บทที่ 26 - ขุนพลภูตวิญญาณและจิตวิญญาณยุทธ์
บทที่ 26 - ขุนพลภูตวิญญาณและจิตวิญญาณยุทธ์
บทที่ 26 - ขุนพลภูตวิญญาณและจิตวิญญาณยุทธ์
◉◉◉◉◉
จีหยวนตะลึงไป “คดีฝูงภูตผีคืออะไรขอรับ?”
“ครั้งที่แล้วตอนที่หนิวอู่และพวกกลับไปยังป่าช้าไร้ญาติแล้วถูกซุ่มโจมตี เจ้าอยู่ด้วยหรือไม่?”
“อยู่ขอรับ”
จีหยวนพยักหน้า “ตอนนั้นพวกเราเจอภูตศพสิบกว่าตน”
หลูหยาพูดอย่างจริงจัง “ก็หลังจากครั้งนั้นที่หนิวอู่กลับไปรายงานที่กรมจัดการศพ พวกเราถึงได้สังเกตเห็นว่า นอกเมืองปรากฏร่องรอยของภูตศพจำนวนมาก”
“เจ้าควรรู้ว่า ภูตผีของภูตศพก่อตัวขึ้นจากการเข้ายึดร่างของผู้ตาย”
“ภัยแล้งครั้งนี้ มีคนตายไปไม่รู้เท่าไหร่”
“และจากข้อมูลที่เราได้รับมาจากทางการมณฑล จำนวนของภูตศพหากมีมากถึงระดับหนึ่ง”
“ก็จะก่อให้เกิดภูตศพที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น”
“เหมือนกับตนที่อยู่บนร่างของคุณหนูหลูรึขอรับ?” จีหยวนนึกถึงภูตผีที่ไม่ธรรมดาตนนั้นขึ้นมาทันที
“ภูตผีตนนั้นสามารถจับสิ่งของได้ในอากาศ ทั้งยังพูดภาษามนุษย์ได้ การเคลื่อนไหวก็ไม่แข็งทื่อเหมือนภูตศพทั่วไป”
“คล่องแคล่ว และมีความคิด”
หลูหยาพยักหน้า “ใช่ และนี่เป็นเพียงสภาพที่มันยังไม่สามารถกลายร่างเป็นภูตศพได้สำเร็จ”
“หากปล่อยให้มันทำสำเร็จ ความเร็วและพละกำลังก็จะเพิ่มขึ้นอย่างน่าตกใจ”
“สามารถทำให้คนธรรมดาที่ไม่มีระดับวรยุทธ์ในตอนมีชีวิต มีพละกำลังและความเร็วเทียบเท่านักสู้ระดับปราณคลั่งได้”
“หากนับรวมพลังวิญญาณที่น่าทึ่งและแปลกประหลาดของมันเข้าไปด้วย พลังของมันยากที่จะจินตนาการ”
“ภูตศพชนิดนี้ เราเรียกว่าขุนพลภูตศพ”
จีหยวนส่งเสียงอืมในลำคอ รับรู้ได้ว่าหลูหยาไม่ได้กล่าวเกินจริงแม้แต่น้อย
คำอธิบายของหลูหยายังคงดำเนินต่อไป “ขุนพลภูตศพไม่เพียงแต่จะมีพลังของตัวเองที่แข็งแกร่ง”
“ที่สำคัญกว่านั้นคือมันมีความสามารถในการรวบรวมภูตศพ”
“สามารถบัญชาการภูตศพ ให้พวกมันมารวมตัวกัน”
“และพวกเราสงสัยว่า ในคืนนั้นที่ภูตศพสิบกว่าตนเคลื่อนไหวเป็นกลุ่ม ก็มีขุนพลภูตศพคอยควบคุมอยู่เบื้องหลัง”
“หากปล่อยให้ภูตศพจำนวนมากมารวมตัวกัน สำหรับทั้งเมืองหินดำแล้ว”
“ไม่ต่างอะไรกับการเผชิญหน้ากับกองทัพใหญ่”
จีหยวนฟังความลับเหล่านี้ สีหน้าก็เริ่มเคร่งขรึม
เรื่องราวมันเลวร้ายกว่าที่เขาคิดไว้มาก
น้ำเสียงของหลูหยาเปลี่ยนไป “ดังนั้นความสามารถของเจ้าที่สามารถขจัดภูตผีบนร่างของน้องเล็กได้ คือสิ่งที่เมืองหินดำต้องการที่สุดในตอนนี้”
“พอจะเปิดเผยได้หรือไม่?”
บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองพลันแปลกประหลาดขึ้นมา
หมัดที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อของจีหยวนก็กำแน่นขึ้นมาทันที แต่ก็คลายออกในทันใด
เขายิ้มพลางส่ายหน้าช้าๆ
“จะมีวิธีอะไรกัน”
“ภูตผีบนร่างของคุณหนูหลูพูดอะไรแปลกๆ ออกมาสองสามประโยค แล้วก็แข็งทื่ออยู่กับที่ไม่ขยับ”
“ตอนนั้นข้าตกใจมาก รู้สึกว่ารอบกายมีไอเย็นและเสียงเด็กร้องไห้ ก็เลยใช้ยันต์โปรดทุกข์ไปหนึ่งแผ่น จากนั้นก็วิ่งวุ่นไปทั่วห้อง”
“สู้กับสิ่งของที่มันขว้างมา”
“ก็แค่ครู่เดียว ของพวกนั้นก็พลันสูญเสียพลังไป”
“หลังจากนั้น ข้าเห็นว่ารอยประหลาดบนใบหน้าของคุณหนูหลูก็หายไปอย่างแปลกประหลาด”
“น่าจะกำจัดวิญญาณร้ายไปแล้ว”
จีหยวนขมวดคิ้วครุ่นคิดทบทวนบ้าง พูดตะกุกตะกักวิเคราะห์บ้าง
หน้าไม่แดงใจไม่สั่น
“เป็นอย่างนั้นรึ?” หลูหยาขมวดคิ้ว
นิ้วเคาะเบาๆ บนโต๊ะ
“ได้ยินว่าเจ้ามีพลังมาแต่กำเนิด?”
เขาถามขึ้นมาทันที
จีหยวนพยักหน้า “ตอนที่ข้าทดสอบที่ป่าช้าไร้ญาติ สามารถยกหินใหญ่สองร้อยชั่งขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย”
“เรื่องนี้ท่านอาจารย์หนิวก็สามารถเป็นพยานให้ข้าได้”
“แล้วก็การวาดอักขระยันต์โปรดทุกข์ ข้าน้อยฝึกแค่สองครั้งก็วาดออกมาได้แล้ว”
“อย่างนั้นรึ” ใบหน้าของหลูหยาฉายแววตกตะลึง
ความยากของการเรียนรู้อักขระยันต์เขารู้ดี มีคนมากมายที่ใช้เวลาหลายเดือนถึงจะเชี่ยวชาญอักขระยันต์ชนิดหนึ่งได้
อย่างน้อยตัวเองก็อยู่ในกลุ่มนั้น
“ผู้เริ่มต้นแค่เรียนรู้ที่จะทำใจให้สงบ ก็ต้องใช้ความพยายามไม่น้อยแล้ว”
“พรสวรรค์ของเจ้า ยอดเยี่ยมจริงๆ”
ความสงสัยในใจของหลูหยาหายไปกว่าครึ่ง “ขุนพลภูตวิญญาณตนนนั้นน่าจะหมายตาร่างกายของเจ้า อยากจะเข้าแทนที่”
“น่าเสียดายที่เจ้าฉลาด หลบไปได้”
“ทำให้มันสิ้นราก ถึงได้รนหาที่ตายเอง”
“ก็โชคดีเช่นนี้ หากปล่อยให้ขุนพลภูตวิญญาณได้ร่างที่แข็งแกร่งไป ผลที่ตามมาจะยิ่งยากที่จะจินตนาการ”
จีหยวนฟังคำตอบของหลูหยา ใบหน้าฉายแววเข้าใจขึ้นมาทันที
ส่วนในใจก็ดีใจ
ดูเหมือนว่าจะหลอกผ่านไปได้แล้ว
“คดีฝูงภูตผี หากต้องใช้ข้าน้อย ข้าน้อยย่อมไม่ปฏิเสธ”
จีหยวนพูดอย่างหนักแน่น
“ดี ฟ้าก็ไม่เช้าแล้ว”
“เจ้ากลับไปก่อนเถอะ”
หลูหยาเริ่มออกคำสั่งไล่แขก
...
ป่าช้าไร้ญาติ
จีหยวนนั่งอยู่ในห้องเดี่ยวของตัวเอง
ตรงหน้าวางภาพวาดพยัคฆ์ลงเขากับรูปปั้นสิงโตหินขนาดเท่าฝ่ามือหนึ่งคู่
“ตรวจพบวัตถุดิบเลื่อนขั้น ‘ภาพวาดพยัคฆ์ลงเขา’, ‘รูปปั้นสิงโตหิน’, ต้องการเลื่อนขั้นเป็น [นักสู้ (คราม)] หรือไม่?”
“เลื่อนขั้น!”
ชั่วขณะที่ความคิดของจีหยวนหมุนวน
หว่างคิ้วของเขา ยิงปราณสีขาวสายหนึ่งออกมา
วินาทีต่อมา
ปราณก็ขยายใหญ่ขึ้นทันที กลายเป็นหัววัว
ก้มหัวแทงไปข้างหน้า
เขาวัวแทงทะลุรูปปั้นสิงโตหินหนึ่งคู่กับภาพวาดพยัคฆ์ลงเขาตรงหน้าโดยตรง
ชั่วขณะที่แทงทะลุ
ของสามสิ่งตรงหน้า ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยทันที
“ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของตำรา, เลื่อนขั้นเป็น [นักสู้ (คราม)]”
“ได้รับพลังวิเศษ [พลังจิตคุกคาม]!”
