ตอนที่ 166 อีกเจ็ดล้านไปเอาจากตระกูลซือ

ตอนที่ 166 อีกเจ็ดล้านไปเอาจากตระกูลซือ

แปลก แปลกมาก

ร่างกายของซือเนี่ยนกูรู้สึกผิดธรรมชาติอีกครั้ง

ก่อนหน้านี้ซูอันมีเสื้อผ้าขวางกั้นระหว่างเขากับนาง แต่ในอ่างอาบน้ำตอนนี้ไม่มีอุปสรรคใดขวางสองร่างกายเอาไว้เลย

ซือเนี่ยนกูกำลังคิดในใจว่าความรู้สึกนี้เหมือนกับ...

ไม่ได้ นางจะคิดแบบนั้นไม่ได้ หญิงสาวส่ายหัวแรงๆ เห็นได้ชัดว่าญาติผู้น้องแค่แสดงความใกล้ชิดเพื่อช่วยให้นางดูดซับยาอายุวัฒนะเท่านั้น

ซือเนี่ยนกูเอ๋ยซือเนี่ยนกู เจ้าคงจะเหงามากจริงๆ

ถึงขั้นมีความคิดลามกเช่นนี้ได้

นางยังหน้าแดงและแอบโทษตัวเองที่ไม่ทำตัวให้เป็นปกติ

เกรงว่าตอนนี้นอกจากสารละลายที่เป็นยาแล้วเหมือนจะมีของเหลวชนิดอื่นอยู่ในอ่างอาบน้ำด้วย

……

เมื่อออกจากตระกูลลู่ ซูอันจึงมาที่หน่วยวิหคดำ

ในฐานะรองผู้บัญชาการหน่วยวิหคดำ เขามักจะมาที่นี่บ่อยๆ อยู่แล้ว

หลังจากที่จักรพรรดินีเสด็จขึ้นครองบัลลังก์ได้ไม่นานก็ต้องการกวาดล้างกลุ่มฝ่ายค้านทั้งหมด เขาจึงทำหน้าที่บุกยึดทรัพย์ขุนนางเหล่านั้น

“คารวะท่านโหว” ลู่เฉินที่เพิ่งกลับจากการบุกค้นอีกครอบครัวหนึ่งและได้พบกับซูอันพอดี ดวงตาของเขาเปลี่ยนไปทันทีและรีบวิ่งมาหาซูอันพลางโค้งคำนับทักทาย

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

ซูอันดูเหมือนจะถามแบบสบายๆ แต่ลู่เฉินไม่กล้าประมาท “เรียนท่านโหวซู การยึดทรัพย์ตระกูลในเมืองหลวงเสร็จสิ้นหมดแล้ว ทรัพย์สินของครอบครัวทั้งหมดถูกวางไว้ในคลังของหน่วยวิหคดำชั่วคราว นับรวมแล้วได้ 43 ล้านหินวิญญาณ ส่วนเหมือง ธุรกิจและทรัพย์สินอื่นๆ ไม่รวมอยู่ในหินวิญญาณเหล่านี้”

“ตอนนี้เหลือครอบครัวเดียวคือตระกูลซือแห่งหยวนโจว แต่เพราะความห่างไกลข้าน้อยจึงเก็บครอบครัวนี้ไว้จัดการเป็นลำดับสุดท้าย”

เขาพูดอย่างเป็นธรรมชาติเพราะต้องการแสดงความจริงใจว่าได้ตัดขาดความรู้สึกเก่าๆ แล้ว

“ดีมาก พาข้าไปดูที่คลังหน่อยสิ” ดวงตาของซูอันแสดงความชื่นชม

ต้องยอมรับว่าในฐานะตัวเอกชายนั้นลู่เฉินยังมีความสามารถอยู่บ้าง

ในช่วงเวลาสั้นๆ ดังกล่าว เขาสามารถบุกค้นและยึดทรัพย์สินได้โดยเหมาะสม

สมเป็นสุนัขที่ดี

“ขอรับ ท่านโหวโปรดตามข้าน้อยมา!” ลู่เฉินพาซูอันไปยังคลังสมบัติ

ไม่มีฉากภูเขาหินวิญญาณกองสูงเต็มคลัง มีแต่ถุงเก็บของหนึ่งใบเท่านั้น

ต่างจากแหวนจัดเก็บที่ต้องขัดเกลาก่อนใช้ เพราะสิ่งนี้สามารถใช้งานได้เลย

หินวิญญาณทั้งหมดถูกบรรจุไว้ภายใน

นอกจากถุงใบนี้ อาวุธเวทและสิ่งของอื่นๆ ถูกแยกออกจากกัน ยังมีกล่องหลายใบที่บรรจุสัญญาวิญญาณสำหรับกิจการต่างๆ โดยเฉพาะ

ซูอันโบกมือแล้วใส่กล่องสัญญาวิญญาณเข้าไปในแหวนจัดเก็บโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า เขาส่งลูกน้องไปบุกยึดทรัพย์ด้วยความขยันขันแข็งและเขาทุ่มเทอย่างมากเพื่อแสดงความเสียใจต่อครอบครัวของลูกน้อง นี่จึงเป็นสิ่งที่เขาสมควรได้รับ

