ตอนที่ 324 โจรชั่วหนีไปแล้ว

ตอนที่ 324 โจรชั่วหนีไปแล้ว

โจรชั่วซูอันอยากเปลี่ยนนางให้เป็นของเล่นชิ้นหนึ่ง!

เป็นเรื่องยากที่ผู้แข็งแกร่งในระดับจักรพรรดิจะถูกผนึกเพราะวิญญาณได้รวมเป็นหนึ่งเดียวกับวิญญาณดั้งเดิมแล้ว เว้นแต่จะเป็นการลงมือของผู้ฝึกตนระดับสูงกว่า เพียงแต่ไม่มีใครที่แข็งแกร่งกว่าระดับจักรพรรดิแล้ว

แต่มันจะแตกต่างออกไปหากระดับจักรพรรดิเป็นฝ่ายเปิดทะเลศักดิ์สิทธิ์เอง

นี่เทียบเท่ากับการเปิดเผยตัวเองต่อผู้อื่นโดยไม่มีการป้องกันใดๆ

ไม่ว่าประตูนิรภัยจะแข็งแกร่งแค่ไหน หากเจ้าของเปิดเองก็ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป!

อวิ๋นเยียนจึงลังเล

ใบหน้าของซูอันไม่แยแสและมองนางด้วยความใจเย็น “เกรงว่าอวิ๋นเฟยหยางไม่ได้มีค่าในใจเจ้าจริงๆ เซิ่งหนาน ไปฆ่าแมลงตัวนั้นซะ...”

“ข้ายอมแล้ว!” อวิ๋นเยียนกำหมัดจนเป็นสีชมพูและก้มหน้าลง สิ่งที่นางเห็นคือภูเขาหิมะสีขาวคู่หนึ่ง

นางรู้ว่าหลังจากพูดเช่นนี้แล้ว นางจะถูกซูอันทำให้กลายเป็นตุ๊กตาเพื่อกลั่นแกล้งและระบายอารมณ์ได้ทุกเมื่อ

เพียงแต่ว่านางไม่มีทางเลือกตั้งแต่แรก ตอนนี้นางถูกควบคุมโดยซูอันและเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะปล่อยนางไป

หากนางยอมเห็นด้วย...อาจยังสามารถช่วยชีวิตพี่ชายได้

แม้ว่าความรู้สึกที่นางมีต่อพี่ชายดูเหมือนจะแย่ลง อีกทั้งมิตรภาพระหว่างพี่ชายและน้องสาวก็จบลงแล้ว

ในตอนนั้นพี่ชายและพี่เฟิงฉานช่วยชีวิตนางไว้ ตอนนี้นางได้คืนชีวิตให้แล้ว!

“ดีมาก เปิดทะเลศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าออกให้หมดแล้วปล่อยให้ข้าเข้าไป” ดวงตาของซูอันเป็นประกายด้วยแสงสีดำที่เต็มไปด้วยเจตนาชั่วร้าย

“ไม่ เจ้าต้องสาบานก่อน สาบานด้วยหัวใจเต๋า!” อวิ๋นเยียนจ้องซูอันและพูดด้วยความหนักแน่น

ผู้ฝึกตนไม่ควรสาบานโดยง่าย ยิ่งระดับพลังวิญญาณสูงเท่าไรก็ยิ่งทะนงมากขึ้นเท่านั้น

หากสาบานด้วยหัวใจเต๋าแล้วละเมิดคำสาบาน วาสนาจะเสียหายอย่างที่สุดหรือถูกวิญญาณชั่วร้ายเข้าสิง มีผู้ฝึกตนไม่มากนักที่กล้าแบกรับราคานี้

ถ้าไม่สาบานแล้วในอนาคตซูอันผิดคำพูดกับนางอีกและเล่นเล่ห์เหลี่ยมใส่นาง ก็ไม่เท่ากับว่านางเสียเปรียบหรือ

“ข้ารักษาคำพูดเสมอ ข้าเป็นสุภาพบุรุษที่ซื่อสัตย์และน่าเชื่อถือ แต่เจ้ากลับไม่เชื่อข้า!” ดวงตาของซูอันเบิกกว้าง เขาใช้มือข้างเดียวกุมอกและทำท่าโซเซราวกับได้รับความไม่เป็นธรรม

อวิ๋นเยียนแค่นเสียงเย้ยหยันโดยไม่ให้ความร่วมมือกับการแสดงของซูอัน

“เฮ้อ ก็ได้” ซูอันแสดงความผิดหวัง สีหน้าของเขาจางลงและชี้นิ้วขึ้นฟ้า “ข้าสาบานด้วยหัวใจเต๋าว่าข้าจะปล่อยอวิ๋นเฟยหยางไป หากข้าฝ่าฝืนคำสาบาน ข้ายินดีให้จิตมารครอบงำร่างกายและจิตใจ!”

