ตอนที่ 24  เวมย์มนต์

ตอนที่ 24  เวมย์มนต์

“ลม ... เวทย์มนต์?” อิมพ์ถามตัวเองอย่างสับสนพยายามคิดว่าแท้จริงแล้วมันคืออะไร เขาเคยได้ยินคำว่า 'เวทมนตร์' มาก่อนใช่ไหม? แล้วเขาก็คิดบางอย่างออก

อย่างช้าๆ อิมพ์ก็เริ่มนึกถึงบางอย่าง ตอนที่อิมพ์อยู่กับกลุ่มอิมพ์ด้วยกันสามคนก่อนหน้านี้ก็มีคนทำสิ่งแปลกๆประหลาดอยู่ ส่วนอีกเหตุกาณณ์ก็คือตอนที่เอวาลินดับไฟด้วยการขยับมือสองสามครั้งเท่านั้น

นั่นคือเวทมนตร์ใช่ไหม ? แล้วเกิดอะไรขึ้น ทำไมการแจ้งเตือนนั้นปรากฏขึ้นมากัน ? เท่าที่เขาทำก็มีเพียงแค่หลับตาและหายใจเขาออกลึกๆสัมผัสถึงความร้อยภายในอกเพื่อกำจัดมันออกจากร่างเท่านั้นไม่ใช่รึไง ?

ดังนั้นอิมพ์จึงค่อยๆพยายามขุดหามัน เขาพยายามแสวงหาความรู้สึกนั้นอย่างกระตือรือร้น เขาต้องใช้เวลาสักพักในการทำเช่นนั้น แต่เมื่อเขาพบกับความรู้สึกร้อนแบบเดิมเขาก็พยายามผลักมันออกจากปากอีกครั้ง จากนั้นเขาก็พยายามดูว่าครั้งนี้จะเกิดอะไรขึ้น

แต่อิมพ์ก็ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมันถึงได้แรงขาดนี้ ลมหายใจที่อิมพ์ดันออกมาจากปากนั้นดูเหมือนจะทำให้ใบไม้ที่อยู่ในพุ่มไกลๆขยับอย่างรุนแรงได้ครู่หนึ่งเลย มันเป็นความรู้สึกแปลกๆแต่ในขณะเดียวกันมันก็น่าสนใจ สิ่งเดียวที่อิมพ์ไม่ชอบก็คือการทำเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยเป็นอย่างมาก แต่อย่างน้อยที่สุดเขาก็ได้รู้แล้วว่าจะหายใจออกมาแรงๆเช่นนั้นได้ยังไง!

อิมพ์ไม่สนแม้แต่น้อยว่ามันจะมีประโยชน์อะไรหรือไม่ แต่มันก็เป็นเรื่องดีที่ทำได้  ! แต่ก็มีอย่างอื่นที่อิมพ์อยากจะเล่นอีก นั่นก็คือไพ่สองใบที่เขาพบ เขารู้โดยสัญชาตญานเลยว่าเขาไม่สามารถใช้ไพ่ใบแรกได้อีกสักพักแม้ว่าจะไม่มีการแจ้งเตือนบอกก็ตาม

ส่วนไพ่ใบใหม่ที่เขาได้มา โดยสัญชาตญานเขาก็รู้ได้ทันทีว่าการใช้ไพ่ใบนี้เป็นเวลานานจะเป็นอันตราย เขาแตะไปที่ไพ่อย่างช้าๆและพยายามทำอะไรบางอย่างกับมันเพื่อเปิดใช้งานเหมือนกับที่ทำกับไพ่ใบแรก

แต่อิมพ์ะเปิดใช้งานไพ่ยัง ? เขากลัวเกินกว่าจะคิดย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ตอนที่ใช้ไพ่ใบแรก บางทีมันอาจจะเป็นแค่เรื่องยังเอิญที่ดันปรากฏขึ้นในเวลาที่เขาต้องการเท่านั้น เพราะมันดูราวกับว่าเป็นไปไม่ได้เลยสำหรับอิมพ์

แต่เขารู้สึกถึงอย่างอื่นเมื่อเขาแตะไพ่ใบที่สอง มือของอิมพ์กลายเป็นเย็นขึ้น แต่ไม่ใช่ว่าไพ่นั้นเย็น แต่มือของเขาต่างหากที่ค่อยๆเย็นลงเพื่อตบอสนองกับไพ่

