ตอนที่ 124 เข้าสู่อาณาจักรลับมารโบราณ

ตอนที่ 124 เข้าสู่อาณาจักรลับมารโบราณ

ตี้เมิ่งเหยาขมวดคิ้วและเดินถอยออกมาสองสามก้าว “จินอวี่ เรียกข้าว่าตี้เมิ่งเหยา เพราะพวกเราไม่ได้คุ้นเคยกันขนาดนั้น”

จินอวี่ได้ยินแล้วนัยน์ตาฉายความลำบากใจออกมา “เมิ่งเหยาอย่าทำแบบนี้สิ เจ้าก็รู้ว่าใจข้าคิดอย่างไร”

“ขออภัย ข้าไม่รู้” ตี้เมิ่งเหยาเหลือบมองเขาด้วยความเย็นชาแล้วหันหลังจากไป

จินอวี่ผู้นี้เป็นอัจฉริยะของตระกูลอีกาทอง ในตระกูลอีกาทองเลือดบริสุทธิ์จะมีแซ่ตี้และมีจำนวนน้อย ในขณะที่อีกาทองเลือดผสมมีแซ่จินและมีจำนวนมากกว่า

แม้ว่าจินอวี่ไม่ใช่อีกาทองเลือดบริสุทธิ์ แต่พรสวรรค์ของเขาพิเศษมาก เขาแข็งแกร่งกว่าพวกเลือดบริสุทธิ์ส่วนใหญ่และผู้อาวุโสหลายคนถึงกับสนับสนุนว่าจินอวี่มีรูปลักษณ์ของหยวนเสินดึกดำบรรพ์

ในชาติที่แล้วคนผู้นี้คอยอยู่ใกล้นางเสมอ แต่ทันใดนั้นเขาก็หายตัวไปและสมาชิกในตระกูลเฝ้าค้นหาเขาสุดกำลัง

ตอนนี้ได้ลองไตร่ตรองแล้วเกรงว่าซูอันจะพาตัวเขาไปทำน้ำแกง

“นังสารเลวสมควรตาย!” เมื่อเห็นตี้เมิ่งเหยาจากไปแล้ว ใบหน้าของจินอวี่พลันมืดมิด

ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสและปรมาจารย์หลายคนในเผ่าต้องการให้เขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับตี้เมิ่งเหยา เขาจะก้มหน้าและทำตัวเหมือนสุนัขเลียแข้งเลียขานางได้อย่างไร

ต้องทราบก่อนว่าในอดีตเขาเป็นความหวังของตระกูลอีกาทอง แม้กระทั่งมีความคิดที่จะให้เขาสืบทอดตำแหน่งจักรพรรดิปีศาจเลือดผสมด้วยซ้ำ

“เฮอะ ถ้าข้ากลายเป็นเลือดบริสุทธิ์ล่ะ ในชีวิตนี้ข้าจินอวี่จะกลายเป็นหยวนเสินแน่นอน เจ้ากับอาหญิงของเจ้ารอข้าก่อนเถอะ!”

……

หลังจากวันแห่งการต่อสู้นี้ สถานการณ์นอกอาณาจักรลับค่อยๆ สงบลง

กองกำลังหลักได้แบ่งเขตฐานที่มั่นของตนโดยพื้นฐานแล้ว จากนั้นเฝ้ารออาณาจักรลับเปิดด้วยใจจดจ่อ

ท่ามกลางความคาดหวังและเมื่อเวลาผ่านไปอีกหลายวันจึงบังเกิดเสียงดังกึกก้องตามมา

พลังมารของที่นี่มาถึงจุดสูงสุดแล้ว ซึ่งในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ทำให้ผู้ปลูกฝังมารรู้สึกสบายกายและพลังการต่อสู้ของพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นสามส่วน

ซูอันก็รู้สึกสบายใจยิ่งนัก หากไม่ติดว่ารอบด้านมีแต่ผู้ปราบมาร เขาอยากจะฝึกคัมภีร์ปลูกฝังมารด้วยจริงๆ

และในสถานที่ซึ่งพลังมารแข็งแกร่งที่สุด พื้นที่เกิดการบิดเบี้ยว ความผันผวนรุนแรงเกิดขึ้นและพลังมารที่ปั่นป่วนเหมือนจะเปลี่ยนสถานที่นี้ให้กลายเป็นป่ามืดมิดไร้ที่สิ้นสุด ช่างเหมือนกับขุมนรกก็ไม่ปาน

เพียงชั่วครู่หนึ่ง ผู้ปลูกฝังมารหลายคนที่เตรียมพร้อมนานแล้วก็รีบไปที่นั่น

“เฮอะ!”

