ตอนที่ 221 เหตุใดท่าทีของฝ่าบาทไม่เหมือนที่คาดไว้

ตอนที่ 221 เหตุใดท่าทีของฝ่าบาทไม่เหมือนที่คาดไว้

หลังจากสนองความปรารถนาในใจแล้ว ตี้เมิ่งเหยาจึงหยุดการเคลื่อนไหวนั้นไว้ชั่วคราว

แต่ถ้าคิดว่านางจะหยุดไปเลยคือคิดผิด

นางเอื้อมมือลงไปถอดรองเท้าและถุงเท้าข้างขวาของตนออก เผยเท้าที่ขาวและเนียนละเอียดออกสู่สายตา

“หึหึ ข้าจะให้เจ้ารับใช้โดยใช้ปากเหม็นๆ ของเจ้า”

ตี้เมิ่งเหยายกเท้าเล็กๆ ของนางขึ้นด้วยความตื่นเต้น เมื่อมองริมฝีปากสีแดงสมบูรณ์แบบของซูอัน หัวใจของนางกระตือรือร้นที่จะเคลื่อนไหวอีกและร่างกายของนางตื่นเต้นมากจนเริ่มตึงเครียด

แต่หลังจากคิดได้เรื่องหนึ่งนางจึงหยุดกลางคัน

นางใช้พลังเวทแห่งน้ำโอบรอบเท้าเพื่อล้างให้สะอาด

แม้ว่าความแข็งแกร่งของนางจะทำให้เท้ายังปราศจากร่องรอยของฝุ่น แต่นางยังชอบล้างเท้าจนเป็นนิสัย

“หากต้องใช้ลิ้นเลียก็ไม่ควรทำให้มันสกปรก”

เมื่อระบายไอน้ำออกจากเท้าแล้วหัวใจของตี้เมิ่งเหยาสั่นไหวกว่าเดิม นางส่งเท้าหยกซึ่งเกือบจะเป็นงานศิลปะไปที่ริมฝีปากของซูอัน

ระยะห่างระหว่างทั้งสองเริ่มใกล้กันมากขึ้นและทันใดนั้นตี้เมิ่งเหยาหยุดลงอีกครั้ง

“เดี๋ยวก่อน ต้องเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึกด้วยสิ”

นางหยิบหินฉายซ้ำคุณภาพสูงออกจากแหวนจัดเก็บ

ฉากสำคัญแบบนี้ต้องเก็บไว้เป็นที่ระลึก

เปลือกตาของซูอันกระตุกขณะมองดูเท้าหยกที่อยู่ไม่ไกลมือ

“จะเริ่มได้หรือยัง?”

“ช้าก่อน รอหน่อยนะ...” ตี้เมิ่งเหยาปรับตำแหน่งของหินฉายซ้ำ จากนั้นรูม่านตาของนางหดลงและทันใดนั้นนางตระหนักได้ถึงความผิดปกติ

เมื่อครู่นี้...ใครพูด?

นางเงยหน้าขึ้นมองซูอันด้วยความตกใจ

“เจ้าเจ้าเจ้า เจ้าไม่ถูกผนึก!” ตี้เมิ่งเหยาคิดจะถอยหนี แต่เท้าเล็กได้ถูกมือใหญ่ของซูอันจับไว้แน่นเสียแล้ว

“เห็นได้ชัดว่าเมิ่งเหยาไม่พอใจข้ามาก!” ซูอันมองตี้เมิ่งเหยาด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ยิ้ม เขาจับเท้าหยกไว้และเดินเข้าหานางทีละก้าว

ตี้เมิ่งเหยาถูกบังคับให้ล่าถอยจนในที่สุดหลังของนางชนผนังโดยเท้าข้างหนึ่งถูกตรึงไว้ ทำให้นางอยู่ในท่าทางน่าอับอายยิ่งนัก

“เจ้าหลุดพ้นจากคำสั่งได้อย่างไร?” นางยังไม่อยากจะเชื่อเลย

ความสั่งของป้ายจักรพรรดิปีศาจสวรรค์ทรงอานุภาพและผลกระทบต่อเผ่าปีศาจนั้นทรงพลังเป็นพิเศษ จักรพรรดิโบราณเคยใช้สิ่งนี้เพื่อสั่งการเหล่าปีศาจด้วยซ้ำ

เมื่อเทียบกับเผ่าพันธุ์อื่น ผลของคำสั่งนี้ด้อยกว่าเวลาใช้กับเผ่าปีศาจมากและไม่สามารถควบคุมเป้าหมายจำนวนมากในเวลาเดียวกันได้ แต่เนื่องจากนางและซูอันอยู่ในระดับพลังวิญญาณเดียวกันจึงเป็นเหตุผลว่านางควรจะตรึงซูอันไว้ได้ครู่หนึ่งหรือสามเค่อ แต่เหตุใดเขาถึงหลุดพ้นเร็วขนาดนี้

