ตอนที่ 125 แย่งบุปผาโลหิตบริสุทธิ์

ตอนที่ 125 แย่งบุปผาโลหิตบริสุทธิ์

“เฮอะ ข้าเจอมันก่อน!”

เสี่ยวไป๋คว้าดอกไม้ประหลาดสีแดงเลือดไว้ในมือ รัศมีมิ่งตานของนางแข็งแกร่งกว่าชายที่พูดด้วยซ้ำ

นางบรรลุระดับมิ่งตานตั้งนานแล้ว เพียงแต่นางติดอยู่ในอาณาจักรลับตงหลินจึงไม่สามารถบรรลุผ่านไปสู่ระดับสูงขึ้นได้

หลังจากเปลี่ยนแปลงสายเลือดและออกจากอาณาจักรลับตงหลิน ความแข็งแกร่งของนางจึงมาถึงมิ่งตานขั้นปลาย

สีหน้าของจินอวี่น่าเกลียด

เขาเป็นอัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่แห่งเผ่าปีศาจ แต่กลายเป็นว่าพลังวิญญาณของเขายังด้อยกว่ามังกรน้อยที่ดูเหมือนเด็กผู้หญิงคนนี้

แต่เรื่องดอกไม้ประหลาด เขาจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด

ดอกไม้ประหลาดคือบุปผาโลหิตบริสุทธิ์ สามารถชำระล้างให้เลือดบริสุทธิ์ได้ ซึ่งนอกอาณาจักรลับถือเป็นของหายาก

แม้เขาจะบอกว่าสามารถใช้ความเป็นเลือดผสมเอาชนะเลือดบริสุทธิ์ได้ แต่ถ้ามีโอกาสแปลงกายเป็นอีกาทองเลือดบริสุทธิ์ได้จริง เขาไม่มีวันปล่อยมันไป

เพราะสัจธรรมของโลกนี้คือผู้แข็งแกร่งกว่าย่อมกลายเป็นที่ยอมรับโดยธรรมชาติ

“เหล่าหยาง!” เขามองผู้เฒ่าที่อยู่ข้างหลัง

นี่คือองครักษ์ที่ท่านปู่มอบให้เขา เป็นผู้ปลูกฝังปีศาจระดับหยางบริสุทธิ์

“จินอวี่ วางมือซะ” ตี้เมิ่งเหยาขมวดคิ้วและพยายามห้ามปราม “สถานะของเด็กคนนี้ไม่ธรรมดา”

นางมีความทรงจำเกี่ยวกับเสี่ยวไป๋ในชาติก่อน เหมือนว่าเสี่ยวไป๋เป็นมังกรไร้เขาสัตว์พาหนะของซูอัน

ในตอนที่นางถูกซูอันจับขัง เสี่ยวไป๋คนนี้ยังแบ่งปันยาอายุวัฒนะให้นางด้วย

ยังไม่ต้องเอ่ยถึงการแบ่งปันยาอายุวัฒนะ เพราะตอนนี้ไม่เหมาะสมที่จะสร้างความขัดแย้งกับซูอันจริงๆ

“เมิ่งเหยา ไม่ว่าเบื้องหลังของนางเป็นอย่างไร พวกเราเผ่าปีศาจจำเป็นต้องกลัวด้วยหรือ” จินอวี่ไม่ได้จริงจังเลย สายตายังจับจ้องเสี่ยวไป๋ไม่เลิก

นางดูดีมาก หากนางสนใจ เขาก็สามารถรับนางเป็นอนุได้ แต่ถ้านางไม่ยอม...เฮอะ เฮอะ

อย่างมากก็ทำให้เผ่ามังกรขุ่นเคือง ทว่ามังกรตัวเล็กๆ นี้ไม่สามารถทำให้เผ่ามังกรยอมเข้าสู่สงครามได้ อีกทั้งบุปผาโลหิตบริสุทธิ์มีศักยภาพที่จะช่วยให้เขาได้กำเนิดใหม่ ดังนั้นเขาจึงไม่ยอมแพ้ แม้ว่าตี้เมิ่งเหยาเกลี้ยกล่อมก็ไร้ประโยชน์

“แค่นกกลุ่มหนึ่ง คิดว่าราชันอสูรองค์นี้จะกลัวพวกเจ้าหรือ!”