“เย็นเหรอ ... ต้องร้อนสิ!” อิมพ์อุทานออกมาในขณะที่เขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่พักหนึ่ง จากนั้นเขาก็ค่อยๆพยายามทำ  'เวทมนตร์' ที่ทำก่อนหน้านี้ซ้ำโดยพยายามเป่ามันลงบนไพ่โดยตรง

อย่างไรก็ตามสิ่งที่เกิดขึ้นคือไพ่บินออกไปไกลจากมือของอิมพ์  นี่ทำให้อิมพ์ต้องรีบวิ่งตามไปเพื่อเก็บมัน เขารีบกลับมาอย่างรวดเร็วทันทีเมื่อคว้ามันได้ เพราะกลัวว่าอาจจะมีสิ่งที่แข็งแกร่งกว่าชายคนนั้นอยู่ในท่ามกลางความมืดมิดข้างนอก

ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลจริงๆ แต่มันก็สมเหตุสมผลแล้วเพราะความร้อนอยู่ในร่างกายของเขาแท้จริงก็คือลมหายใจเท่านั้นแค่มันอุ่นและร้อนกว่าปกติเฉยๆ มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยเมื่ออกมาจากร่างกายของเขา

จากนั้นก็เหลือทางออกเดียวสำหรับอิมพ์! มันเป็นเรื่องง่ายๆเท่านั้น! เขาควรกลืนไพ่ลงไปใช่ไหม?

นั่นเข้าท่าที่สุดและอิมพ์ก็ภูมิใจในตัวเองมากที่คิดเรื่องนี้ได้อย่างรวดเร็ว เขาช่างเป็นอสูรสมองใหญ่จริงๆ ดังนั้นอิมพ์จึงรีบดันไพ่เข้าไปในปากของเขาพยายามดันมันลงไปที่คอของเขาแม้ว่าในไม่ช้าเขาจะสังเกตเห็นความผิดพลาดร้ายแรงในการกระทำครั้งนี้  เขาไม่สามารถงอไพ่ใบนี้ได้ไม่ว่าจะทำยังไง มันเป็นเหมือนกับโลหะที่แข็งเป็นอย่างมากแม้ว่ามันจะเบาบางก็ตาม และไพ่ใบนี้ก็ใหญ่เกินกว่าจะกลืนลงไปได้ดังนั้นเขาจึงแก้ปัญหาด้วยการรอจนกว่าอิมพ์จะมีตัวที่ใหญ่กว่านี้ก่อน

ดังนั้นอิมพ์ก็นั่งอยู่ตรงหน้ากองไฟพยายามทำให้ไพ่แห้งลงจากน้ำลายของเขาแต่เมื่อเขาทำเช่นนั้นอิมพ์ก็สังเกตเห็นสิ่งแปลกๆ

เสื้อคลุมของเขานั้นถูกฉีกขาดทั้งหมดดังนั้นเขาจึงถอดมันออกไปก่อนหน้านี้แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้สังเกตเห็นมันเลยจนกระทั่งตอนนี้ ผิวสีแดงอันงดงามตรงอกของอิมพ์  ... มันกลายเป็นสีน้ำเงินไปแล้ว  ! อีกทั้งมันมีลายแปลกๆปรากฏอยู่!

น่าขยะแขยง! ตอนนี้อิมพ์ต้องการปกปิดส่วนนั้นของร่างกายไว้ดังนั้นเขาจึงต้องใช้เสื้อคลุมตัวใหม่แทนเพราะเสื้อผ้าอื่น ๆ ดูน่ารำคาญเกินไปและอย่างน้อยตอนนี้เขาก็ค่อนข้างชินกับเสื้อคลุม

เขามองไปรอบ ๆ บริเวณอย่างรวดเร็วโดยส่วนใหญ่มองไปยังรอบๆคนทั้งสองที่นอนอยู่บนพื้นและเขาก็พบสิ่งที่กำลังมองหาอย่างรวดเร็ว แต่เพราะมันใหญ่เกินไปเล็กน้อย ดังนั้นอิมพ์จึงตัดส่วนท้ายออกเพื่อไม่ให้มันลากไปตามพื้น