“อย่าขยับ!” นางหยิบป้ายจักรพรรดิปีศาจสวรรค์ออกมาและทำซ้ำอีกรอบ

แต่ซูอันไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ เลยแม้แต่การเยาะเย้ย

“เจ้าคงไม่คิดว่าสิ่งเล็กๆ นี้จะสามารถยับยั้งข้าได้จริงหรอกกระมัง”

ยังไม่ต้องพูดถึงประตูแห่งความวิเศษและสมบัติวิญญาณอื่นๆ ที่คอยปกป้องเขาไว้ เพราะเขายังมีโลกใบเล็กซึ่งมีคุณภาพสูงมาก

หากต้องการตรึงซูอันไว้ คงต้องรอให้ตี้เมิ่งเหยาบรรลุหยวนเสินซึ่งอาจพอมีโอกาสอยู่บ้าง

ยิ่งไปกว่านั้นซูอันยังมีบุปผามรณะที่คอยคุ้มกันอยู่ในความมืดอีกด้วย

หากซูอันไม่สั่งให้บุปผามรณะหยุด เกรงว่าตอนนี้เมิ่งเหยาสาวน้อยมากความแค้นอาจถูกผ่าแบ่งออกเป็นสองซีกแล้ว

“เจ้าจะทำอะไร!” นางมองซูอันที่เข้ามาใกล้เรื่อยๆ ด้วยความตื่นตระหนก ดูเหมือนลืมไปว่าตัวเองเป็นผู้แข็งแกร่งระดับหยางบริสุทธิ์เช่นกัน แต่นางกลับถูกซูอันควบคุมไว้ด้วยพลังที่อ่อนแอ

หลังจากพยายามดิ้นรนสองสามรอบ นางพูดด้วยความอับอายว่า “เจ้า เจ้าอย่าเสียมารยาทนะ ข้าเป็นองค์รัชทายาทของเผ่าปีศาจ!”

ซูอันมององค์รัชทายาทเผ่าปีศาจที่ข่มขู่เขาด้วยท่าทางงุ่มง่ามและไม่มีความมั่นใจเลย

มือใหญ่วางไว้บนเท้าสีขาวแล้วไล่ขึ้นมาจนจรดบั้นท้ายของหญิงสาว “มันสายเกินกว่าจะหยุดแล้ว...องค์รัชทายาทของข้า”

กางเกงขายาวนั้นไม่ได้เป็นอุปสรรคใดๆ เลยและซูอันดึงลงมาถึงข้อพับขาได้อย่างง่ายดาย

จากนั้นภายใต้ดวงตาที่ตื่นตระหนกและคาดหวังของตี้เมิ่งเหยา ซูอันจึงยกนางขึ้นพาดไหล่โดยเผยให้เห็นบั้นท้ายที่ไร้การปกปิด

จากนั้นเขาตีหนักๆ ไปที่บั้นท้ายของนาง

เพียะ เพียะ เพียะ!

“อยากเป็นคนออกคำสั่งนักหรือ”

รอยฝ่ามือสีแดงสดบนบั้นท้ายสีขาวเหมือนหิมะทำให้นางดูน่าสงสาร

“อยากให้ข้าเลียเท้าเจ้าใช่ไหม”

เพียะ เพียะ เพียะ!

“อยากเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึกด้วย!”

เพียะ เพียะ เพียะ!

เสียงฟาดหนักๆ ดังก้องอยู่ในห้องที่ว่างเปล่า

ร่างกายของตี้เมิ่งเหยาตึงเครียดและใบหน้าของนางแดงมากจนเหมือนสีเลือด

“ฮือฮือ สำนึกผิดแล้ว หยุดตีเถอะ ก้นข้าบวมหมดแล้ว...ฮือ!”

การแสดงออกที่แตกสลายปรากฏบนใบหน้าของนางและร่างกายของนางผ่อนคลายลงทันที

ปล่อยให้เขาตีได้ตามสบาย

มันจบแล้ว นางอับอายเกินกว่าจะสู้หน้าใครได้อีก

ซูอันหยุดฟาดด้วยท่าทางใจเย็น ภายใต้อิทธิพลของวิธีฟาดในแบบของเขา ในที่สุดองค์รัชทายาทเผ่าปีศาจก็ตระหนักถึงความผิดของตนและขอโทษอย่างจริงใจ

แต่ซูอันยังไม่พอใจกับวิธียอมรับผิดของตี้เมิ่งเหยา

“บอกมาสิว่าเจ้าทำผิดตรงไหน?” ซูอันนั่งบนเก้าอี้อย่างมีศักดิ์ศรี ด้านองค์รัชทายาทคุกเข่าต่อหน้าเขาด้วยสีหน้าอับอายและโกรธเคือง

“ข้า...ข้าไม่ควรใช้ป้ายจักรพรรดิปีศาจสวรรค์แอบโจมตีท่าน” ตี้เมิ่งเหยากำแขนเสื้อและคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูด

