์นี้ต้องสร้างผลงานให้มาก

สำหรับบรรดาศักดิ์หวาง อย่างน้อยต้องมีพลังวิญญาณและมีส่วนช่วยเหลือบ้านเมืองอย่างมาก สิ่งสำคัญคือต้องแซ่ซู

เดิมนางอยากเห็นความประหลาดใจของเสี่ยวอันจื่อ

ผลก็คือเสี่ยวอันจื่อคนนี้สงบมาก

ถ้ารู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ นางคงแกล้งซูอันวัยเด็กให้มากกว่านั้น ใครจะรู้ว่าเมื่อเขาเติบโตขึ้นแล้วจะไม่น่ารักเอาเสียเลย

“อืม ข้ารู้สึกขอบคุณมากจริงๆ”

ซูอันกะพริบตามองปริบๆ เขารู้สึกแปลกใจที่ได้รับบรรดาศักดิ์หวาง แต่ชื่อหยวนอันหวางก็ไม่เลวเช่นกัน

แต่ก็แค่นั้น

หลังจากครองบรรดาศักดิ์หวางแล้วก็ไม่ได้ยืนยันว่าเขาจะสามารถย้ายไปที่ตำหนักไท่หยวนได้

มันเป็นเพียงบรรดาศักดิ์ อย่างมากก็เปลี่ยนให้คนอื่นเรียกเขาว่าหวางเยี่ยแทนโหวและพลังอำนาจก็จะเพิ่มขึ้นอีก

เขาจะไม่ตายอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจเรื่องการสืบทอด

“เอาล่ะ อย่าก่อกวน” หงเสาปัดมือของซูอันออกไปอีกครั้งแล้วใช้พลังเวทเพื่อลดสีแดงของใบหน้าและลุกขึ้นยืน “ข้าต้องกลับไปรับใช้ฝ่าบาท สำหรับรางวัลที่เจ้าได้รับเหล่านั้นถูกวางไว้ที่ลานบ้านด้านหน้าแล้ว เจ้าสามารถไปตรวจสอบได้”

หงเสาไม่ใช่คนเดียวที่มาประกาศพระราชโองการ แต่คนอื่นๆ อยู่แค่ที่ลานบ้านด้านหน้าของจวนโหว

หงเสาเข้าใจว่าซูอันเพิ่งกลับจากอีกโลกหนึ่ง นางจึงมาที่ข้างเตียงของซูอันเพื่อประกาศพระราชโองการแก่เขา ใครจะรู้ว่าเสี่ยวอันจื่อกล้าหยอกล้อนางจริงๆ

เมื่อเหลือบมองสาวน้อยที่นอนมุดผ้าห่มอยู่และแสร้งไร้ตัวตนสุดๆ นางจึงยิ้มแล้วเดินออกจากห้อง แต่ทันใดนั้นนางก็จำเรื่องหนึ่งได้และหยุดเดินเพื่อเตือนว่า “จริงสิ เสี่ยวอันจื่อ อย่าลืมเดินทางเข้าวังแต่เช้า มิฉะนั้นฝ่าบาทจะกริ้วได้”

“ข้ารู้แล้ว ขอบคุณพี่หงเสา ทำให้พี่หงเสาลำบากแล้ว” ซูอันก็ยืนขึ้นและยัดขวดหยกใส่มือของหงเสาด้วยความหมายลึกซึ้งในดวงตา

ถ้าคนอื่นได้เห็นฉากนี้คงจะคิดแค่ว่าพวกนางกำลังซื้อขายของผิดกฎหมาย

หงเสาไม่ได้มองใกล้ๆ แค่เก็บขวดหยกแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เจ้ายังมีมโนธรรม”

เมื่อพูดจบแล้วนางไม่รั้งรออยู่นานและเดินทางออกจากจวนซู

ระหว่างทาง นางเปิดขวดหยกด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงได้กลิ่นหอมสดชื่นลอยออกมาซึ่งเป็นยาอายุวัฒนะสีขาวบริสุทธิ์ที่คุ้นเคย

ทันใดนั้นนางก็รู้สึกเขินอาย “เสี่ยวอันจื่อตัวแสบ!”

