ตอนที่ 147 ผูกพันธะกับเพศตรงข้าม

ตอนที่ 147 ผูกพันธะกับเพศตรงข้าม

แสงของอาวุธเวทรูปตะเกียงในตำหนักไท่หยวนส่องไปบนร่างของจักรพรรดินี ลอดผ่านเสื้อคลุมของจักรพรรดิอันงดงามหรูหราเผยให้เห็นโครงร่างที่เย้ายวนใจรางๆ

ผิวที่ขาวราวหิมะและละเอียดอ่อนปรากฏขึ้น เท้าหยกไร้ที่ติคู่หนึ่งไม่ต่างจากดอกบัวขาวเหยียบบนแขนของซูอันเบาๆ แม้แต่เงายังดูมีเสน่ห์เป็นพิเศษ

ในตำหนักส่วนตัว นางมักสวมเสื้อผ้าหลวมๆ เบาสบายเสมอ

“ใต้เท้าซู บอกเจิ้นทีว่าครั้งนี้มาหาเจิ้นเพราะเหตุใด?”

จักรพรรดินีหยิบขนมกุ้ยฮวาผลึกชิ้นหนึ่งขึ้นมา เมื่อนิ้วหยกเรียวยาวจับคู่กับขนมกุ้ยฮวาผลึกยิ่งเพิ่มความอยากอาหารให้คนมองได้มาก

ปกติหมู่โฮ่วมักจะทำขนมนี้ให้เสี่ยวอันจื่อ ส่วนของนางเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ

“ฝ่าบาท นักฆ่าหญิงเมื่อครู่นี้…” ซูอันลังเลที่จะพูด เขาวางมือบนนิ้วเท้าหยกวิจิตรและบีบนวดด้วยความช่ำชอง

“เจ้าต้องการหรือ?” จักรพรรดินีถามด้วยความตรงไปตรงมา

ทันทีที่ซูอันเปิดปาก นางก็เดาสิ่งที่ซูอันต้องการจะพูดได้แล้ว

เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นด้านนอกไม่อาจหนีพ้นความคิดศักดิ์สิทธิ์ของนางได้

ถึงแม้ว่านักฆ่าหญิงจะเป็นเพียงคนธรรมดา แต่ค่อนข้างดูดีและน้องชายของนางเป็นพวกไม่เลือกกินอยู่แล้ว

นางก้มหน้าลงไปหาพลางจ้องมองซูอันด้วยนัยน์ตาหงส์

ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงหนึ่งฉื่อเท่านั้น ซูอันรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่กระทบแผ่วเบาบนใบหน้าของเขา

“ฝ่าบาท นักฆ่าคนนั้นค่อนข้างแปลก กระหม่อมจึงอยากนำกลับไปศึกษาดูพ่ะย่ะค่ะ” เขาอธิบาย

จักรพรรดินีเลิกคิ้วขึ้น

อันที่จริงนางไม่รู้สึกถึงความผันผวนของพื้นที่เมื่อผู้หญิงคนนั้นปรากฏตัว จึงเห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง

ถ้าบอกว่าแปลกก็แปลกจริงๆ

แต่นางกลับรู้สึกว่าเป้าหมายของเสี่ยวอันจื่อไม่อยู่ที่ประเด็นนี้

เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาจับผิดของจักรพรรดินี ซูอันย่อมมีวิธีจัดการ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นโน้มศีรษะเข้าสู่อ้อมแขนของจักรพรรดินี

“ฮือ~พี่รั่วซี ขอร้องท่านล่ะ ท่านดีที่สุดในโลกเลย”

การโจมตีที่กะทันหันของขุนนางกบฏทำให้เกิดรอยยับขนาดใหญ่บนชุดของจักรพรรดินีและทำให้ชุดเผยออกเล็กน้อย สุดท้ายจักรพรรดินีก็จับศีรษะของซูอันไว้

“ตกลง ตกลง ถือว่าให้รางวัลเจ้า”

พฤติกรรมอันธพาลของซูอันมักทำให้นางรับมือไม่ถูกเลยจริงๆ

นางลูบผมของซูอัน เป็นเรื่องจริงที่ว่ายิ่งอายุมากเท่าไรเส้นผมยิ่งมีขนาดเล็กลงเท่านั้น “รีบปล่อย มิฉะนั้นเจิ้นจะให้หงเสาลงโทษเจ้า”