“หืม?” ซูอันขมวดคิ้วและดูจริงจัง

“ข้า ข้าไม่ควรใช้หินฉายซ้ำใช่ไหม?” ตี้เมิ่งเหยาก้มหน้าลงและตอบด้วยความไม่มั่นใจ

“ดูเหมือนว่าองค์รัชทายาทจะยังไม่ตระหนักถึงความผิดของตน!” ซูอันยังไม่เห็นด้วยกับคำตอบนี้

“ข้า...ข้า...” ตี้เมิ่งเหยาเหลือบมองซูอันอย่างประหม่า

เมื่อเห็นสายตาที่ไม่พอใจของซูอัน นางยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้น

ซูอันจะไม่เกลียดนางเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม

ผิด นางทำผิดตรงไหนกันแน่?

ความคิดของนางพลุ่งพล่านรุนแรงจนกระทั่งนางเหลือบมองหว่างขาของซูอัน ทันใดนั้นนางเกิดแรงบันดาลใจแวบขึ้นมาและนึกถึงบางฉากในความทรงจำได้

จากนั้นนางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข่าไปข้างหน้าและยื่นมือออกไปด้วยความสั่นเทา

นางใช้ปากเพื่อยอมรับความผิด

“เด็กดื้ออย่างไรก็สอนได้”

เมื่อมองตี้เมิ่งเหยาที่ตระหนักถึงความผิดได้อย่างแท้จริง ซูอันจึงพอใจมากและให้รางวัลแก่นางด้วยยาอายุวัฒนะจากของเหลวหยก

……

ในเวลานี้กลุ่มผู้ปลูกฝังปีศาจที่หนีจากชางโจวก็กลับวังหลวงเผ่าปีศาจด้วยความเร่งรีบ

ในฐานะองครักษ์ขององค์รัชทายาท ผู้อาวุโสอวิ๋นรีบไปที่ตำหนักของจักรพรรดิปีศาจเพื่อรายงานทันที

“ฝ่าบาท ฝ่าบาท แย่แล้วเพคะ องค์รัชทายาทถูกจับตัวไปแล้ว!”

จักรพรรดินีชิงที่กำลังมองหน้าท้องของตนได้ยินแล้วตกใจมาก มีแสงเย็นเฉียบอยู่ในดวงตาของนางและทันใดนั้นรัศมีอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ปกคลุมไปทั่วตำหนักจักรพรรดิปีศาจ

“เกิดขึ้นได้อย่างไร!”

ใครกล้าจับตัวองค์รัชทายาทแห่งเผ่าปีศาจ

คิดว่าจักรพรรดินีชิงเซียนยกดาบไม่ไหวแล้วหรือ?

“คือ คือท่านโหวซูคนนั้นเพคะ!” ผู้อาวุโสอวิ๋นคุกเข่าลงด้วยความรู้สึกหวาดกลัวต่ออำนาจของจักรพรรดิ

นี่คือพลังของหยวนเสินซึ่งเกินกว่าที่หยางบริสุทธิ์จะสามารถต้านทานได้

ถ้าฝ่าบาทจะลงโทษ อย่างน้อยนางก็มีความผิดในฐานะบกพร่องในหน้าที่ขององครักษ์

ตี้ชิงเซียนตกตะลึง “ท่านโหวซู เจ้าหมายถึง...ซูอัน?”

“ใช่เพคะ คือท่านโหวซูคนนั้น” ผู้อาวุโสอวิ๋นรีบตอบแล้วกล่าวเสริมทันทีว่า “แต่หม่อมฉันเห็นว่าท่านโหวซูไม่มีเจตนาโจมตีองค์รัชทายาท ตอนนี้นางน่าจะปลอดภัยดี”

“...อ้อ” ทันใดนั้นความดุร้ายในดวงตาของตี้ชิงเซียนหายไปและนางแตะหน้าท้องโดยกลับมามีสายตางุนงงเหมือนก่อนหน้านี้อีกครั้ง “เข้าใจแล้ว”

นางโบกมือส่งสัญญาณให้ผู้อาวุโสอวิ๋นถอยออกไป

เครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่หลายอันปรากฏบนหน้าผากของผู้อาวุโสอวิ๋น

ไม่ควรส่งคนที่แข็งแกร่งออกไปช่วยเหลือองค์รัชทายาทหรือเรียกประชุมราชสำนักเพื่อหารือเรื่องนี้หรือ?

ฝ่าบาทแสดงออกแค่นี้หรือ?

หรือฝ่าบาทไม่สนใจองค์รัชทายาท!

แต่นั่นคือทายาทของฝ่าบาท

เป็นไปได้ไหมที่ซูอันจะเป็นคนโปรดของฝ่าบาทจริงๆ

กระนั้นนางไม่มีความกล้าที่จะซักถามฝ่าบาท ดังนั้นนางจึงถอยกลับไปเงียบๆ

เหลือเพียงจักรพรรดินีชิงเซียนคนเดียวในตำหนัก