เสียงดูแคลนเสียงหนึ่งดังขึ้น

ผู้ปลูกฝังมารที่อยู่ด้านหน้าระเบิดเป็นหมอกโลหิต นั่นคือฝีมือของเจ้าสำนักปราบมาร

จากนั้นเฉิงจู่และเซวียนจู่เหมือนว่าได้ร่วมมือกับเจ้าสำนักปราบมาร

หยวนเสินทั้งสามเปล่งพลังน่าสะพรึงกลัวและยืนขวางทางเข้าอาณาจักรลับเอาไว้

“พวกเจ้าคิดจะผูกขาดอาณาจักรลับหรือไร!” มีผู้ปลูกฝังมารซ่อนตัวอยู่ข้างหลังทุกคนพลางตะโกนใส่สามหยวนเสิน

เซวียนจู่แค่ปรายตามองคนผู้นั้น

เพียงพริบตาเดียวผู้ปลูกฝังมารคนนั้นก็กลายเป็นขี้เถ้า

ฉากนี้ทำให้ทุกคนตกอยู่ในความเงียบและมุ่งความสนใจไปทางเนินเขาที่เหลืออยู่เท่านั้น

“จิ๊จิ๊ สหายเต๋า พวกเจ้าไม่อยากอยู่แบบสงบสินะ!”

มีเสียงประหลาดดังขึ้นโดยเสียงนี้แยกไม่ออกว่าเหมือนผู้ชายหรือผู้หญิง เหมือนคนแก่หรือเด็กและไม่สามารถบอกได้ว่ามันมาจากที่ใด

“นั่นคือจอมมารอูเซียง!” ผู้ปลูกฝังมารบางคนตะโกน

เจ้าของเสียงคือร่างที่ปกคลุมไปด้วยหมอกดำและไม่สามารถมองเห็นรูปร่างได้ชัดเจน หากสังเกตให้ดีจะรู้สึกได้ว่าหมอกดำนั้นเปลี่ยนแปลงไปเป็นรูปร่างต่างๆ ทั้งชาย หญิง คนแก่และเด็กได้ตลอดเวลา

นี่คือผู้ปลูกฝังมารที่ลึกลับที่สุดในแดนเหนือ มีนามว่าจอมมารอูเซียง

เขาเป็นศัตรูเก่าแก่กับเจ้าสำนักปราบมาร

จนถึงบัดนี้ยังไม่มีใครได้เห็นใบหน้าแท้จริงของเขา นับประสาอะไรกับอายุและเพศ

“สหายเต๋าทั้งสาม อาณาจักรลับเป็นของทุกคน เหตุใดไม่แบ่งปันกันล่ะ” มีอีกร่างหนึ่งปรากฏขึ้น ซึ่งร่างนี้อยู่ในอาภรณ์นักพรตเต๋า สีหน้าใจดีและมีท่าทางอบอุ่น ใครก็ตามที่เห็นภาพนี้จะต้องเรียกเขาว่าท่านเซียน

แต่ทุกคนที่รู้จักเขากลับหวาดกลัว เพราะบุคคลนี้คือจอมมารวั่นฮว่าที่กวาดล้างกองกำลังจำนวนมากในช่วงเวลาสั้นๆ และก่อตั้งลัทธิมารวั่นฮว่าขึ้นมา

“เกรงว่าแค่เจ้าสองคนยังไม่เพียงพอ” เฉิงจู่ถือกระบี่ไท่หยวนและพลังที่แข็งแกร่งน่ากลัวทำให้ดวงตาของจอมมารทั้งสองหรี่ลง

“ถ้าเช่นนั้นเพิ่มข้าเข้าไปอีกหนึ่งสิ” เงามังกรแดงทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจากเนินเขาหนึ่งแล้วกลายร่างเป็นชายชราหน้าแดงมีหนวดเครางดงาม ดวงตามังกรคู่หนึ่งแหลมคมและรัศมีทรงพลังชัดเจนกว่าเดิม

“ชื่อหลง เจ้าก็มาที่นี่ด้วย!” เฉิงจู่ขมวดคิ้ว แต่เพียงครู่เดียวก็คลายหว่างคิ้วพลางยกกระบี่ไท่หยวนขึ้นแล้วเย้ยหยัน “ก่อนหน้านี้กระบี่ไท่หยวนสังหารชางหลง ดูเหมือนว่าตอนนี้จะต้องเพิ่มชื่อหลงเข้าไปด้วย”

“หุบปากเน่าๆ ของเจ้าซะ!” ใบหน้าของชื่อหลงมืดลงและเขามองไปที่กระบี่ไท่หยวนด้วยความหวาดกลัว

“สหายเต๋าทั้งสามโปรดหลีกทางด้วย” อีกเสียงหนึ่งเป็นเสียงของสตรีที่หวานรื่นหูยิ่งนัก

ปรากฏดอกบัวไฟสีเขียวขึ้นทีละดอก ตี้ชิงเซียนในชุดคลุมจักรพรรดิเหยียบบนดอกบัวไฟและยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับพวกเฉิงจู่

“จักรพรรดินีชิง แม้แต่เผ่าปีศาจของพวกเจ้าก็มาร่วมสนุกด้วยสินะ” หลิงเหล่าเต้าเจ้าสำนักปราบมารพูดด้วยความเคร่งขรึม