ซูอันเงยหน้าขึ้นและแสดงสีหน้าจริงจังอีกครั้ง “ขอบพระทัยฝ่าบาทสำหรับรางวัล”

ถ้าไม่ใช่เพราะผมเผ้าที่ยุ่งของเขา เขาก็ดูเป็นขุนนางที่จริงจังและรู้สึกขอบคุณด้วยใจจริง

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเร็วมากจนทำให้ซูรั่วซีอยากจะถีบหน้าซูอัน

“เอาล่ะ ถ้าหมดธุระแล้วก็ไสหัวไปซะ เจิ้นจะฝึกตน” นางกลอกตาใส่ซูอันด้วยความโกรธ

น้องชายผู้น่ารังเกียจ

“ฝ่าบาท กระหม่อมขอทูลลา อย่าลืมเสวยขนมด้วย” ซูอันทิ้งกล่องขนมกุ้ยฮวาผลึกไว้ข้างเตียงของซูรั่วซีแล้วจากไป

“จริงๆ เลยนะ คิดว่าข้าจะลืมกินหรือ?”

จักรพรรดินีหยิบขนมกุ้ยฮวาผลึกอีกชิ้นขึ้นมาและค่อยๆ ชิมรส แน่นอนว่ารสมือของไท่โฮ่วไม่มีข้อกังขา แต่นางแค่รู้สึกว่าขนมชิ้นนี้ไม่มีรสชาติเท่ากับชิ้นที่ซูอันยัดใส่ปากนางเมื่อครู่

……

ข้างนอก อันหรันรอการสืบสวนด้วยหัวใจที่เป็นกังวล

ตอนนี้เธอพอจะเข้าใจสถานการณ์คร่าวๆ แล้ว

ดูเหมือนว่าเธอได้ทะลุมิติมาอยู่ในโลกยุคโบราณและถูกมองว่าเป็นนักฆ่าที่สมควรถูกตัดหัว

แต่การได้มีชีวิตใหม่และมีร่างกายที่แข็งแรงไม่ใช่เรื่องง่าย เธอจึงไม่อยากถูกตัดหัว

ส่วนเรื่องการหลบหนีนั้น เมื่อมองเหล่าองครักษ์หญิงที่ดูดุร้ายรอบกาย เธอจึงทำได้เพียงถามในใจด้วยความระมัดระวัง

“ระบบ มีวิธีเอาตัวรอดบ้างไหม!”

[ติ๊ง! ผูกพันธะกับเพศตรงข้ามเพื่อเปิดระบบฝึกฝนสาวใช้แบบเป็นทางการ]

“เพศตรงข้าม?”

มีผู้หญิงอยู่เต็มไปหมดแล้วจะหาเพศตรงข้ามจากไหน

ระบบฝึกฝนสาวใช้นี้คือการให้เธอเป็นสาวใช้หรือ

อันหรันมีคำก่นด่าสาปแช่งมากมายในใจ ใบหน้าที่ละเอียดอ่อนมีความลำบากใจสุดๆ

ระบบนี้ฟังดูไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย

ในเวลานี้ประตูของตำหนักไท่หยวนเปิดออก ปรากฏร่างของผู้ชายคนก่อนหน้านี้เดินออกมา

นั่นไง ผู้ชาย!

ดวงตาของอันหรันเป็นประกาย นี่คือเพศตรงข้ามที่พร้อมใช้งาน

“ระบบ ผูกพันธะ!”

ในเมื่อไม่มีทางเลือกมากนัก เช่นนั้นก็เปิดใช้งานระบบก่อนเพื่อเอาชีวิตรอด

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ผูกพันธะสำเร็จ เปิดใช้งานระบบฝึกฝนสาวใช้แบบเป็นทางการ]

[รับชุดของขวัญมือใหม่*1 เปิดชุดของขวัญมือใหม่หรือไม่]

“เปิด เปิดเลย!” อันหรันไม่ลังเลเลย

ได้ของขวัญอะไรก็ช่าง ขอแค่เธอสามารถออกไปจากที่นี่ได้ก็พอ

[ติ๊ง! ชุดของขวัญมือใหม่เปิดแล้ว ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับร่างกายอันบริสุทธิ์ (ไร้เดียงสาและไม่เปื้อนสิ่งสกปรก คุณสมบัติที่สาวใช้สมบูรณ์แบบพึงมี) และทักษะวิชาชีพสาวใช้]

จากนั้นทักษะมากมายก็หลั่งไหลเข้ามาในจิตใจของอันหรัน

เชี่ยวชาญศิลปะการชงชา เชี่ยวชาญกู่ฉิน หมากล้อม การเขียนอักษรและการวาดพู่กัน เชี่ยวชาญการอุ่นเตียง เชี่ยวชาญในการปลุก สิบแปดวิธีช่วยนายท่านอาบน้ำ ส่วนที่ใช้นวดได้ไม่ใช่แค่มือและเท้าเท่านั้น...