เดิมนางคิดว่ามันเป็นของขวัญที่เสี่ยวอันจื่อนำมาฝากจากโลกเจินอู่ แต่กลับกลายเป็นของเช่นนี้ เขาคิดว่านางจะถูกหลอกอีกครั้งหรือ!

นางอยากทำลายขวดหยก แต่ก็จดจำกลิ่นจากขวดยาได้ ซึ่งเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่เป็นของเสี่ยวอันจื่อ และในที่สุดนางก็เก็บมันไว้ในแหวนจัดเก็บด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด

“ข้าไม่อยากได้หรอก แค่ป้องกันไม่ให้เสี่ยวอันจื่อใช้ทำร้ายคนอื่นนั่นแหละ”

หลังจากหาข้ออ้างให้ตัวเองเช่นนี้ นางก็รู้สึกสบายใจ

……

การที่ซูอันได้บรรดาศักดิ์หวางนั้นไม่ต้องเดาว่าจะทำให้เมืองหลวงวุ่นวายเพียงใด

ซูอันเพิ่งกลับไปนอนกอดพี่สะใภ้แล้วหลับไปอีกครั้ง

จากนั้นเขาก็ตื่นนอนและเก็บรางวัลที่ลานบ้านด้านหน้า หลังจากอธิบายสิ่งต่างๆ ให้พวกผู้หญิงฟังแล้ว เขาก็มาที่ตำหนักไท่หยวน

แสงในตำหนักนุ่มนวล จักรพรรดินีนั่งข้างเตียง เท้าหยกของนางวางเบาๆ บนพรมปูพื้น เล็บเท้าสีชมพูเสริมส่วนโค้งของเท้าที่สมบูรณ์แบบและดูน่ารักด้วย เสื้อคลุมของจักรพรรดิถูกสวมแบบสบายๆ เผยให้เห็นน่องสีขาวคล้ายหยกครึ่งหนึ่ง

ในเวลานี้นางถือหนังสือเล่มหนึ่งไว้ในมือและกำลังตั้งใจอ่านมันอยู่ มีรอยยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้าราวกับว่านางหลงใหลมันมาก

ความงามนั้นราวกับบทกวีหรือภาพวาด สายตาของนางก็ดึงดูดจิตวิญญาณ

ซูอันอยากรู้อยากเห็นจึงเดินเข้าไปเงียบๆ จนถึงเตียงหงส์และยื่นหน้าไปดูว่าฝ่าบาทกำลังอ่านหนังสืออะไรอยู่

ทันใดนั้น จักรพรรดินีก็เงยหน้าขึ้นและวางหนังสือไว้ข้างหลังโดยอัตโนมัติ

“มาแล้วหรือ?” รอยยิ้มบนใบหน้างามหายไป

ซูอันแสร้งมองไปทางอื่น คุกเข่าลงและยิ้มประจบ “ฝ่าบาท กระหม่อมอยู่นี่แล้ว”

“ยังจำทางมาได้!” มุมปากของจักรพรรดินีมีแววประชดประชัน “ใต้เท้าซูเป็นคนมีงานยุ่งจริงๆ หากข้าไม่ส่งคนไปเชิญ เกรงว่าเจ้าจะยังยุ่งอยู่ในบ้านที่แสนอ่อนโยนนั้น”

“ข่าวลือทั้งนั้น ฝ่าบาท ทั้งหมดนี้เป็นข่าวลือ!” ใบหน้าของซูอันเริ่มเคร่งขรึมเมื่อได้ยินสิ่งนี้และรีบโอดครวญ “หลังจากที่กระหม่อมรีบกลับมายังเมืองหลวง กระหม่อมก็ตั้งใจฝึกรวบรวมพลังวิญญาณ กระหม่อมจะเอาเวลาที่ไหนไปเพลิดเพลินกับชนบทที่อ่อนโยน กระหม่อมไม่ใช่คนเหลวไหล แต่มีคนกำลังใส่ร้ายกระหม่อมและทำลายชื่อเสียงของกระหม่อม!”