ทุกคนในกลุ่มผู้ชมหวาดกลัวจนไม่กล้าหายใจ เพราะหยวนเสินทั้งเจ็ดกำลังเผชิญหน้ากัน แน่นอนว่าพวกเขาไม่เคยเห็นฉากที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้มาก่อน

และใครจะรู้ว่ายังมีหยวนเสินซ่อนอยู่เบื้องหลังอีกหรือเปล่า

“เฮอะ เฮอะ เหตุใดเราทั้งเจ็ดไม่รออยู่ข้างนอกแล้วลองปล่อยให้ผู้เยาว์ที่อยู่ต่ำกว่าระดับหยวนเสินเข้าไปแข่งขันเพื่อชิงโอกาสด้วยตัวเองล่ะ?” ทันใดนั้นจอมมารวั่นฮว่าเสนอแนะ

“เป็นความคิดที่ดี” ชื่อหลงเห็นด้วย

ร่างมังกรของเขามีพลังมากพอที่จะต่อต้านพวกระดับเดียวกันได้ เขาจึงมั่นใจในตัวผู้เยาว์ที่พามาด้วยเช่นกัน

ตี้ชิงเซียนคิดอยู่พักหนึ่งแล้วตอบตกลง เพราะด้วยวิธีเอาตัวรอดที่นางมอบให้ นางจึงไม่กลัวสิ่งที่เกิดขึ้นกับเมิ่งเหยาและคงจะดีไม่น้อยหากเมิ่งเหยาได้รับโอกาสสักหนึ่งหรือสองโอกาส

“ถ้าเช่นนั้นก็ตกลง” เฉิงจู่พยักหน้าพลางยกมือลูบเครายาว

หยวนเสินทั้งหลายตกลงกันตามนี้ บรรดาผู้เยาว์ต้องปฏิบัติตามโดยธรรมชาติ

“ไปกันเถอะ” ซูอันซึ่งได้รับอนุญาตจากหยวนเสินทั้งสองจึงนำผู้คนของต้าซางเข้าสู่อาณาจักรลับ

……

ป่ามืดมิดไร้สิ้นสุดเหมือนซ่อนความน่าสะพรึงกลัวที่ไม่รู้จักไว้และความคิดศักดิ์สิทธิ์ถูกจำกัดด้วยหมอกมารที่แทรกซึมอยู่

ทุกกองกำลังมองหน้ากันด้วยความหวาดกลัว

“พวกเราไปทางนี้กันเถอะ” ซูอันเลือกทิศทางตามความรู้สึก

อืม มันให้ความรู้สึกเหมือนตราประทับวิญญาณสีม่วงอ่อน

เซียวเย่าก็แฝงตัวอยู่ท่ามกลางกลุ่มผู้ปลูกฝังมารทั่วไป

บอกได้คำเดียวว่าตัวเอกมักจะกล้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งใดๆ เสมอ

“ไปเถอะ!” กองกำลังอื่นๆ เลือกทิศทางที่จะเดินหน้าต่อไปเช่นกัน

จากนั้นผู้ฝึกตนก็หลั่งไหลเข้ามาทีละคน

ฉับ!

เสวียนเจี้ยนฟันกระบี่ดำเพียงครั้งเดียว สิ่งมีชีวิตสีเข้มที่ไม่รู้จักก็ล้มลงที่พื้นและร่างกายของมันค่อยๆ สลายไป

“สิ่งมีชีวิตนี้เหมือนว่าถูกพลังมารเข้าสิง ดังนั้นโปรดระวังด้วย” นางเตือน

มีสิ่งมีชีวิตเช่นนี้ซ่อนอยู่ในป่ามืดมิดกว้างใหญ่แห่งนี้กี่ตัวกันเชียว

ซูอันมองสิ่งมีชีวิตนี้และรู้สึกร้อนรน เขาเกิดอยากกินอาหารมื้อใหญ่ขึ้นมาและสัตว์เหล่านี้ดูเหมือนเป็นอาหารเสริมชั้นยอด

ถูเซิ่งหนานขยับเข้ามาใกล้ซูอันและดวงตานางมีความตื่นตัวมากขึ้น

ป่าแห่งนี้กว้างใหญ่เกินไปจริงๆ หลังเดินเป็นเวลานาน กลุ่มคนได้พบสัตว์ประหลาดมากมาย บางครั้งจะเห็นซากปรักหักพังซึ่งพิสูจน์ได้ว่ามีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตเคยอาศัยอยู่ที่นี่

ทว่าไม่พบมรดกหรือสมบัติวิญญาณเลย

แต่พบยาอายุวัฒนะล้ำค่ามากมายในป่า

ไม่ไกลจากกลุ่มของพวกซูอัน ตอนนี้ไม่รู้ว่าจินอวี่กำลังจ้องมองเด็กหญิงตัวเล็กผมขาวหรือมองดอกไม้ในมือของนางมากกว่า

“ที่แท้ก็เป็นมังกรน้อย รีบส่งของที่อยู่ในมือเจ้ามาซะ!”