ตอนที่ 151 วงล้อแห่งการกลับชาติมาเกิดเจ้าปัญหา

ตอนที่ 151 วงล้อแห่งการกลับชาติมาเกิดเจ้าปัญหา

นิกายชิงอวิ๋นเป็นนิกายขนาดเล็กที่ก่อตั้งโดยกลุ่มผู้ฝึกตนทั่วไปและมีชื่อเสียงในหลิงโจวไม่ดีนัก

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงเปลือกนอกเท่านั้น

เพราะความจริงแล้วที่นี่คือสำนักงานใหญ่ของลัทธิเซวี่ยเหอเป็นเวลานานแล้ว

ในเวลานี้ ‘เจ้าลัทธิเซวี่ยเหอ’ กำลังฝึกวิทยายุทธเสินทงในห้องเก็บตน

เมื่อรอยเลือดยาวตัดผ่านไปทั่วพื้นที่ ทำให้ใบหน้าของหลี่ซื่อแสดงความดีใจออกมา “ข้าพยายามอย่างหนักมาหลายวัน ในที่สุดข้าก็เชี่ยวชาญการใช้วิทยายุทธเสินทง!”

ทุกวันนี้เขาทำงานหนักเพื่อพัฒนาร่างของเจ้าลัทธิเซวี่ยเหอและด้วยรากฐานที่แข็งแกร่ง เขาจึงเชี่ยวชาญคาถาและพลังเวทเหล่านั้นได้รวดเร็ว

และในที่สุดวันนี้เขาก็ได้เรียนรู้วิทยายุทธเสินทงของเจ้าลัทธิเซวี่ยเหอ

“ตอนนี้ข้าน่าจะใช้พลังได้หนึ่งหรือสองในสิบส่วนของร่างกายนี้แล้ว” ความรู้สึกร้อนรนในใจของเขาผ่อนคลายลงเล็กน้อย

ด้วยความแข็งแกร่งของระดับหยางบริสุทธิ์ แม้จะสามารถใช้พลังได้เพียงหนึ่งหรือสองส่วนก็ใช่ว่ามิ่งตานส่วนใหญ่จะต้านทานไหว นอกเสียจากมิ่งตานที่หยิ่งยโสจริงๆ แต่มันน่าจะเพียงพอในการปราบปรามผู้ใต้บังคับบัญชาแล้ว

ด้วยวิธีนี้เขาไม่ต้องกังวลว่าจะถูกจับพิรุธได้โดยลูกน้องคนใดคนหนึ่งทุกวันอีกต่อไป

“อาจถึงเวลาที่ข้าจะต้องสนุกกับร่างนี้แล้ว” ดวงตาของหลี่ซื่อเป็นประกายด้วยแสงแห่งความปรารถนา

อุตส่าห์ทำงานหนักมานาน ไม่ใช่เพื่อความเพลิดเพลินหรอกหรือ?

ตอนที่เขาเป็นทาสกวาดมูลสัตว์ แม้ต้องทำงานหนักทุกวันนี้ แต่เมื่อทำสำเร็จแล้วเขาไม่เคยได้รับแม้เพียงคำชม มันมีเพียงความยากลำบากในทุกๆ วันเท่านั้น

ตามบันทึกประจำวันของมารเฒ่าผู้สง่างามที่ฝึกตนมานับพันปี แท้จริงแล้วเป็นตาเฒ่าพรหมจารี เขาตั้งชื่อตัวเองว่าจอมมารผู้โหดเหี้ยม เขามีชีวิตอยู่นับพันปีและสังหารผู้คนมากมาย แต่สุดท้ายเขาไม่เคยแตะต้องผู้หญิงแม้เพียงคนเดียว

หลี่ซื่อเองก็เคยเป็นทาสกวาดมูลสัตว์ที่มีสถานะต่ำต้อย หน้าตาน่าเกลียดและไม่เคยแตะต้องผู้หญิงคนใดเลย

ดูเหมือนว่าบิดาเคยจัดเตรียมการแต่งงานให้เขามาก่อน นางเป็นลูกสาวของยายหวังแม่ครัวในตระกูลหลี่ นางยังเป็นสาวใช้ชื่อเสี่ยวชุ่ย แต่เขาจากมาก่อนที่พวกเขาจะได้แต่งงานกัน

ไม่ ไม่ถูก

หลี่ซื่อส่ายหัวทันที ตอนนี้เขาไม่ใช่ทาสกวาดมูลสัตว์แล้ว ตอนนี้เขาเป็นจูอู๋จี้!

ทั้งพ่อทั้งเสี่ยวชุ่ยไม่เกี่ยวข้องกับเขา

ข้าคือจูอู๋จี้ ข้าคือจูอู๋จี้!