เสี่ยวไป๋มองพวกจินอวี่ด้วยความเย็นชา จากนั้นนางยัดดอกไม้ประหลาดใส่ปากแล้วเคี้ยวสองสามครั้งก็กลืนลงท้อง เสร็จแล้วหันหลังวิ่งหนีโดยไม่ลังเล

นางไม่โง่ถึงจะไม่รู้ว่าช่องว่างระหว่างมิ่งตานกับหยางบริสุทธิ์นั้นใหญ่เท่าท้องฟ้า

แม้ว่านางจะแข็งแกร่ง แต่นางไม่เล่นกับเรื่องแบบนี้

“บังอาจ!” จินอวี่โกรธมาก “เหล่าหยาง จับนางมาให้ข้า ข้าจะใช้นางปรุงยา!”

มังกรน้อยตัวนี้กินบุปผาโลหิตบริสุทธิ์โดยไม่ลังเล แต่มันคือความหวังสำหรับการชำระล้างสายเลือดของเขา

ช่างไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี!

ทว่าก่อนที่มังกรน้อยจะขัดเกลาโดยสมบูรณ์ การใช้ร่างกายของนางเพื่อปรับแต่งยายังมีคุณสมบัติทางยาได้เจ็ดถึงแปดส่วน

เมื่อเหล่าหยางได้ยินคำสั่งจึงรีบไล่ตามไปทันที

เขาเป็นองครักษ์ของจินอวี่จึงต้องเชื่อฟังคำสั่งของจินอวี่ แม้ว่าตี้เมิ่งเหยามีสถานะสูงส่งก็ต้องรอให้นางเป็นจักรพรรดินีปีศาจก่อนจึงจะสามารถออกคำสั่งเขาได้

“บัดซบ นี่คือยาอะไรกันแน่!”

เสี่ยวไป๋ไม่รู้จักดอกไม้สีแดงนี้ แต่นางไม่ต้องการมอบผลประโยชน์แก่ผู้อื่นจึงกินมันเอง ทว่าตอนนี้นางกลายร่างเป็นมังกรและรู้สึกว่าร่างมังกรกำลังร้อนขึ้น แม้แต่พลังเวทก็ไม่สามารถระงับความร้อนที่ลุกโชนมาจากเลือดของนางได้

“มากับข้า!” เหล่าหยางไล่ล่าทันแล้ว มือยักษ์ที่เกิดจากพลังเวทคว้าจับเสี่ยวไป๋เหมือนจับไส้เดือน

เสี่ยวไป๋รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ทว่าตอนนี้นางเวียนหัวมากจนไม่มีแรงเหลือที่จะต้านทาน

ทันใดนั้นดวงตาที่พร่ามัวของนางเหมือนมองเห็นร่างที่คุ้นเคยอยู่ตรงหน้า โดยไม่สนใจสิ่งใด นางแปลงกายเป็นมนุษย์และรีบวิ่งตรงไปยังร่างนั้น

“ซูอันช่วยด้วย!”

ซูอันเอื้อมมือออกไปรับเด็กหญิงผมขาวที่ตกอยู่ในอ้อมแขน เขาขมวดคิ้วสงสัยว่าเหตุใดเสี่ยวไป๋ถึงมาที่อาณาจักรลับ

ถูเซิ่งหนานที่อยู่ด้านข้างปล่อยหมัดชกออกไปทำลายมือเวทขนาดใหญ่ที่ปกคลุมท้องฟ้าให้แตกสลายแล้วตะโกนว่า “บังอาจ!”

