ตอนที่ 277 น้ำมันนวดระดับเซียน

ตอนที่ 277 น้ำมันนวดระดับเซียน

ซูอันดึงเสื้อคลุมลายวิหคดำขึ้นเผยให้เห็นเรียวขาหยกสีขาวราวหิมะสองข้างและนิ้วเท้าทั้งสิบที่ละเอียดอ่อนและน่าดึงดูดยิ่งกว่าเดิม

ซูอันนั่งบนบั้นท้ายหยกของจักรพรรดินีตามเดิมและเขาเหมือนจะคุ้นเคยกับท่าทางเช่นนี้แล้ว คราวนี้จึงไม่ต้องอธิบายอีกและจักรพรรดินีปล่อยเลยตามเลย

การใช้น้ำมันนวดระดับเซียน เพียงแค่สัมผัสกับน้ำมันมหัศจรรย์บนผิวหนังก็รู้สึกว่าพลังเวทของตนดีขึ้นเล็กน้อย

ซูอันไม่ลังเล เขาจับเท้าดอกบัวด้วยสีหน้าจริงจังและนวดด้วยความระมัดระวัง...ไปเรื่อยๆ

สีหน้าของเขามีสมาธิมาก เขานวดไม่ขาดไปสักจุดของเท้านั้น

“อา อืม...เสี่ยวอันจื่อ นวดเบาๆ หน่อย” จักรพรรดินีส่งเสียงครวญครางแสนหวาน

อาจเพราะน้ำมันนวดจึงทำให้ตอนนี้ผิวของนางบอบบางขึ้นมาก เพียงสัมผัสเล็กน้อยก็รู้สึกเหมือนฟ้าแลบวูบวาบ

“ฝ่าบาทโปรดอดทนสักครู่ น้ำมันวิเศษนี้ต้องใช้เคล็ดลับการนวดที่พิเศษเช่นนี้จึงจะดูดซึมได้ดีขึ้น” ซูอันหาข้ออ้างและการเคลื่อนไหวของมือไม่ยอมหยุดนิ่ง

จากเท้าที่มีกลิ่นหอมเลื่อนขึ้นมาจนถึงต้นขาที่เรียบเนียนและชุ่มชื้น

ในไม่ช้าต้นขาทั้งหมดถูกปกคลุมไปด้วยน้ำมันนวดและผิวที่ขาวกระจ่างใสให้ความรู้สึกชุ่มชื้นจนผู้คนอดใจไม่ไหวอยากจะลิ้มรส มาถึงตรงนี้ซูอันยังคงไม่หยุดและมือขยับนวดต้นขาของจักรพรรดินีซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสอบอุ่นที่ต้นขา จักรพรรดินีจึงอดไม่ได้ที่จะหลับตาและกำมือแน่น

นอกเหนือจากเสี่ยวอันจื่อแล้วมีเพียงไท่โฮ่วเท่านั้นที่ได้สัมผัสใกล้ชิดเช่นนี้ แต่หลังจากที่นางเติบโตขึ้น ไท่โฮ่วยังไม่เคยได้สัมผัสใกล้ชิดเลย

“เสี่ยวอันจื่อ ใกล้เสร็จหรือยัง?” นางเร่งเร้า

“ฝ่าบาทโปรดอย่ากังวล การนวดซ้ำๆ สามารถส่งเสริมการดูดซึมน้ำมันวิเศษได้” มือของซูอันเปลี่ยนจากการนวดเป็นการบีบ โดยบีบต้นขาอย่างสนุกสนาน แต่เขายังคงมีสีหน้าจริงจังอยู่

ต้นขาของฝ่าบาทนุ่มมาก

เมื่อจักรพรรดินีได้ยินเช่นนี้ นางทำได้เพียงแอบกัดฟันเพราะตอนนี้นางรู้สึกราวกับว่าได้เข้าไปในก้อนเมฆและมองเห็นหนทางก้าวหน้ารางๆ

นางค่อยๆ รู้สึกว่าพลังเวทและพลังวิญญาณเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย

แม้แต่ความเข้าใจของเต๋าก็ดีขึ้น

ในที่สุดซูอันดูเหนื่อยล้าและยอมปล่อยต้นขาที่เล่นด้วยไม่หยุดนั้น

ก่อนที่จักรพรรดินีจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เท้าหยกอีกข้างก็ถูกหยิบขึ้นมาแล้ว

ซูอันใช้เวลาครึ่งชั่วยามในการนวดขาของจักรพรรดินีให้เสร็จสิ้นทั้งสองข้าง

จากนั้น...