ด้วยคำสาบานที่จริงจังมาก อวิ๋นเยียนจึงไม่พบปัญหาใด

นางกำมือแน่นและเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ แต่นางยังคงทำตามคำแนะนำและเปิดทะเลศักดิ์สิทธิ์

เพราะอวิ๋นเฟยหยางอยู่ข้างนอก

ซูอันก้าวไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้มที่สดใส

จิตมาร ข้าคือจอมมารอยู่แล้ว คำสาบานจึงไม่มีอะไรเลย

จากนั้นเขาก็แทรกตัวเข้าไปในทะเลศักดิ์สิทธิ์ของอวิ๋นเยียนโดยไม่ลังเล ประทับตราและผนึกทีละชิ้น ทั้งยังเรียกเซิ่งหนานเข้ามาช่วยด้วย

เนื่องจากมีการประทับตราไว้ในทะเลศักดิ์สิทธิ์ แม้แต่หยวนเสินก็ไม่สามารถหลุดพ้นได้

แม้ว่าโลกเจินอู่จะเรียกหยวนเสินว่าระดับจักรพรรดิ แต่ก็ไม่มีความแตกต่างกันเลย

จากนั้นแสงสีดำขนาดเล็กพุ่งเข้าสู่ทะเลศักดิ์สิทธิ์ของอวิ๋นเยียน ซึ่งอวิ๋นเยียนที่ได้รับการปิดผนึกพลังวิญญาณไว้แล้วแค่รู้สึกถึงบางสิ่งที่แปลกประหลาด แต่ไม่อาจหาคำตอบได้

มุมปากของซูอันโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่น่ารังเกียจ

เขาได้ตั้งค่าต่างๆ สำหรับของเล่นขนาดใหญ่เพื่อให้สามารถพัฒนาได้ดี

และเทพสงครามที่อยู่ข้างนอก เขาแค่ไว้ชีวิตต่อไปอีกสักหน่อย มาดูกันว่าเขาจะพบความประหลาดใจอะไรบ้างและกลั่นแกล้งอีกสักสองสามครั้งก่อนสังหาร

ผนึกและรอยประทับชนิดต่างๆ จำนวนสี่พันแปดร้อยได้ฝังในทะเลศักดิ์สิทธิ์ของอวิ๋นเยียน ทำให้นางเหลือเพียงจิตสำนึกพื้นฐานที่จะควบคุมร่างกายเท่านั้น

ทะเลศักดิ์สิทธิ์ถูกผนึกครั้งสุดท้ายและร่างกายของอวิ๋นเยียนแกว่งไปมาราวกับว่าได้เปลี่ยนเป็นคนธรรมดาทั้งภายในและภายนอกโดยสมบูรณ์

ยกเว้นว่าร่างกายระดับจักรพรรดินี้มีความทนทานมากกว่า ตอนนี้นางก็ไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมดา

ซูอันวางแขนโอบไหล่ของนางเพื่อช่วยให้นางลุกขึ้น จากนั้นจับสะโพกของนางด้วยมืออีกข้าง “เจ้าจะบอกอวิ๋นเฟยหยางอย่างไรต่อไป ข้าจะให้เวลาเจ้าครึ่งก้านธูป”

อวิ๋นเยียนพยักหน้าด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน

จากการเป็นเทพธรรมของวิหารแห่งสงครามผู้แข็งแกร่งระดับต้นๆ ของโลก นางถูกลดสถานะเป็นทาสซึ่งช่องว่างนี้ค่อนข้างใหญ่จริงๆ

นางตั้งสติและมองออกไปนอกประตู

แววตาเต็มไปด้วยความกตัญญู ตัดพ้อและความเศร้าโศก

พี่ชายคนนี้เป็นผู้มอบชีวิตใหม่ให้กับนางและเขาเองที่พานางลงสู่ขุมนรก หมายความว่านางได้ชำระหนี้ที่ติดค้างเขาแล้ว

อวิ๋นเยียนเปิดปากแต่ยังมีอักษรเวทของซูอันอยู่บนคอ ทำให้เสียงของนางดังออกไปนอกประตูห้องโถงได้

“พี่ชาย” นางพูดชื่อนี้อีกครั้ง แต่มันให้ความรู้สึกห่างเหินกว่าเดิม

“เยียนเอ๋อร์ ทำไมหรือ?” อวิ๋นเฟยหยางถามอย่างตื่นเต้น

แม้ว่าคำสารภาพจะล้มเหลวแต่การกำจัดโจรชั่วซูอันนั้นเป็นเรื่องน่ายินดีมากกว่า

เขาไม่เคยประสบกับความอัปยศอดสูครั้งใหญ่เช่นนี้ตั้งแต่เกิด

ราวกับเหยียบหน้าของเขาลงกับพื้นแล้วกระทืบซ้ำ

ความเลวร้ายทั้งหมดเกิดจากซูอัน!

อวิ๋นเยียนเหลือบมองซูอันที่อยู่ข้างหลังและพูดเสียงแผ่ว “ซูอันหนีไปแล้ว ข้าจัดการเขาไม่สำเร็จ”

“หา เกิดอะไรขึ้น!”

