ตอนที่ 119 ขัดเกลาประตูสู่ความวิเศษ

ตอนที่ 119 ขัดเกลาประตูสู่ความวิเศษ

วันถัดไป ซูอันโดยสารเรือเซียนไปยังแดนเหนือโดยไม่รอให้เสียเวลาเปล่า

ส่วนปรมาจารย์หยวนเสินทั้งสองนั้น หนึ่งคือเฉิงจู่ซึ่งก่อนหน้านี้ได้รับคำสั่งให้โจมตีนิกายเทียนเต๋าซึ่งทั้งสองไม่ได้ร่วมเดินทางกับซูอัน

ซูอันยืนอยู่ที่ด้านหน้าเรือเซียนพลางมองทะเลหมอกเบื้องล่างอันไร้ขอบเขต

“ควรเตรียมตัวไว้ก่อนดีกว่า”

ซูอันหยิบประตูบานใหญ่ออกจากตำหนักเซียนไท่ซวี

สมบัติวิญญาณนี้หมู่โฮ่วคืนให้ตอนที่เขาไปเข้าเฝ้าหลัง ‘ได้สติ’

ตามคำกล่าวของหมู่โฮ่ว แม้แต่นางก็ไม่สามารถขัดเกลาสมบัติวิญญาณนี้ได้เช่นกัน

ซูอันสัมผัสได้ถึงคุณสมบัติที่ไม่ธรรมดาของสมบัติวิญญาณนี้ แสงแห่งเทพจางๆ นั้นเป็นธรรมชาติโดยสมบูรณ์ มันไม่มีร่องรอยของการถูกขัดเกลาใดๆ เลย

แต่สมบัติวิญญาณนี้ให้ความรู้สึกเหมือนผลไม้ที่ร่วงจากต้นก่อนสุกแล้วค่อยๆ เหี่ยวเฉาบนดิน

“มันอาจเป็นสมบัติวิญญาณโดยกำเนิด” ซูอันมองประตูบานใหญ่ที่มีรูปแบบเรียบง่าย

สมบัติวิญญาณโดยกำเนิดย่อมมาพร้อมข้อบกพร่องโดยธรรมชาติ

เห็นได้ชัดว่านักพรตเต๋าล้มเหลวในการใช้พลังแท้จริงของสมบัติวิญญาณนี้

และดูเหมือนว่าเพราะสมบัติวิญญาณนี้ยังไม่ถูกปลุกจึงไม่สามารถขัดเกลาได้ นักพรตเต๋าแค่ใช้วิชาลับเพื่อเรียกใช้พลังของมันชั่วคราวเท่านั้น

ซูอันมองมันสักพัก ทันใดนั้นแสงทรงกลมสีขาวบริสุทธิ์สองแสงปรากฏขึ้นในมือของเขา

แสงนี้มัวมากจนไม่สามารถมองเห็นรูปร่างเฉพาะของมันได้ แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นการดำรงอยู่ดั้งเดิมที่สุดของสิ่งมีชีวิตและวัตถุทั้งปวง

นี่คือแสงวิญญาณโลก

แสงวิญญาณโลก : สามารถใช้ซ่อมแซมสมบัติวิญญาณหรือปรับปรุงระดับของโลกภายในได้

“ถ้าเป็นสมบัติวิญญาณที่พิเศษ ประตูนี้ไม่ควรถูกมองข้าม”

สำหรับโลกภายใน ซูอันยังไม่มีและไม่พิจารณาในตอนนี้

หากประตูนี้เป็นสมบัติวิญญาณโดยกำเนิดจริงๆ ก็ไม่เลวเลย

ตามที่ซูอันคิด แสงวิญญาณโลกแสงหนึ่งตกกระทบประตูบานใหญ่และผสานเข้าไปด้วยความง่ายดาย

ทันใดนั้น แสงแห่งเทพเปลี่ยนจากเสมือนจริงเป็นของจริงและการไหลของจิตวิญญาณหยุดลง มันเริ่มที่จะย้อนกลับแล้วผลไม้ร่วงโรยค่อยๆ ชุ่มชื้นอวบอิ่มขึ้นมา

นอกจากนี้ยังมีการเชื่อมต่อจากประตูซึ่งเชื่อมโยงใกล้ชิดกับซูอัน

ดูเหมือนแสงวิญญาณโลกหลั่งไหลมาจากโลก สิ่งนี้ทำให้สมบัติวิญญาณได้รับการขัดเกลาโดยซูอัน

น่าแปลกใจเล็กน้อย แต่แสงวิญญาณโลกมีเครื่องหมายของซูอันจริงๆ

“ชื่อของเจ้าคือประตูสู่ความวิเศษ”