ซูอันนั่งบนบั้นท้ายของจักรพรรดินีแล้วหันกลับมามองฝั่งที่เผยให้เห็นใบหน้าด้านข้างของจักรพรรดินี

แม้จากมุมมองนี้ รูปลักษณ์ของจักรพรรดินียังคงไร้ที่ติ โครงหน้าของเซียนจักรพรรดิมีทั้งความสง่างามและความงามล่มแผ่นดิน ทว่าตอนนี้มีสีแดงระเรื่อแต้มบนใบหน้านั้น

“ฝ่าบาทประสงค์ให้กระหม่อมช่วยเปลื้องฉลองพระองค์หรือไม่?”

“ปะ เปลื้องผ้า!” เมื่อจักรพรรดินีได้ยินเช่นนี้ ลมหายใจของนางดูสับสนอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงรู้สึกตัว “เจ้าจะนวดข้างบนด้วยหรือ?”

ทุกครั้งที่เสี่ยวอันจื่อเคยนวดให้นางจะทำมากสุดคือนวดต้นขา

แต่ขึ้นอยู่กับสถานการณ์เพราะตอนนี้เหมือนว่าเสี่ยวอันจื่อต้องการช่วยนวดให้นางจริงๆ

แต่ถึงแม้จะเป็นพี่น้องก็ไม่ควรสนิทกันขนาดนั้น

นางจึงอยากปฏิเสธโดยอัตโนมัติ

แต่ในเวลานี้ซูอันพูดอีกครั้ง “ฝ่าบาท น้ำมันวิเศษนี้ต้องทาทั่วร่างกายเพื่อให้ได้ผลลัพธ์สูงสุด อย่าล้มเลิกกลางทางเด็ดขาด!” เขาโน้มน้าวด้วยความจริงจัง

เมื่อเห็นว่าจักรพรรดินียังคงลังเลและกำลังจะเคลื่อนไหว ซูอันรู้สึกมีความสุขและแสร้งทำเป็นจริงจัง เขาก้มหน้าลงและเริ่มลงมือ

เขาสอดมือทั้งสองข้างไว้ตรงหน้าท้องแล้วทาบทับลงไปที่แผ่นหลังของจักรพรรดินี

“พี่รั่วซีรังเกียจข้าหรือ?” เสียงของเขาทุ้มต่ำ

เขาดูเหมือนคนเลวทรามที่ถูกทิ้ง แม้จักรพรรดินีจะรู้ว่าผู้ชายคนนี้อาจกำลังแสดงอยู่ แต่นางยังหักใจโยนเขาออกไปไม่ได้

“เฮ้อ ตามใจ”

ราวกับว่าไม่มีทางเลือก จักรพรรดินีถอนหายใจเบาๆ เมื่อความคิดขยับเล็กน้อยจึงทำให้เสื้อคลุมจักรพรรดิลายวิหคดำคลี่ออกราวกับม่านน้ำ

เสื้อคลุมของจักรพรรดินีเป็นอาวุธเต๋าชั้นยอด มันทำจากไหมเลือดหงส์และไหมเมฆสีทองเรืองรอง ถูกถักทอโดยช่างภูษาชั้นนำในวังหลวงและขัดเกลาโดยไท่โฮ่ว

เนื่องจากไหมเมฆสีทองเรืองรองเป็นสิ่งมีชีวิตทางวิญญาณชั้นยอดที่เกิดจากฟ้าดินและสามารถพบได้ในทะเลเมฆอันกว้างใหญ่เพียงเส้นสั้นๆ เท่านั้น ทำให้เสื้อคลุมของจักรพรรดินีมีโอกาสเปลี่ยนเป็นสมบัติวิญญาณได้

นอกจากนี้ยังมีสรรพคุณมากมาย เช่น ต้านพิษ หลีกเลี่ยงพลังแห่งดินน้ำลมไฟและคงกระพันต่อทุกพลัง

แน่นอนว่าสำหรับจักรพรรดินีนั้นมีบทบาทในการเสริมความงามเป็นหลัก

หลังจากถอดเสื้อคลุมจักรพรรดินีลายวิหคดำ นางจึงเหลือเพียงเสื้อเกาะอกและกางเกงชั้นใน

ร่างกายดุจหยกขาวเนื้องามถูกเปิดเผยจนเกือบหมดต่อหน้าของซูอัน

เมื่อสัมผัสได้ถึงการจ้องมองที่ลุกเป็นไฟจากด้านหลัง จักรพรรดินีรู้สึกสับสนแต่ยังปลอบใจตัวเองว่านี่เป็นเพียงการฝึกตนเท่านั้น

ถึงอย่างไรตอนที่นางยังเด็ก นางก็แอบวิ่งไปอาบน้ำเล่นที่บ่อผันวิญญาณกับเสี่ยวอันจื่อโดยมองหน้ากันและไม่มีอะไรเลย

“ฝ่าบาท กระหม่อม...เริ่มนะ” เสียงของซูอันต่ำกว่าก่อนหน้านี้ถึงสองระดับ

สีหน้าของจักรพรรดินียังคงสงบ แม้แต่หน้าแดงๆ ก็เบาบางลงและนางเตือนว่า “ใต้เท้าซู คราวนี้เป็นการฝึกตนรูปแบบหนึ่ง อย่าคิดมาก”

สุดท้ายนางยังเป็นจักรพรรดิแล้วจะประพฤติตัวเหมือนสาวน้อยได้หรือ

“ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย กระหม่อมเป็นคนเที่ยงตรงและมองความงามดั่งมองกระดูกสีขาว กระหม่อมจะไม่มีวันคิดชั่วร้ายต่อฝ่าบาท!”