จากนั้นเขากวาดตามองกองอาวุธเวท เมื่อเห็นอาวุธธรรมรูปหมวกสีเขียวและทันทีที่หัวใจของเขาสั่นไหว มันก็มาอยู่ในมือของเขา

“ลู่เฉิน ข้าได้เห็นการทำงานหนักของเจ้าในช่วงที่ผ่านมาและเพื่อทำงานให้สำเร็จเจ้าไม่สนใจจะกลับบ้านด้วยซ้ำ ดังนั้นอาวุธธรรมนี้จึงถือเป็นรางวัลของเจ้า”

เขาสวมหมวกเขียวไว้บนศีรษะของลู่เฉินและยังช่วยจัดผมทั้งสองข้างด้วย จากนั้นพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

สมเป็นเต่าหัวเขียวจริงๆ

“ยังเหลืออีกเจ็ดล้าน อย่าทำให้ข้าผิดหวังล่ะ”

“ขอบคุณท่านโหวสำหรับรางวัล ข้าน้อยจะไม่ทำให้ท่านโหวผิดหวังเด็ดขาด”

ลู่เฉินแตะหมวกเขียวบนศีรษะ เขาแสดงสีหน้าตื่นเต้นราวกับว่ามีความสุขเพราะคำชมของซูอัน

ทว่าเขารู้สึกขมขื่นอยู่ในใจ เพราะครอบครัวเหล่านี้ตกที่นั่งลำบากมานานแล้ว ตอนนี้ยังถูกซูอันยึดทรัพย์สินทั้งหมดอีกครั้งและยังต้องการหินวิญญาณอีก 7 ล้านก้อน เขาไม่รู้ว่าทรัพย์สินของตระกูลซือจะเพียงพอหรือเปล่า

เดิมทีเขาคิดจะเก็บหินวิญญาณพิเศษของตนไว้เปิดเจดีย์ปราบมารปาฮวง ตอนนี้กลัวว่าเขาจะต้องควักออกมาเติมเต็มเสียแล้ว

“ตระกูลซือ...เฮ้อ ท่านลุงท่านป้าและเนี่ยนกู โปรดอย่าตำหนิข้าเลย”

ซูอันไม่สนว่าลู่เฉินกังวลมากแค่ไหนและเดินทางเข้าตำหนักไท่หยวนต่อ

เมื่อไม่กี่วันก่อนจักรพรรดินีกักตน เขาจึงไม่มารบกวนนาง

วันนี้เขาได้ยินชิงหลิงบอกว่าฝ่าบาทออกจากกักตนแล้วจึงเป็นธรรมดาที่เขาอยากมาเข้าเฝ้า

“ฝ่าบาท กระหม่อมคิดถึงฝ่าบาทเหลือเกิน” ซูอันเดินเข่าเข้าไปและยกเท้าหยกมาไว้ในอ้อมแขน ทันใดนั้นหัวใจที่ว่างเปล่าก็ถูกเติมเต็มทันที

ไม่ได้ใช้เวลากับฝ่าบาทแม้เพียงหนึ่งวัน เขาก็รู้สึกไม่สบายใจแล้ว

เมื่อรู้สึกได้ถึงความคิดถึงนั้น มุมปากของจักรพรรดินีจึงยกยิ้มเบาๆ โดยไม่รู้ตัวและขยับเท้าหยกในอ้อมแขนของซูอัน “เสี่ยวอันจื่อ เจ้ามาทันเวลาพอดี ช่วยนวดให้เจิ้นหน่อยสิ”

อันที่จริงแล้วนางไม่สามารถพูดได้ว่าทักษะการนวดของซูอันสูงแค่ไหน แต่ทุกครั้งที่ซูอันช่วยนวดเท้าให้ นางรู้สึกสบายมากและเริ่มติดใจทุกที

“กระหม่อมน้อมรับบัญชา” ซูอันแสดงฝีมือเต็มที่แล้วเริ่มนวดจากเท้าหยกขึ้นมาจนถึงน่องเรียวงาม

ทุกตารางนิ้วได้รับการนวดด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษไปจนถึงหัวเข่า

มือของเขาหยุดอยู่ที่นี่ครู่หนึ่งแล้วจึงเริ่มนวดต่อไปจนถึงต้นขาที่อวบอิ่มและได้สัดส่วนสมบูรณ์แบบ

จักรพรรดินีหลับตาด้วยความเพลิดเพลินยิ่งนักและไม่พูดเลย

ซูอันค่อยๆ เปิดกระโปรงยาวของจักรพรรดินีที่คลุมต้นขาออกด้วยความระมัดระวัง

ในตำหนักส่วนตัว จักรพรรดินีจะไม่สวมกางเกงขายาวไว้ข้างในอยู่แล้ว มือของเขาจึงสัมผัสกับผิวหนังเนียนละเอียดดุจเส้นไหมเนื้อดีโดยตรง