อวิ๋นเฟยหยางตกตะลึง สีหน้าของเขาแข็งทื่อและทันใดนั้นเริ่มวิตกกังวล “เยียนเอ๋อร์ เจ้าไม่ได้บอกว่าเจ้าควบคุมไว้แล้วหรือ เจ้าปล่อยให้หนีไปได้อย่างไร! ซูอันเป็นศัตรูตัวฉกาจของวิหารแห่งสงคราม เจ้าจะปล่อยให้เขาหนีไปได้อย่างไร!”

ด้วยความร้อนใจจึงทำให้น้ำเสียงของเขามีแววตำหนิ

เมื่อเผชิญกับคำถามของอวิ๋นเฟยหยางแล้วอวิ๋นเยียนจึงระงับความคับข้องใจและสัมผัสหน้าท้องที่ค่อนข้างนูนของตน จากนั้นพยายามอย่างหนักเพื่อให้น้ำเสียงสงบ “เขาใช้ไพ่ตายฉีกช่องว่างกลางอากาศและหนีไป ข้าตามไม่ทัน”

ซูอันที่อยู่ด้านหลังเดาะลิ้น นี่เรียกว่าการโกหกหน้าตาย

อวิ๋นเฟยหยางตบประตูห้องโถงด้วยความโกรธ “เยียนเอ๋อร์ นี่คือสนามหลักของเจ้าแต่กลับขังซูอันไว้ไม่ได้ เจ้ารู้ไหมว่ากว่าข้าจะล่อซูอันมาได้ต้องเสี่ยงอันตรายมากเพียงใด ถ้าปล่อยให้เขาหนีไปได้คราวนี้ เจ้ารู้ไหมว่าเราจะลำบากขนาดไหน!”

เมื่อซูอันหนีไปแล้วเขาจะได้รับฉายาเทพสงครามกลับมาอีกครั้งเมื่อใด

วิหารแห่งสงครามก็ถูกโจรชั่วยึดครองเช่นกัน จะต้องใช้เวลานานเท่าใดกว่าความอัปยศของเขาจะถูกลบล้าง

นอกจากนี้ยังมีป้ายคำสั่งเทพสงครามซึ่งเป็นป้ายที่บรรจุส่วนหนึ่งของพลังวิญญาณเขาเอาไว้ หากไม่มีป้ายคำสั่งเทพสงคราม เขาสามารถปรับปรุงพลังวิญญาณได้ช้าเหมือนคลานเท่านั้น

ความอบอุ่นในดวงตาของอวิ๋นเยียนค่อยๆ จางหายไปและสีหน้าของนางเย็นลง “หากท่านหมดเรื่องจะพูดแล้วก็รีบออกไปจากที่นี่ซะ”

เสียงทะลุประตูห้องโถงนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกว่างเปล่าและความเย็นชา

ในที่สุดอวิ๋นเฟยหยางก็สังเกตเห็นอารมณ์ในคำพูดของอวิ๋นเยียน เขารู้สึกตกใจและรีบระงับความไม่พอใจแล้วพูดว่า “ขอโทษนะเยียนเอ๋อร์ เมื่อครู่เป็นพี่ชายที่ใจร้อนไปหน่อยจึงพูดโดยไม่คิด”

เขาขอโทษซ้ำแล้วซ้ำอีก แต่สีหน้าของอวิ๋นเยียนยิ่งตกต่ำ

“ช่างเถอะ ซูอันหนีไปแล้วจึงไม่เหมาะที่ท่านจะอยู่ที่นี่นานๆ ท่านควรรีบออกไปดีกว่า จากนั้นออกจากชิ่งหยวนและไปยังสถานที่ที่คนอื่นหาไม่เจอ”

อวิ๋นเฟยหยางลังเล

แท้จริงแล้วหากซูอันยังมีชีวิตอยู่ เขาก็ตกอยู่ในอันตรายและการแก้แค้นของซูอันจะตามมาโดยหลีกเลี่ยงไม่ได้

เขาต้องหนีออกจากชิ่งหยวนก่อนที่ซูอันจะตามมาล้างแค้น

“แล้วเจ้าล่ะเยียนเอ๋อร์”

อวิ๋นเยียนรู้สึกถึงรสชาติที่ค้างอยู่ในปากและสายตาของซูอันที่อยู่ข้างหลัง นางจึงยิ้มให้ชะตากรรมของตน “อาการบาดเจ็บของข้ากำเริบ ข้าอาจต้องนอนหลับลึกอีกครั้ง”

“ขอโทษนะ” อวิ๋นเฟยหยางก้มศีรษะลงและกำมือแน่น “ต้องใช้เวลานานแค่ไหน ข้าจะมารับเจ้า”

“...พันปี” หลังจากที่อวิ๋นเยียนพูดจบก็ไม่พูดอะไรอีก