จิตวิญญาณที่มืดมนของประตูสู่ความวิเศษดูเหมือนค่อยๆ ฟื้นตัวแล้วถ่ายทอดอารมณ์ความปรารถนาไปยังแสงวิญญาณโลกอีกแสงในมือของซูอัน

ซูอันคิดอยู่ครู่หนึ่งและรวมแสงวิญญาณโลกอีกแสงหนึ่งเข้าไปด้วย

ทันใดนั้น

แสงแห่งเทพของประตูกระจายออกไป กลับกลายเป็นแสงที่ไม่อาจอธิบายได้ เปล่งรัศมีแห่งความสมบูรณ์แบบและอิสรภาพยิ่งใหญ่ออกมา

แสงที่ปล่อยออกจากประตูลอดผ่านเรือเซียนและดูเหมือนว่าจะส่องสว่างไปทุกทิศทุกทางเหนือท้องฟ้า

รอยแตกปรากฏบนพื้นผิวของประตูเหมือนกำลังจะพังทลายลง แต่พลังกดดันภายในแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

“คุณชาย” ถูเซิ่งหนานก้าวออกมาข้างหน้า ดวงตาของนางเฝ้าระวังมาก

ซูอันโบกมือเพื่อส่งสัญญาณให้เซิ่งหนานสงบสติอารมณ์พลางจ้องมองประตูสู่ความวิเศษต่อไป

ประตูสีขาวขนาดเล็กสูงเพียง 2 เมตรค่อยๆ โผล่ออกจากรอยแยก แสงแห่งความสมบูรณ์แบบยิ่งใหญ่เล็ดลอดออกจากประตูบานเล็ก

ประตูเล็กหลุดออกจากพันธนาการของประตูบานใหญ่และกลายร่างเป็นขนาดเท่าฝ่ามือ มันลอยหมุนวนรอบกายซูอัน ในที่สุดมันก็ตกอยู่ในมือของเขา ราวกับแสดงถึงความยินดีที่ได้เกิดมา

เศษของประตูบานใหญ่ตกไปที่พื้นและกลายเป็นกองหินทื่อๆ ความจริงแล้วประตูบานใหญ่เป็นเพียงเปลือกเท่านั้น

เมฆสีทองอร่ามโผล่ขึ้นจากขอบฟ้า ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ปรากฏเรียงชิดกันบนท้องฟ้าและส่องแสงคู่กัน เสียงสวดมนต์จากสวรรค์ดังขึ้นอีกครั้งและนิมิตต่างๆ ปรากฏขึ้น ราวกับว่าทั้งโลกกำลังแสดงความยินดีต่อการกำเนิดของ ‘ประตู’

ในเวลานี้ บรรดาเทพเจ้าจำนวนนับไม่ถ้วนตื่นขึ้นจากความสันโดษ เมื่อมองเห็นนิมิตไร้สิ้นสุดไกลสุดลูกหูลูกตา นอกเหนือจากความหวาดกลัวแล้ว ความคิดศักดิ์สิทธิ์ยังกวาดไปหลายพันหลี่ จากนั้นจึงหลับตาลงเมื่อสรุปได้ว่านี่คือความลับสวรรค์

“ประตูเล็กๆ แต่การเคลื่อนไหวทรงอานุภาพมาก!” เมื่อมองไปที่ประตูเล็กในมือของซูอัน ถูเซิ่งหนานรู้สึกพูดไม่ออก

นางเคยเห็นสมบัติวิญญาณมากมาย แต่ไม่เคยเห็นสมบัติวิญญาณใดที่สามารถสร้างบรรยากาศเหมือนประตูเล็กในมือของคุณชาย

คุณชายเริ่มคาดเดาไม่ได้มากขึ้นทุกที

ไม่ได้การ นางต้องทำงานหนักกว่านี้!

ฝึกฝนร่างกาย!

เซิ่งหนานเริ่มฝึกฝนร่างกายอย่างหนักอีกครั้งพร้อมเสียงคำรามของมังกรคชสาร

……

“พวกเราเดินทางถึงไหนแล้ว?”

บนเรือเซียน หลี่ซื่อถามลูกน้องด้วยใบหน้าแข็งทื่อ

เขาไม่รู้ว่าจะเล่นบทมารเฒ่าอย่างไรจึงทำได้เพียงรักษาภาพลักษณ์เย็นชานี้ไว้

ลูกน้องหวาดกลัวมากจนรีบคุกเข่าลง “เรียนท่านเจ้าลัทธิ ชายแดนเหนืออยู่ข้างหน้าแล้ว พวกเราอยู่ห่างจากสถานที่นัดหมายของลัทธิมารโลหิตไม่ถึงหมื่นหลี่ขอรับ”

เร็วขนาดนี้เชียว?