“ระบบ?!”

ดวงตาของอันหรันเบิกกว้างและร่างกายสั่นสะท้าน นัยน์ตาดอกท้อคู่หนึ่งเต็มไปด้วยความตกใจ

นี่มันทักษะที่น่ารังเกียจอะไรเช่นนี้?

ช่วยมอบสิ่งที่มีประโยชน์ให้เธอได้ไหม อย่างน้อยก็ปล่อยให้เธอรอดชีวิตไปจากตรงนี้ก่อน

ปลดพันธะ! ฉันต้องการปลดพันธะ!

เธอตะโกนในใจ

[ติ๊ง! โฮสต์ต้องการปลดพันธะหรือไม่ หลังจากปลดพันธะแล้ว วิญญาณที่แท้จริงของโฮสต์จะถูกทำลายโดยอัตโนมัติ...ปลดพันธะอัตโนมัติหากไม่ได้รับการยืนยันหลังผ่านไปสามวินาที]

เสียงจักรกลหญิงดังขึ้น

[สาม สอง หนึ่ง...]

“ไม่ไม่ไม่!”

อันหรันรีบส่ายหัวแรงๆ

การถูกทำลายวิญญาณแท้จริงไม่ใช่เรื่องดีและเธอก็ไม่อยากตายเร็วขนาดนี้

“เจ้าคิดจะทำอะไร!”

เมื่อเห็น ‘นักฆ่า’ ส่ายหัวด้วยความบ้าคลั่ง ชิงหลิงจึงเริ่มหวาดระแวด บางทีนักฆ่าอาจกำลังแสดงวิชาลับอยู่ก็ได้

เฮอะ ไม่ซื่อสัตย์เลย!

กระบี่ยาวกดอันหรันไว้ทันที แสงกระบี่แหลมคมบาดผิวหนังของอันหรันและทำให้เกิดความเจ็บปวด ร่างกายของเธอแข็งทื่อและไม่กล้าขยับอีก

เมื่อมองกระบี่ที่อยู่ใกล้มาก อันหรันกลืนน้ำลายและพยายามอธิบาย “พี่สาวคนดี ฉันรู้สึกเมื่อยคอ ใช่ ฉันรู้สึกเมื่อยคอเลยต้องขยับตัวน่ะ”

“ยังกล้าพูดเล่นอีก!” แสงที่รุนแรงส่องประกายในดวงตาที่งดงามของชิงหลิง

กระบี่ยาวขยับเข้าใกล้กับผิวหนังของอันหรันอีกระดับ

ความหนาวเย็นที่กัดกร่อนจากลำคอทำให้ใบหน้าของอันหรันซีดเผือด โชคดีที่เวลานี้ซูอันเดินเข้ามา

“ช้าก่อน พี่ชิงหลิง มันเป็นความเข้าใจผิดทั้งหมด”

ซูอันคว้ามือของชิงหลิงแล้วค่อยๆ ขยับกระบี่ออกไป

ถ้าเขาช้าแม้เพียงก้าวเดียว ชิงหลิงอาจฆ่านางไปแล้วจริงๆ

จากนั้นเขาก็ขยิบตาให้องครักษ์หญิงคนอื่นๆ “ฝ่าบาทมีพระบัญชาให้ข้าจัดการกับนักฆ่าคนนี้”

“เจ้าค่ะ ท่านโหว” พวกองครักษ์หญิงจึงเก็บกระบี่แล้วเดินออกไป

ชิงหลิงก็เก็บกระบี่ยาว ใบหน้าที่งดงามของนางแดงเรื่อ เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากหลังมือจึงทำให้แสงดุเดือดในดวงตาของนางค่อยๆ ละลายหายไป

“เสี่ยวอันจื่อ ข้าเข้าใจแล้ว”

อันหรันตกตะลึงกับความแตกต่างที่ยิ่งใหญ่นี้ เมื่อครู่จอมยุทธ์หญิงคนนี้ใจร้ายกับเธอมาก แต่ตอนนี้กลายเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ เสียได้