สิ่งที่แน่นอนก็คือแม้แต่อาวุธวิญญาณผ้าไหมดำระดับสูงยังไม่อ่อนโยนและราบรื่นได้ขนาดนี้

ตอนที่ซูอันกำลังจะขยับมือขึ้นไปอีก ทันใดนั้นมือเรียวก็กดหลังมือของซูอันไว้

เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นจักรพรรดินีมองเขาด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ยิ้ม

“เสี่ยวอันจื่อ นวดถึงตรงนี้ก็พอ”

ซูอันไม่รู้สึกเขินอายเลยที่ถูกจับได้ เขายิ้มเป็นธรรมชาติและขยับมือกลับลงมาเล็กน้อย “กระหม่อมเข้าใจแล้ว”

การแสดงออกของจักรพรรดินียังไม่เปลี่ยนแปลงและเพลิดเพลินกับการนวดของซูอันต่อไป มีเพียงติ่งหูเท่านั้นที่มีสีแดงเล็กน้อย

เสี่ยวอันจื่อคงไม่ได้ตั้งใจ…กระมัง

ทันใดนั้นนางก็สังเกตเห็นว่าซูอันหยุดมือแล้วขยับลงไปอีก “อืม เสี่ยวอันจื่อ เจ้าจะทำอะไร?”

นางเห็นเสี่ยวอันจื่อยกเท้าบอบบางของนางขึ้นมาแล้วเขาถือผ้าไหมสีดำผืนหนึ่งพร้อมค่อยๆ ดึงมันขึ้นมา

“ฝ่าบาทคงยังไม่ทราบ สิ่งนี้เรียกว่าผ้าไหมดำ เป็นอาวุธวิญญาณวิเศษที่ใช้ร่วมกับการนวดและทำให้การนวดได้ผลดีขึ้น” ซูอันอธิบายจริงจัง

“จริงหรือ?” จักรพรรดินีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วมองน้องชายคนนี้ด้วยความไม่เชื่อ

ครั้งนั้นนางได้ขัดเกลาอาวุธวิญญาณผ้าไหมดำนี้แล้วไม่เห็นว่ามันมีประโยชน์นี้ด้วย

แถมมันยังกล้ารังแกจักรพรรดินีตลอดทั้งวัน

“จริงพ่ะย่ะค่ะ” ดวงตาของซูอันไม่กะพริบและเต็มไปด้วยความจริงใจ การเคลื่อนไหวในมือของเขาไม่เคยหยุดนิ่งและมีผ้าไหมดำผืนหนึ่งสวมตั้งแต่ปลายเท้าถึงต้นขาของนาง

จากนั้นซูอันวางเท้ากลับเข้าในอ้อมแขนของตนแล้วหยิบเท้าหยกอีกข้างขึ้นมา

ขาวราวหิมะ อบอุ่นราวกับถือหยกอุ่น นิ้วเท้ากลมและเรียว ดูน่ารักมากกว่าเครื่องประดับที่งดงามเหล่านั้น

จักรพรรดินีกำลังจะดึงเท้าออกจากมือของซูอันแล้วสอนบทเรียนให้น้องชายอันธพาลที่กล้าเอาเปรียบพี่สาวคนนี้ แต่ซูอันพูดขึ้นทันทีว่า “แต่กระหม่อมทำถุงน่องไหมดำคู่หนึ่งหายไปหลังจากต่อสู้กับนิกายเทียนเต๋าครานั้น ไม่รู้ว่ามันหายไปไหนจริงๆ”

ใบหน้าของเขามีความเศร้าหมอง

จักรพรรดินีวางมือบนหมอนและรู้สึกผิดในใจเพราะตอนนี้ถุงน่องไหมดำคู่นั้นถูกวางไว้ใต้หมอนของนาง

“บางทีเจ้าอาจเผลอทำหล่นหายระหว่างการต่อสู้”

นางหาข้ออ้างไปเรื่อยและความคิดที่จะสอนบทเรียนแก่ซูอันก็หายไปครู่หนึ่ง

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นน้องชาย ดังนั้นจะถูกเขาเอาเปรียบหรือไม่ก็ไม่สำคัญ

“จริงหรือ?” สำหรับเหตุผลที่พี่รั่วซีพูดมานั้นทำให้ซูอันตอบรับด้วยท่าทางงุนงง

“เจิ้นบอกว่าจริงก็จริงสิ!” ดวงตาของจักรพรรดินีเฉียบคมขึ้นและเปลี่ยนเรื่องทันที “เสี่ยวอันจื่อ เจิ้นได้ยินมาว่าเจ้าสร้างความปั่นป่วนในเมืองหลวงเมื่อไม่นานมานี้”

ซูอันหัวเราะเสียงแห้งพลางยกขาที่งดงามใต้ถุงน่องดำทั้งสองข้างไว้ในอ้อมแขนและหยุดกังวลเรื่องถุงน่องที่หายไปทันที