เมื่อย้ำเตือนตัวเองในใจอยู่หลายครั้ง จากนั้นหลี่ซื่อก็ถอนหายใจออกมายาวๆ

เปลวไฟที่ ‘อนุ’ คนนั้นปลุกปั่นไว้ครั้งก่อน บัดนี้กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง หากเขาไม่ได้ทราบในภายหลังว่าชื่อจริงของ ‘อนุ’ คือหลินต้าจู้และความจริงแล้วเป็นผู้ชาย เขาก็อยากจะเรียกมานอนกับเขาจริงๆ

เพราะรูปร่างนั้นวิเศษสุดยอด!

ดูเหมือนว่าถึงเวลาที่จะคลายเครียดและหยุดคิดเรื่องนี้ตลอดทั้งวันได้แล้ว

ขณะที่ตกอยู่ในความคิด ทันใดนั้นวงล้อแห่งการกลับชาติมาเกิดในใจของเขาก็ส่งเสียง

มันหายไปจากทะเลแห่งจิตสำนึกและหล่นลงต่อหน้าต่อตาเขา มันมาปรากฏในโลกความเป็นจริงแล้ว

จากนั้นหลี่ซื่อตัวสั่นชั่วขณะหนึ่งราวกับว่าเขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติและวงล้อแห่งการกลับชาติมาเกิดกลายเป็นกระแสแสงแล้วหายไปทันที ทำให้หลี่ซื่อไม่มีเวลาตอบสนองด้วยซ้ำ

“วงล้อแห่งการกลับชาติมาเกิด! วงล้อแห่งการกลับชาติมาเกิดของข้า!”

ความปรารถนาของหลี่ซื่อดับลงทันใด เขารู้สึกเหมือนได้สัมผัสกับลมเหมันต์สร้างความหนาวเหน็บแล่นเข้าสู่หัวใจของเขา

เกิดอะไรขึ้น เหตุใดวงล้อแห่งการกลับชาติมาเกิดของเขาถึงหายไป!

วงล้อแห่งการกลับชาติมาเกิดนี้เป็นเครื่องมือสนับสนุนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาหลังการได้สลับร่าง ถ้าไม่ได้รับความช่วยเหลือจากมันตอนอยู่ในอาณาจักรลับมารโบราณ เขาคงจะตายไปแล้ว

ก่อนหน้านี้เขาเคยพยายามขัดเกลาวงล้อแห่งการกลับชาติมาเกิดหลายครั้ง แต่แค่เริ่มต้นยังทำไม่ได้เลย

กระนั้นวงล้อสีดำขนาดเล็กนี้ก็มีอยู่ในทะเลแห่งจิตสำนึกของเขามาโดยตลอดซึ่งทำให้เขาโล่งใจได้เสมอ

แต่วันนี้วงล้อแห่งการกลับชาติมาเกิดหายไปเอง!

ลางสังหรณ์ไม่ดีเกิดขึ้นในใจของเขา

“หรือข้าจะหายไปด้วย?”

……

จวนอู่ซ่วนโหว ลานบ้านของอันหรัน

เมื่อใส่ ‘เคล็ดวิชาหลอมวิญญาณ’ และ ‘คัมภีร์เก้ากระบวนแห่งความปรารถนาอันบริสุทธิ์’ ไว้ในใจแล้ว นางจึงเริ่มฝึกตนอย่างเป็นทางการ

ในสภาวะการสร้างรากฐานเบื้องต้นยังไม่สามารถสัมผัสถึงพลังวิญญาณได้ นางต้องพัฒนาร่างกายโดยกำเนิดก่อนและเมื่อไปถึงระดับชี้วิถีเต๋าจึงจะสัมผัสได้ถึงพลังแห่งฟ้าดินสอดประสาน

สิ่งที่นางต้องทำตอนนี้คือพัฒนาร่างกายโดยกำเนิด

“วันนี้ ฉัน ไม่สิ ข้าอันหรันท่านเซียนผู้ยิ่งใหญ่ได้ก้าวสู่ประตูแห่งการฝึกตนแล้ว!”

หลังจากให้กำลังใจตัวเองสองเต็มสิบแล้ว นางจึงหยิบยาเสริมร่างกายที่ได้รับจากจวนโหวออกมาแล้วใส่เข้าปากด้วยความคาดหวัง

พลังงานที่แข็งแกร่งไหลเวียนไปยังแขนขาและกระดูกตาม ‘คัมภีร์เก้ากระบวนแห่งความปรารถนาอันบริสุทธิ์’ หลังจากดูดซับผ่านคัมภีร์แล้ว นางรู้สึกได้ชัดเจนว่าร่างกายแข็งแกร่งขึ้นและผิวพรรณมีความละเอียดขึ้น

“แต่ทำไมไม่มีอาการบวมล่ะ?” นางดูสับสน

ตามคำแนะนำของยาเสริมร่างกายคือเหมาะสำหรับผู้ที่ยังใหม่ต่อการฝึกตน แม้ว่าจะมีสิ่งเจือปนน้อย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีเลยจึงสามารถรับประทานได้แค่วันละ 1 เม็ดจนกว่าอาการร่างกายบวมจะหายไป

“จริงสิ ร่างกายที่สะอาดจะสามารถขจัดสิ่งเจือปนในยาได้ใช่ไหม?”