ทันใดนั้น เขาก็ยื่นมือออกไปจับเท้าหยกที่อยู่ตรงหน้ามาไว้ในอ้อมแขนและน้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้น “เมื่อพูดถึงความอ่อนโยน พี่รั่วซีอ่อนโยนกับข้าที่สุด”

หงเสาที่ยิ้มอยู่ข้างๆ เริ่มแข็งทื่อ

เสี่ยวอันจื่อกล้ากล่าวหาว่านางใส่ร้ายเขา

จักรพรรดินีเหยียบเบาๆ บนมือของซูอันที่จับฝ่าเท้านางอยู่ สายตาที่เย็นชาของนางหายไปมาก

“จริงหรือ?”

“จริงแท้แน่นอน!” ซูอันพูดอย่างเด็ดขาดและค่อยๆ ลูบเท้าหยกที่เหยียบทับฝ่ามือไว้ด้วยมืออีกข้าง

นิ้วของเขาหยอกเย้าเล่นกับนิ้วเท้าเรียวเหล่านั้น

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง จักรพรรดินีก็ทนไม่ไหวและดึงเท้าของนางออก แต่ซูอันใช้โอกาสนี้คว้าจับเท้าหยกทั้งสองข้างไว้ในอ้อมแขนเหมือนเศรษฐีผู้ละโมบที่ต้องการเอาสมบัติมาเป็นของตนทั้งหมด

เมื่อรู้สึกถึงมือของซูอันที่เล่นระหว่างเท้าเปลือยเปล่าและน่องของนาง ร่างกายของจักรพรรดินีก็อดสั่นไหวไม่ได้

ที่ผ่านมานางไม่ได้คิดว่ามันเป็นอะไร

ถึงอย่างไรก็เป็นเรื่องปกติที่จะให้น้องชายนวดเท้าของพี่สาว

นางรังแกเสี่ยวอันจื่อมาตั้งแต่เด็กและไม่คิดว่าจะมีอะไรผิดปกติ

แต่หลังจากอ่านบท ‘ซูเสี่ยวอันใช้เท้าของจักรพรรดินีเป็นครั้งแรก’ นางก็ไม่สามารถมองพฤติกรรมประเภทนี้ให้เป็นปกติได้และมักรู้สึกอึดอัดเสมอ

โดยเฉพาะเทคนิคการนวดที่เป็นเอกลักษณ์ของซูอัน ช่างเหมือนเทคนิคในหนังสือเกี่ยวกับการเล่นเท้าหยกมากกว่าการนวดแบบจริงจัง

เสี่ยวอันจื่อคนนี้ใจกล้าเกินไปไหม

นางพยายามดึงเท้าออก แต่น่าเสียดายที่ซูอันจับไว้แน่น ราวกับว่าโลภสมบัติและปฏิเสธที่จะปล่อย ดังนั้นนางจึงดึงเท้าออกมาไม่ได้

ด้วยความสิ้นหวัง จักรพรรดินีทำได้เพียงเปลี่ยนกลยุทธ์โดยยกมือเปล่าขึ้นเบาๆ เพื่อแสดงความสง่างาม “ตอนนี้ใต้เท้าซูเป็นหวางเยี่ยแล้ว ไม่ต้องทำเช่นนี้อีก หงเสา ยกเก้าอี้ให้ใต้เท้าซูนั่ง”

“เพคะฝ่าบาท” หงเสารับคำสั่งและเตรียมที่จะยกเก้าอี้

“ไม่เอา!” ซูอันรีบหยุดหงเสา จากนั้นปล่อยเท้าหยกในมืออย่างไม่เต็มใจแล้วพูดด้วยสายตาที่จริงใจ “ฝ่าบาท ในใจของกระหม่อมยังเป็นเสี่ยวอันจื่อของพระองค์ตลอดไป ไม่ว่าเป็นโหวหรือหวาง การสามารถรับใช้ฝ่าบาทยังเป็นความปรารถนาสูงสุดของกระหม่อมและกระหม่อมอยากจะคุกเข่าลงแบบนี้”

เสียงของเขาจริงใจและเต็มไปด้วยอารมณ์