ตอนที่ 183 ข้าคืออาหญิงของเจ้า

ตอนที่ 183 ข้าคืออาหญิงของเจ้า

ตี้เมิ่งเหยาเหลือบมองตี้ชิงเซียน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก้มหน้าลงต่ำด้วยท่าทาง ‘เขินอาย’ นางก็รู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ

“ความจริงก็ไม่ใช่เรื่องของข้าหรอก แต่ท่านโหวซูควรดูแลสุขภาพให้ดี เพราะปีศาจจิ้งจอกบางตัวชอบสูบกินวิญญาณมนุษย์ที่สุด”

คำพูดเหล่านี้ค่อนข้างโกรธเคืองและพาล

จากนั้นนางตระหนักว่าตัวเองดูใจร้อนไปหน่อยจึงคิดว่าจะพูดแก้ไข แต่ได้ยินซูอันพูดขึ้นว่า “เรื่องของข้า ไม่รบกวนให้คนนอกมากังวลหรอก”

ไม่รบกวนให้คนนอกมากังวล...

คนนอก...

ทันใดนั้นสีหน้าของตี้เมิ่งเหยาชาวาบและหัวใจของนางเจ็บปวดทันที

เขาพูดถูกแล้ว ตอนนี้นางคือตี้เมิ่งเหยาและเป็นรัชทายาทเผ่าปีศาจ นางเกี่ยวอะไรกับซูอัน?

นางใช้ฐานะใดไปห่วงเขา

ฐานะคนที่บังเอิญเจอกันในอาณาจักรลับมารโบราณอย่างนั้นหรือ?

ไม่ต้องพูดถึงมิตรภาพ แต่ยังมีความแค้นอยู่ด้วย

เห็นได้ชัดว่านางไม่ต้องการให้เปิดเผยตัวตน แต่ในขณะนี้นางกลับต้องการให้ซูอันจำได้

โชคดีที่ในเวลานี้จักรพรรดินีชิงกลายเป็นนกกระจอกเทศ นางก้มศีรษะลงและไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้น นางจึงไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของหลานสาว

“ถ้าเช่นนั้นท่านโหวซูโปรดบอกมาเถอะ ท่านมาที่เผ่าปีศาจของข้าเพราะเหตุใด?” ตี้เมิ่งเหยาสูดหายใจเข้าลึกและทำตัวเหมือนเป็นนักธุรกิจใหญ่

“แน่นอนว่า...มาชมความงาม” ซูอันโน้มตัวไปข้างหน้าโดยมีเยี่ยหลีเอ๋อร์และจักรพรรดินีชิงนั่งตักคนละข้าง เขาอดไม่ได้ที่จะมองตี้เมิ่งเหยาตั้งแต่บนลงล่าง เขาดูเหลาะแหละมากและดูเหมือนหนุ่มเจ้าสำราญจริงๆ

การจ้องมองที่ไม่สะทกสะท้านทำให้ตี้เมิ่งเหยารู้สึกอึดอัดและขาของนางกระชับขึ้น “ท่านโหวซู โปรดเคารพตัวเองด้วย!”

ซูอันหัวเราะและมองไปทางอื่น “ข้าเห็นว่าบรรยากาศมันตึงเครียดเกินไปจึงอยากทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย องค์รัชทายาทอย่าโกรธเลย ครั้งนี้ข้ามาเยือนเพราะกำลังตามหาสหายคนหนึ่ง”

“สหาย?” ตี้เมิ่งเหยาบังคับตัวเองให้ถามด้วยความใจเย็น

ซูอันพยักหน้า “เป็นเรื่องบังเอิญที่สหายของข้ามีชื่อเดียวกับองค์รัชทายาท แต่แซ่ของนางคือซู ชื่อนางคือเมิ่งเหยา”

นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความทรงจำ

หัวใจของตี้เมิ่งเหยาสั่นสะท้าน “ข้าสงสัยว่าความสัมพันธ์ระหว่างผู้หญิงคนนี้กับท่านโหวคืออะไร”

“...” ซูอันจ้องตี้เมิ่งเหยาสองสามรอบ

เด็กโง่คนนี้ เขาก็เพิ่งบอกว่ามาที่นี่เพื่อตามหา ‘สหาย’

แต่เขารู้ดีว่าคำตอบที่ตี้เมิ่งเหยาอยากได้ยินอาจไม่ใช่คำตอบนี้

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเสียงของเขาก็ลึกลงทันทีที่พูดว่า “จริงๆ แล้วนางเป็นผู้หญิงของข้า พวกเราเป็นคนที่ไม่มีสิ่งใดเหมือนกันเลย แต่ในงานเลี้ยงครานั้น...บลาบลาบลา สุดท้ายต่างก็ใจตรงกัน ข้าคิดว่าเรารักกันแล้ว แต่วันหนึ่งอารมณ์ของนางเปลี่ยนไปโดยไม่ทราบสาเหตุและทิ้งข้าไปโดยไร้ความปรานี”

ซูอันโพล่งเรื่องราวเกี่ยวกับชายหญิงที่แสนจะเหลวไหลออกมา

“ถูกต้องแล้ว ซูเมิ่งเหยาเป็นคนไร้หัวใจ!” เยี่ยหลีเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างก็พูดเสริม

เส้นสีดำหลายเส้นค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าผากของตี้เมิ่งเหยา

หมายความว่านางกลายเป็นคนหลอกลวงและเป็นผู้หญิงใจร้าย อีกทั้งซูอันดูเหมือนจะมีความรักและความภักดีอย่างลึกซึ้ง

ไร้ยางอาย!