พวกเสวียนเจี้ยนก็จ้องมองเหล่าหยางที่กำลังไล่ตามมาแบบไม่วางตา

เมื่อเหล่าหยางเห็นผู้มีพลังวิญญาณในระดับเดียวกันจำนวนมาก เขาถึงขั้นเหงื่อตกและรีบยกมือขึ้นคารวะ “สหายเต๋าทั้งหลาย ข้าเพียงไล่จับหัวขโมยที่ขโมยยาวิเศษของเจ้านาย หากเผลอล่วงเกิด โปรดอภัยให้ข้าด้วย”

“ข้าไม่ได้ทำ พวกเขาจะจับข้าไปปรุงยา!” แม้ว่ายังสับสนมึนงง แต่เสี่ยวไป๋ก็อ้าปากเถียง

ซูอันลูบหัวของเสี่ยวไป๋เพื่อปลอบโยนแล้วมองไปที่เหล่าหยาง “เจ้านายของเจ้าคือใคร?”

เหล่าหยางรู้สึกตื่นตระหนก

บุคคลนี้ได้รับการคุ้มครองโดยหยางบริสุทธิ์หลายคน มีลักษณะที่สูงส่งและมองแวบแรกก็รู้เลยว่ามีภูมิหลังไม่ธรรมดา หรือว่ามังกรน้อยจะรู้จักบุคคลนี้จริงๆ

“เจ้านายของข้าคือนายน้อยจินอวี่จากตระกูลอีกาทองแห่งเผ่าปีศาจ พวกเราไม่ทราบความสัมพันธ์ระหว่างมังกรน้อยกับท่านจึงทำให้ท่านขุ่นเคือง หวังว่าท่านจะยกโทษให้”

ก่อนอื่นเขาดึงภูมิหลังออกมา จากนั้นจึงลดท่าทีลงซึ่งเป็นสัญญาณของการยอมจำนน

“ที่แท้ก็เป็นนายน้อยจินอวี่แห่งเผ่าปีศาจ” ซูอันพยักหน้า น้ำเสียงของเขาค่อยๆ เบาลง ทำให้เหล่าหยางแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูเหมือนว่าเผ่าปีศาจยังพอมีหน้ามีตาอยู่บ้าง

“ขอบคุณที่คุณชายยอมให้อภัย”

“ไม่ต้องขอบคุณ แค่ว่าชาติหน้าต้องระวังให้มากหน่อย” ซูอันยิ้มอ่อนโยน

เหล่าหยางตกตะลึง ด้านถูเซิ่งหนานซึ่งรู้นิสัยของซูอันดี นางจึงปล่อยหมัดออกไปทันทีและการโจมตีเหล่าหยางอีกหลายครั้งตามมา

ทั้งเงาหมัดแสงกระบี่เข้าโจมตี

ในระหว่างการเดินทางของซูอัน มีผู้แข็งแกร่งแปดคนจากหน่วยวิหคดำและถูเซิ่งหนานติดตามมา ซึ่งทั้งหมดอยู่ในระดับหยางบริสุทธิ์และมีสองคนในนี้มาถึงจุดสูงสุดของหยางบริสุทธิ์ขั้นปลายแล้ว

เหล่าหยางซึ่งอยู่ในระดับหยางบริสุทธิ์ขั้นต้นจะต้านทานได้อย่างไร

เขาถูกโจมตีจนตายและกลายร่างเป็นนกยักษ์ขนสีแดง

……

“นั่นคือทิศทางที่เหล่าหยางตามไป จะเกิดเรื่องหรือไม่”

ทางด้านจินอวี่ บัดนี้สมาชิกเผ่าปีศาจที่แข็งแกร่งสังเกตเห็นความผันผวนของพลังงานที่นั่นจึงพูดด้วยความไม่แน่ใจ

“แค่มังกรน้อยตัวเดียวจะทำอะไรเหล่าหยางซึ่งเป็นหยางบริสุทธิ์ได้” จินอวี่กล่าว

หัวใจของตี้เมิ่งเหยาเต้นผิดจังหวะ เพราะอาจเป็นพวกซูอันมาช่วยเหลือ

ทว่าครั้งนี้นางออกเดินทางเร็วกว่าในอดีต อีกทั้งหลังปลุกสายเลือดแล้วรูปร่างหน้าตาของนางเปลี่ยนไปมาก นางไม่ได้ติดต่อกับญาติผู้พี่หญิงเพื่อเปิดเผยตัวตนด้วย ดังนั้นซูอันอาจจำนางไม่ได้...