หลี่ซื่ออุทานในใจ คงอีกไม่กี่วันจะถึงจุดหมายปลายทาง เรือเซียนลำนี้มีขนาดครอบคลุมหลายเมืองใหญ่และมีอำนาจแท้จริง

“เร่งความเร็วหน่อย” เขาพูดด้วยท่าทางใจเย็น

“ขอรับท่านเจ้าลัทธิ!” ลูกน้องที่อยู่ด้านข้างตอบรับ แต่แอบบ่นอยู่ในใจเพราะตอนนี้เรือเซียนใช้ความเร็วเต็มพิกัดแล้วจะเร่งความเร็วอีกได้อย่างไร

การผ่านแดนนั้นมีการโดนตรวจสอบไม่มาก เพราะต้าซางไม่ได้ห้ามเดินทางไปยังแดนเหนือและยังมีสานุศิษย์ของบางนิกายเดินทางไปรับการฝึกฝนที่แดนเหนือโดยเฉพาะ

มันเป็นเพียงการสอบถามง่ายๆ เพื่อให้แน่ใจว่าผู้เดินทางไม่ใช่ผู้หลบหนี ซึ่งการปกปิดของลัทธิเซวี่ยเหอค่อนข้างดีเมื่ออยู่ภายใต้สัญลักษณ์ธงของนิกายชิงอวิ๋น

นอกเขตแดนคือแดนเหนือและมีสาขาของลัทธิมารแดนเหนือเพียงลัทธิมารโลหิตตั้งอยู่เท่านั้น

“น้องเซวี่ยเหอ ได้ยินร้อยครั้งไม่เท่ากับเห็นด้วยตาครั้งเดียว! สมเป็นผู้นำลัทธิมารแห่งต้าซาง” เมื่อเห็นเรือเซียนของลัทธิเซวี่ยเหอ ผู้คนของลัทธิมารโลหิตจึงเข้ามาทักทาย นำโดยเจ้าลัทธิมารโลหิต

เมื่อเห็นมารที่กระตือรือร้นนี้ หลี่ซื่อตื่นตระหนกมาก

โชคดีที่ทุกวันนี้เขาได้แสดงละครและได้รับประสบการณ์มากมาย เขาจึงแสร้งทำกระตือรือร้นเช่นกัน “ฮ่าฮ่า เจ้าลัทธิมารโลหิตก็มีชื่อเสียงเลื่องลือและรูปลักษณ์น่าเกรงขามเช่นกัน”

“เอ่อ…” เจ้าลัทธิมารโลหิตสำลัก แค่คิดว่าเจ้าลัทธิเซวี่ยเหอเคยตำหนิที่เขาโกงทาสโลหิตไปยี่สิบล้านคน เขายังแอบรู้สึกหงุดหงิดใจ

ลูกน้องทั้งสองฝ่ายอดไม่ได้ที่จะประหม่า เพราะกลัวว่าจะมีการทะเลาะกัน

“ทาสโลหิตสามสิบล้านของข้าอยู่ที่ใด” หลี่ซื่อถามและคำถามนี้ทำให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมา

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า น้องเซวี่ยเหอใจร้อนเหลือเกิน!” เจ้าลัทธิมารโลหิตหัวเราะแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยและช่วยทำลายบรรยากาศตึงเครียดได้ดี “ไม่ต้องห่วง ลัทธิมารโลหิตของเราให้ความสำคัญกับคำสัญญาเสมอ ข้าได้เตรียมทาสโลหิตสามสิบล้านไว้แล้ว”

เขาหยิบถุงใบหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้หลี่ซื่อ

“น้องเซวี่ยเหอ ในถุงนี้มีทาสโลหิตสามสิบล้านคน เจ้าสามารถนับได้เลย”

หัวใจของหลี่ซื่อเต้นผิดจังหวะ ในถุงบรรจุไข่มุกจำนวนหนึ่งไว้

เกิดอะไรขึ้น นี่คือการโกงหรือ

โชคดีที่อึดใจต่อมาเจ้าลัทธิมารโลหิตพูดต่อ “ทาสโลหิตสามสิบล้านคนอยู่ในไข่มุกเฉียนคุน แต่ไข่มุกเฉียนคุนเหล่านี้เป็นสมบัติวิญญาณของลัทธิมารโลหิต มันมีค่ามากจึงไม่สามารถมอบให้น้องชายได้ น้องชายนำทาสโลหิตออกจากไข่มุกเถอะ”

ไข่มุกเฉียนคุนเป็นสมบัติวิญญาณที่ค่อนข้างล้ำค่าซึ่งสามารถกักเก็บสิ่งมีชีวิตได้ชั่วคราว หลี่ซื่อได้รับความรู้มาบ้างและในที่สุดเขาก็เข้าใจ

เมื่อเข้าใจว่านี่ไม่ใช่การโกง เขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่แล้วเขาก็มีปัญหาอีกครั้ง