“ท่านโหวซู คงทำให้ท่านต้องผิดหวังแล้วเพราะไม่มีผู้หญิงชื่อซูเมิ่งเหยาอยู่ในเผ่าปีศาจ” นางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ซูอันโบกมือ “องค์รัชทายาท ความจริงแล้วเมิ่งเหยาคุ้นเคยกับการซ่อนตัวจึงเป็นเรื่องปกติที่ท่านจะหานางไม่พบ แค่ให้ข้าตามหานางด้วยตัวเองก็พอ”

น้ำเสียงที่เขาใช้เรียกเมิ่งเหยานั้นเกือบจะทำให้ตี้เมิ่งเหยาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

เหตุใดนางจึงรู้สึกราวกับว่าซูอันจำนางได้

แต่นางไม่สามารถแน่ใจได้

ในที่สุดนางจึงรีบจบบทสนทนาโดยอนุญาตให้ซูอันค้นหาในเผ่าปีศาจและนางรีบจากไปทันที

……

“พี่อัน คนผู้นั้นมีสิ่งใดพิเศษหรือ?” หลังจากที่ตี้เมิ่งเหยาจากไปแล้วเยี่ยหลีเอ๋อร์จึงอดถามไม่ได้

แม้แต่นางยังเห็นว่าซูอันกำลังปั่นหัวผู้หญิงคนนี้อยู่

ตามอุปนิสัยของพี่อัน บางทีนางอาจได้ต้อนรับน้องสาวคนใหม่อีกแล้ว

ซูอันยิ้ม “ก็แค่สาวน้อยที่ดื้อรั้นคนหนึ่งเท่านั้น”

เยี่ยหลีเอ๋อร์ครุ่นคิดแล้วดวงตาของนางค่อยๆ สว่างขึ้น “พี่อัน ท่านให้ข้าช่วยฝึกฝนนางสิ รับรองว่านางจะต้องเชื่อฟัง”

“เจ้าตัวแสบ!” ซูอันเขกหัวเยี่ยหลีเอ๋อร์โดยไม่ปฏิเสธและไม่ตอบรับ

ตี้ชิงเซียนที่อยู่ด้านข้างก็เงี่ยหูฟัง เมื่อได้ยินสิ่งนี้แล้วนางจึงเริ่มตื่นตัวขึ้นมา

ซูอันมีความคิดไม่ดีกับเมิ่งเหยาหรือ?

แต่แน่นอนว่าเขามีเจตนาไม่ดีต่อเผ่าปีศาจ นางต้องเตือนเมิ่งเหยาให้ใส่ใจ

……

ผ่านไปอีกไม่กี่วัน ซูอันยังอาศัยอยู่ในตำหนักรับรองที่ตี้เมิ่งเหยาจัดเตรียมให้โดยไม่เคยออกจากประตูหน้าเลยสักก้าว

นอกจากการให้รางวัลเยี่ยหลีเอ๋อร์แล้วเขายังอบรมจักรพรรดินีชิงอีกด้วย

เขาไม่มีความตั้งใจที่จะออกตามหาใครเลย

สำหรับตี้ชิงเซียนนั้นได้ปล่อยวางแล้ว

นางไม่สามารถต้านทานได้เลยจึงทำได้เพียงปลอบใจตัวเองด้วยเหตุผลที่ว่านี่ไม่ใช่ร่างกายของตนและนางก็เสียเปรียบลงเรื่อยๆ

และซูอันไม่ยอมให้นางได้มีโอกาสออกไปไหนเลย

ตอนนี้ซูอันรู้แล้วว่าต้องตีบั้นท้ายของนางทันทีที่จะเอ่ยปาก นางถูกบังคับให้เรียนรู้วิธีปรนนิบัติที่หยาบคายและน่าอับอายจากเยี่ยหลีเอ๋อร์ด้วย

ในตอนท้ายนางก็จำรสชาติของซูอันได้ชัดเจน

จิตใจเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว

แม้ว่า...แม้ว่าตี้ชิงเซียนจะไม่อยากยอมรับ แต่รสชาติของเขาดีมากจริงๆ และยังให้พลังที่แตกต่างออกไปด้วย