[พลังจิตคุกคาม]: หากท่านมีใจที่ไร้ซึ่งความกลัว พลังโจมตีและป้องกันจะเพิ่มขึ้นสามส่วน
ในชั่วพริบตา
รอบกายของจีหยวนราวกับมีปราณสีขาวพุ่งขึ้นอย่างแรง
ข้างหู แว่วเสียงลมปราณหมุนวน
ฟู่ๆ!
จีหยวนเหวี่ยงหมัดเปล่าไปข้างหน้าสองครั้ง
ราวกับมีลมแรงช่วยหนุน ฟ้าดินผลักดัน
เมื่อเทียบกับตอนที่เหวี่ยงหมัดปกติ จะมีพลังมากขึ้นเล็กน้อย
“รักษาสภาพจิตใจ ก็จะสามารถดึงพลังวิเศษนี้ออกมาได้”
“ในฐานะนักสู้ ต้องไม่กลัวศัตรูที่แข็งแกร่ง บุกตะลุยไปทุกที่”
จีหยวนพึมพำกับตัวเอง พลางมองไปยังหน้า [นักสู้] ของตำราหมื่นวิชาชีพอีกครั้ง
“[นักสู้ (ม่วง)] จะได้รับพลังวิเศษ [จิตวิญญาณยุทธ์]”
“[จิตวิญญาณยุทธ์]: เมื่อใช้งาน จะได้รับการเสริมพลังที่สอดคล้องกับคุณลักษณะของจิตวิญญาณยุทธ์ของท่าน
เมื่อท่านไม่มีจิตวิญญาณยุทธ์ สามารถสังเวยกะโหลกศีรษะ เพื่อให้มันกลายเป็นจิตวิญญาณยุทธ์ของท่านได้
(สามารถมีจิตวิญญาณยุทธ์ได้เพียงหนึ่งเดียวในเวลาเดียวกัน)
ท่านสามารถตัดขาดจิตวิญญาณยุทธ์ได้โดยสมัครใจ แต่จะทำให้ดวงวิญญาณได้รับบาดเจ็บ ต้องพักฟื้นเจ็ดวันถึงหนึ่งเดือน ผลที่ตามมาต้องรับผิดชอบเอง”
[เงื่อนไขการเลื่อนขั้น: หัวงูเหลือมสิบหัว, หัวเต่าร้อยปีสิบหัว, หัวไก่ทองคำสิบหัว, หัวเสือสิบหัว]
จิตวิญญาณยุทธ์!
“ประโยคที่ว่าสอดคล้องกับคุณลักษณะของจิตวิญญาณยุทธ์นี่น่าสนใจมาก”
เสือ เต่า วัว งู หนู... มีคุณลักษณะอะไรบ้าง?
จะให้คุณลักษณะอะไรกับตัวเองได้บ้าง?
พลังป้องกันเหมือนกระดองเต่า? ความคมของเขาวัว? พิษของงู?
ไม่ๆๆ
สัตว์ป่าธรรมดาๆ คงจะด้อยค่าเกินไป
น่าเสียดายที่ภูตผีไม่มีหัว มิฉะนั้นน่าจะลองเอาหัวของภูตผีมาลองดู
สัตว์ที่มีโลหิตวิญญาณ?
ในหัวของจีหยวนผุดคำว่าโลหิตวิญญาณขึ้นมา
หากเป็นสัตว์เช่นนั้น มาทำเป็นจิตวิญญาณยุทธ์ให้ตัวเอง จะมีผลอย่างไร?
จีหยวนกำลังจินตนาการ
แต่ไม่นาน ก็กลับมาสู่ความเป็นจริง
หัวงูเหลือมกับหัวเสือนี้ตัวเองอย่างน้อยก็ยังเคยได้ยินมา แต่หัวเต่าร้อยปีกับหัวไก่ทองคำข้างหลังนี้ขออภัยที่ตัวเองความรู้น้อย
อยากจะรวบรวมเงื่อนไขนี้ให้ครบ แค่ฟังชื่อที่ไม่คุ้นเคยก็รู้แล้วว่าต้องใช้เงินไม่น้อย
“ไปจัดการรังภูตศพนั่นก่อนแล้วกัน”
แววตาของจีหยวนคมกริบ
พลังวิเศษ [กักวิญญาณ] นี้ อยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว
เขาก็ใฝ่ฝันถึงความสามารถของกักวิญญาณมานานแล้ว
ใต้เงาราตรี
จีหยวนแอบออกจากป่าช้าไร้ญาติ
[จบแล้ว]