ซูอันนั่งบนกางเกงของจักรพรรดินีและพูดด้วยความเที่ยงธรรม คำพูดของเขาฟังดูสูงส่งมาก แต่มือกลับคลุมเอวสีขาวไว้แล้ว

ความงามไร้ใครเปรียบมิใช่ฝัน กล้ามเนื้อคือหิมะวิญญาณดุจจันทร์ฉาย

หิมะละลายส่งกลิ่นหอม

ไม่มีสมบัติใดในโลกที่ยิ่งใหญ่กว่านี้

เมื่อมือเลื่อนไปถึงลำคอหยก เขาแบ่งเส้นผมออกไปทั้งสองข้างแล้วใช้นิ้วลูบไล้หลังคออย่างระมัดระวัง

เมื่อรู้สึกว่ามือใหญ่สร้างปัญหาไปทั่ว ไม่รู้ว่ามันเป็นภาพลวงตาหรือเปล่า แต่ทันใดนั้นจักรพรรดินีรู้สึกว่าอุณหภูมิในห้องสูงขึ้นเล็กน้อย

หลังจากนวดหลังและเอวคอดแล้ว ซูอันจึงยกตัวขึ้นเหนือสะโพกของจักรพรรดินี

“ฝ่าบาท โปรดหันกลับมาเถิด” เขารักษาเสียงให้สงบที่สุด

การแสดงออกของจักรพรรดินีไม่เปลี่ยนแปลงและหันกลับมาเงียบๆ

นัยน์ตาหงส์จ้องมองเสี่ยวอันจื่อที่กำลังนั่งอยู่บนหน้าท้องด้านล่างของนางอีกครั้ง

ตอนที่หันหลังให้นั้นนางไม่ได้รู้สึกว่ามีความผิดปกติ แต่ตอนนี้มันดูเหมือนจะไม่สอดคล้องกัน

ในฐานะจักรพรรดินีแห่งต้าซางซึ่งมีร่างกายสูงส่ง เมื่อใดกันที่มีคนนั่งบนร่างของนางได้

สายตาสอดประสาน ซูอันไร้ยางอายมากและเมื่อไม่นานมานี้เขาได้พัฒนาทักษะมากมายจึงไม่มีความผิดปกติบนสีหน้าของเขาเลย

“ฝ่าบาท ให้กระหม่อมเริ่มนวดต่อเถิด”

เขาคว้าข้อมือของจักรพรรดินีแล้วยกสองแขนเรียวงามขึ้นโดยไร้มารยาท

ด้วยข้ออ้างในการนวด ซูอันจึงเล่นนิ้วหยกเรียวยาวเหล่านั้นได้เต็มที่

เขาประสานนิ้วกับมือเล็กๆ ที่อ่อนโยนนั้นและความรู้สึกอธิบายไม่ได้ก็เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ เขาอยากจับมันไว้โดยไม่ยอมปล่อยมือ

จนกระทั่งจักรพรรดินีส่งเสียงเตือน ซูอันจึงชักมือออกอย่างไม่เต็มใจ

จักรพรรดินีมีคำเตือนอยู่ในสายตาเพื่อส่งสัญญาณให้ซูอันอย่าไปไกลเกินกว่านี้

แอ๊ด!

ทันใดนั้นมีเสียงเปิดประตูตำหนักดังขึ้น ปรากฏชายกระโปรงสีแดงข้ามธรณีประตูเข้ามา

นอกจากซูอันแล้วคนที่กล้าเข้ามาในตำหนักไท่หยวนเช่นนี้คือชิงหลิงและหงเสา

ซูอันที่เพิ่งหยุดมือและกำลังจะนั่งตัวตรงเพื่อนวดต่อ แต่กลับ ‘ตกใจ’ เพราะเสียงที่ดังกึกก้องนี้

เขาสะดุ้งสุดตัวและหัวใจตื่นตระหนก ส่งผลให้ร่างกายของเขาไม่มั่นคงและล้มลงไปข้างหน้า มือของเขาจับไปที่ไหนสักแห่งโดยไม่รู้ตัว