จากนั้นอิมพ์ก็เลือกที่จะกลับไปชำแหละร่างของคนตายทั้งสองอีกครั้งเพื่อแยกเนื้อเก็บไว้กินในภายหลัง เพราะหลังจากนี้ยังไงเด็กๆก็ต้องกินและเพราะมันมีประโยชน์สำหรับอิมพ์ เขาจึงคิดว่าควรเตรียมไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ดีกว่า

ดังนั้นอิมพ์จึงยังคงตัดเนื้อออกจากร่างกายให้มากที่สุดเท่าที่เขาจะสามารถจัดการได้ เขาเก่งขึ้นมากแล้วนั่นคือสิ่งที่อิมพ์มั่นใจ แค่เมื่อเปรียบเทียบกับเนื้อชิ้นแรกที่เขาตัดกับชิ้นล่าสุดนี้มันก็ชัดเจนราวกับเปลี่ยนจากกลางวันหรือกลางคืนเลยทีเดียว !

ด้วยความภาคภูมิใจในผลงานของเขา อิมพ์ก็ห่อเนื้อบางส่วนที่เขาตัดออกด้วยผ้าบาง แล้วนำไปวางด้านข้างในขณะที่มุ่งหน้าปรุงอาหารที่เหลือบางส่วน เขาทำได้เพียงแค่แยกร่างของผู้หญิงออกครึ่งหนึ่งเท่านั้น ดังนั้นครึ่งล่างของเธอจึงยังเหลืออยู่มาก ร่างของเธอดูแปลกไปเล็กน้อยเพราะเหลือแต่ขาผอมแห้งเท่านั้นที่นอนอยู่ แต่อิมพ์รู้ว่ามันทำอะไรไม่ได้แล้ว

ตอนนี้เองอิมพ์ก็กำลังเริ่มเตรียมอาหารตลอดทั้งคืน แต่ไม่ช้าเขาก็ถูกสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆขัดขวาง

มันเริ่มร้องไห้อีกครั้งเหมือนเมื่อวาน ดังนั้นอิมพ์จึงวางเนื้อทั้งหมดที่มีไว้ด้านข้างอย่างรวดเร็วและรีบวิ่งไปหาเพื่อดูว่ามันต้องการอะไร เขามองหาขวดนมที่มี   'นม' อยู่อย่างรวดเร็วและถือมันขึ้นมาที่ปากของมันและโชคดีของอิมพ์เจ้าตัวเล็กรีบเอาปลายมันเข้าไปในปากแล้วค่อยๆเริ่มดูดนมที่อยู่ข้างในอย่างพอใจ แต่ถึงอย่างนั้นเด็กเล็กก็ยังร้องไห้อยู่ซึ่งนี่ทำให้อิมพ์สับสน

"เจ้ากินแล้ว! ร้องไห้ทำไม" อิมพ์อุทานอย่างสับสนก่อนที่จะโน้มตัวเข้าหามันและสังเกตเห็นว่ากลิ่นที่รุนแรงจนน่ากลัวออกมามาจากมัน มันอึใส่ตัวเองอีกแล้วรึ?

ด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายเล็กน้อย อิมพ์ก็ค่อยๆเปิดมันออกจากผ้าห่มผืนเล็กที่อยู่ด้านบนตัวและวางผ้าห่มนั้นลงบนพื้นก่อนจะวางเด็กลงที่นั่น จากนั้นก็มีปริศนาลึกลับบางอย่างที่อิมพ์ต้องไข เด็กคนนี้สวมใส่บางสิ่งที่แตกต่างออกไปจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิงและมันก็ไม่มัเงื่อนงำแม้แต่น้อยว่าเข้าไปอยู่ใน   'ผ้าอ้อม' ได้อย่างไร เขาควรจะตัดผ้าเปิดหรือไม่?