เมื่อไตร่ตรองได้เช่นนี้ ดวงตาของอันหรันจึงสว่างขึ้น

หากสิ่งเจือปนที่เกิดจากยาเสริมร่างกายถูกนับเป็นสิ่งสกปรกก็มีความสมเหตุสมผล!

หมายความว่านางสามารถกินยามากได้ตามต้องการใช่หรือไม่?

นางเหลือบมองขวดหยกที่บรรจุยาเสริมร่างกายข้างๆ ยังมียาเหลืออยู่อีกมากกว่ายี่สิบเม็ด

“ลองดีไหมนะ?”

ราวกับว่านางค้นพบวิธีที่ถูกต้องในการใช้สูตรโกงของตน อันหรันรู้สึกตื่นเต้นจริงๆ

“ลองเถอะ กินเพิ่มอีกเม็ดเดียวไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก”

ดังนั้นยาเสริมร่างกายอีกเม็ดจึงถูกส่งเข้าปาก บังเกิดปฏิกิริยาเหมือนก่อนหน้านี้ ความรู้สึกว่าร่างกายค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้นทำให้นางไม่รู้จักพอ

ยังไม่มีอาการบวมดังที่แสดงไว้ในคำแนะนำการใช้ยาและไม่มีความรู้สึกไม่สบายทางร่างกายด้วย

“เข้าใจถูกแล้ว!” เหมือนว่าหญิงสาวจะได้ค้นพบโลกใหม่จริงๆ

แน่นอนว่าการอัปเกรดยาอายุวัฒนะคือผลจากนิ้วทองของท่านเซียนอันหรัน

การกินยาหลายเม็ดในคราวเดียว ในสายตาของคนอื่นเป็นเพียงการทำลายตนเอง แต่สำหรับหญิงสาวนั้นมีความสุขมากที่ได้ทำ

ในที่สุดแสงสีขาวแวววาวจางๆ ก็เข้าเติมเต็มผิวหนังและกระดูกของนาง

หญิงสาวรู้สึกราวกับว่าร่างกายทะลุผ่านสิ่งกีดขวางทั้งปวง ความรู้สึกโปร่งสบายเปรียบเสมือนเพิ่งเกิดมาในโลกนี้โดยแม้แต่ฟ้าดินยังกีดขวางไม่ได้

การไหลเวียนของสายลม การเปลี่ยนแปลงของสายน้ำและการเคลื่อนไหวของพลังวิญญาณ

นางรู้สึกคล้ายว่าสามารถสัมผัสได้ถึงพลังงานของฟ้าดินที่ผันผวนแม้เพียงเบาบาง

“นี่คือระดับชี้วิถีเต๋าสินะ!” ดวงตาของนางมีความสุขและนางลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น รู้สึกมีความสุขจนยากจะควบคุม

รังสีแห่งพลังงานที่แท้จริงไหลเข้าสู่ร่างกาย นี่คือพลังพิเศษ

“ฮ่าฮ่าฮ่า นี่คืออันหรันท่านเซียนผู้ยิ่งใหญ่ นี่คือก้าวแรกสู่การเป็นจักรพรรดิ!”

นางชี้ไปบนท้องฟ้าพลางแสดงเจตจำนง

ตุบ!

ทันใดนั้นศีรษะของนางโดนกระแทก ทำให้หญิงสาวผู้ภาคภูมิใจต้องหลั่งน้ำตาด้วยความเจ็บปวด

“อะไรเนี่ย!”

อันหรันยกมือลูบหัวป้อยๆ และเห็นวงล้อสีดำขนาดเล็กที่ไม่เด่นสะดุดตาลื่นไถลไปที่เท้าของนาง มันเป็นสิ่งที่กระแทกศีรษะของนางเมื่อครู่ซึ่งทำให้อารมณ์ดีๆ ของนางในการก้าวเข้าสู่โลกเหนือธรรมชาติลดฮวบ

นางก้มลงและหยิบวงล้อสีดำขนาดเล็กบนพื้นขึ้นมาจึงพบว่ารูปแบบของวงล้อสีดำขนาดเล็กนี้ค่อนข้างซับซ้อน

“ไอ้โง่คนไหนเที่ยวขว้างปาสิ่งของไปทั่ว” นางบ่นแล้วมองซ้ายมองขวาแต่ไม่เห็นใครเลย

“ฮึ่ม ช่างเถอะ ในเมื่อมันตกอยู่ในมือของข้าก็เป็นของข้า”

อันหรันไม่รู้ว่ามันลอยมาจากความโกรธ การกลั่นแกล้งหรืออะไรก็ตาม แต่นางก็เก็บวงล้อไว้ในอกเสื้อ

……