หลังกินน้ำจากกายหยกนั้นแล้วมันเพิ่มความเร็วในการซ่อมแซมแก่นวิญญาณแท้จริงของนางมาก

แม้แต่ความแข็งแกร่งของร่างกายนี้ก็เพิ่มขึ้นจนถึงระดับผันวิญญาณขั้นปลายแล้ว

รากฐานของนางยังมั่นคงไม่มีผลข้างเคียง ราวกับของเหลวจากเซียนที่น่าเหลือเชื่อ

“เขาคือเซียนกลับชาติมาเกิดหรือ” ตี้ชิงเซียนคาดเดา จากนั้นนางแอบถ่มน้ำลายทิ้งโดยที่ติ่งหูของนางเปลี่ยนเป็นสีแดง

แม้ว่าคนประเภทนี้จะเป็นเซียนกลับชาติมาเกิดจริงๆ แต่เขายังคงเป็นเซียนที่ชั่วร้าย

หลังจากนินทาซูอันในใจแล้ว นางจึงหาโอกาสออกจากตำหนัก

นางทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว นางจะต้องขัดขวางแผนของโจรชั่วให้ได้ นางไม่สามารถปล่อยให้เมิ่งเหยาและเผ่าปีศาจตกอยู่ในมือของเขา

นางเดินตามความทรงจำและเร่งฝีเท้าไปยังตำหนักของเมิ่งเหยา

“โปรดแจ้งแทนข้าด้วย ท่านโหวซูสั่งให้ข้ามามอบของแก่องค์รัชทายาท”

นางบอกกับองครักษ์ที่เฝ้าอยู่ข้างนอก

เพื่อที่จะได้พบเมิ่งเหยา นางจำเป็นต้องอ้างชื่อของซูอัน

เมื่อเห็นว่านางเป็นคณะทูตมนุษย์ องครักษ์จึงไม่กล้าละเลยและรีบไปทูลรายงานทันที

ไม่นานหลังจากนั้นตี้ชิงเซียนก็ถูกนำทางไปพบตี้เมิ่งเหยา

“ซูอันจะมอบสิ่งใดให้ข้าหรือ?”

เมื่อตี้เมิ่งเหยาเห็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์คนนี้ แม้ว่านางไม่ได้โกรธเคืองเท่าเยี่ยหลีเอ๋อร์ แต่เป็นไปไม่ได้ที่ตี้เมิ่งเหยาจะมองอีกฝ่ายในแง่ดี

ตี้ชิงเซียนเหลือบมองนางกำนัลที่อยู่ข้างๆ และไม่พูด

เมื่อเห็นเช่นนี้แล้วตี้เมิ่งเหยาจึงขมวดคิ้วและไล่นางกำนัลออกไป บัดนี้จึงเหลือเพียงพวกนางสองคนในห้องโถงกว้างใหญ่

“เอาล่ะ ตอนนี้เจ้าพูดได้แล้ว”

“เมิ่งเหยา ข้าคืออาหญิงของเจ้า!”

ตี้เมิ่งเหยาตกใจมากทันทีที่ได้ยิน “หุบปาก!”

ตี้เมิ่งเหยาโกรธมาก

แม้แต่สตรีเจ้าเล่ห์ก็ยังกล้าดูถูกอาหญิงของนาง

คิดว่านางเป็นคนมีอารมณ์ขันอย่างนั้นหรือ

นางต้องการสอนบทเรียนให้แก่สตรีนางนี้แทนซูอัน

แต่ครึ่งเค่อผ่านไป

ตี้เมิ่งเหยาจ้องมองตี้ชิงเซียนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

“ท่านคืออาหญิงจริงๆ หรือ?”

ตอนนี้นางยังไม่อยากจะเชื่อเลย

มันคือการสลับร่างที่น่าอัศจรรย์

อาหญิงของนางถูกซูอันคนชั่วรังแกแบบนี้ มันช่าง...

ต้องรู้ว่าครั้งแรกที่นางเห็นตี้ชิงเซียนคืออาหญิงกำลังถูกซูอันตีบั้นท้ายอย่างแรง

“จริง” ตี้ชิงเซียนเน้นย้ำอีกครั้งด้วยสีหน้าแข็งทื่อ “เจ้าของร่างเดิมมีความชอบที่ไม่เหมือนใครน่ะ”

หากไม่อธิบายให้ชัดเจน นางที่อยู่ในฐานะอาหญิงจะเสียหน้ามากจริงๆ

“อย่างไรก็ตาม ซูอันมีเจตนาไม่ดีต่อเจ้า ดังนั้นเจ้าต้องระวังเขาไว้ด้วย” ตี้ชิงเซียนเตือน

“โอ้” ตี้เมิ่งเหยาพยักหน้าเชื่อฟัง ทว่ามีเพียงตัวนางเองเท่านั้นที่รู้ว่าใจคิดสิ่งใดอยู่