ดูเหมือนจะไม่ถูกต้อง หลังจากค้นหาเล็กน้อยอิมพ์ก็พบว่าเขาสามารถเปิดส่วนบนของสิ่งที่เด็กสวมใส่อยู่ได้อย่างง่ายดายก่อนจะดึงมันออกจากผ้าชิ้นนั้นแล้ววางลงบนผ้าห่มในขณะที่วางเสื้อผ้าลงตะกร้า จากนั้นอิมพ์ก็นึกถึงสิ่งที่ผู้หญิงทำเมื่อวาน ในความโชคดีของเขาตอนนี้เขาก็สามารถปลดเจ้าของที่มีอึของเด็กเล็กอยู่ทั้งหมดได้ แม้ว่าอิมพ์จะไม่แน่ใจว่านี่คือสิ่งที่ควรเรียกว่าโชคดีหรือไม่ เพราะสิ่งใหม่ที่เขาได้รับรู้มานี้มันช่างน่าขยะแขยงจริงๆ

ทันใดนั้นอิมพ์ก็หยิบผ้าอ้อมเด็กขึ้นมาและนำพวกมันไปที่ป่าและโยนผ้าส่วนที่มีเนื้อติดอยู่ออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็รีบกลับมาหาเด็กคนนั้นทันทีและจากนั้นอิมพ์ก็ต้องหาวิธีที่เหมาะสมในการทำความสะอาดเด็กและเศษผ้าที่เปื้อนนี้ แต่แล้วอิมพ์ก็ตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่าง มันก็แค่ผ้า! มีผ้าเหลืออยู่มากมายตั้งแต่ที่เขาตัดเสื้อคลุมตัวใหม่ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องทำความสะอาดผ้าสกปรกนี้ด้วยซ้ำ ! และถ้าเขาจำเป็นต้องใช้จริงๆเขาก็สามารถบอกให้เด็กคนหนึ่งทำแทนได้

ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดอิมพ์ก็ตัดผ้าที่เหลือให้เป็นรูปผ้าอ้อมอย่างรวดเร็วแล้ววางลงบนตัวเด็กทันที จากนั้นก็ใช้น้ำที่เหลืออยู่ทำความสะอาดเจ้าเด็กตัวเล็ก

จากนั้นอิมพ์ก็แค่ใส่เสื้อผ้ากลับไปที่เด็กแล้ววางกลับเข้าไปในตะกร้าก่อนที่อิมพ์จะทำอาหารต่อไปจนพระอาทิตย์ขึ้น เขาห่อเนื้อสัตว์ที่ปรุงสุกแล้วอย่างรวดเร็วด้วยผ้าบาง ๆ แล้วจึงวางไว้ตรงข้างตะกร้าพร้อมกับเนื้อดิบและเด็ก เขาไม่ได้รู้สึกอยากอยู่ที่นี่นานมากนัก หลังจากที่ชำแหละร่างของผู้หญิงคนนั้นแล้วเนื้อที่เขามีก็น่าจะอยู่ได้นานพอตัว เมื่อคิดแบบนี้อิมพ์ก็เริ่มรวบรวมทุกสิ่งอย่างรวดเร็ว แล้วเขาก็พบกับแท่งประหลาดสีเหลืองที่เจ้ามนุษย์คนแรกที่อิมพ์ฆ่าเหวี่ยงไปมา

และเมื่อเขาทำทุกอย่างเสร็จแล้วเขาก็เปิดประตูที่ด้านหลังของรถม้าและมองดูเด็ก ๆ ที่อยู่ข้างในนั้น พวกเขาทั้งห้าคนดูค่อนข้างที่จะกลัวอิมพ์ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักและเรียกเด็กคนเมื่อคืนออกมาจากรถม้า

"เก็บไว้ข้างใน" อิมพ์พูดด้วยน้ำเสียงสั่งพร้อมกับชี้ไปยังตะกร้าที่มีเด็กตัวเล็ก ๆ อยู่ในนั้น รวมถึงวางเนื้อและของมันวาวไว้ข้างๆ

เด็กพยักหน้าอย่างช้าๆและทำตามที่บอก แต่ถึงอย่างนั้นก็เห็นได้ชัดว่าเด็กต้องกลั้นตัวเองไว้ไม่ให้แสดงอาการออกมาเมื่อเห็นร่างสองร่างที่ถูกตัดแขนตัดขาและมีร่างอีกครึ่งหนึ่งของผู้หญิงนอนอยู่พื้น

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างเด็กคนนั้นกลับไม่ได้ดูกลัวอย่างที่อิมพ์คิด อีกทั้งเขายังเห็นรอยยิ้มๆเล็กปรากฏบนใบหน้าของมันอีกต่างหาก