“มีคนมาที่นี่และไม่ใช่เหล่าหยาง” ผู้แข็งแกร่งของเผ่าปีศาจสัมผัสได้ว่าซูอันและพรรคพวกกำลังใกล้เข้ามา พวกเขาจึงเริ่มตื่นตัวทันที

“คนนั้นแหละ เขาคือคนที่อยากใช้ข้าปรุงยา” เสี่ยวไป๋เอามือข้างหนึ่งคล้องคอของซูอันและใช้อีกมือชี้ไปที่จินอวี่ คำพูดของนางเผยความกระวนกระวายใจราวกับเด็กที่กำลังฟ้องให้พ่อแม่มาแก้แค้นแทน

เมื่อได้เห็นหน้าซูอันอีกครั้ง หัวใจของตี้เมิ่งเหยาสั่นขึ้นมา แต่นางระงับไว้และไม่แสดงออก

“ไม่ทราบว่าผู้ใดมาเยือน?” นางถามด้วยเสียงแผ่วเบาโดยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขา

“ข้าจะแก้แค้นให้เจ้าเอง” ซูอันเพิกเฉยต่อนางและลูบหัวของเสี่ยวไป๋พลางเอ่ย “จับนกสารเลวนั่นแล้วตุ๋นเป็นน้ำแกงกันเถอะ”

“เยี่ยม!”

“เจ้าอยากเป็นศัตรูกับเผ่าปีศาจของเราหรือ!” ชายเผ่าปีศาจสีหน้ามืดมนคนหนึ่งพูดขึ้น เขาสามารถคาดเดาได้ว่าพวกซูอันและคนอื่นๆ มาที่นี่เพื่อหญิงตัวน้อย

“ถ้าเช่นนั้นเผ่าปีศาจของเจ้าคงอยากเป็นศัตรูกับต้าซางของข้า!” ซูอันมองเผ่าปีศาจด้วยสายตาเย็นชา เมื่อเทียบกับคนข้างหลังเขาแล้ว เขาไม่กลัวใครเลย “วันนี้ข้าจะทำน้ำแกงนกสารเลวนั่น ใครกล้าขวางจะถูกฆ่าโดยไร้ปรานี!”

หน่วยวิหคดำเข้าล้อมกลุ่มผู้ปลูกฝังปีศาจทันที ส่วนถูเซิ่งหนานและเสวียนเจี้ยนอยู่คุ้มครองซูอัน

“พวกเจ้า พวกเจ้าจะทำอะไร?” จินอวี่ตื่นตระหนก “พวกเจ้าอย่าหาเรื่อง ข้ามาจากเผ่าอีกาทองนะ!”

เขาไม่คาดคิดเช่นกันว่าเบื้องหลังของมังกรน้อยคือต้าซางจริงๆ

“คุณหนู” ผู้แข็งแกร่งจากเผ่าปีศาจถามตี้เมิ่งเหยาว่าจะให้เขาลงมือหรือไม่

“ไม่ต้อง ไม่มีใครหนีพ้นกรรมชั่วของตนได้” ตี้เมิ่งเหยาส่ายหน้า จินอวี่ทำตัวน่ารำคาญตลอดทั้งวัน ดังนั้นความตายถือว่าสาสม นอกจากนี้ยังสามารถดับฝันที่เกินตัวของจินอวี่ได้ด้วย

ยิ่งไปกว่านั้นด้วยนิสัยของซูอัน เมื่อใดก็ตามที่ตี้เมิ่งเหยากล้าปล่อยให้พวกพ้องขัดขวาง ซูอันก็กล้าฆ่าล้างพวกนางทั้งหมดทันที