บทที่ 649 แคทเธอรีนสู่อิสรภาพ free

บทที่ 649 แคทเธอรีนสู่อิสรภาพ

“อืม เจ้าจะต้องไปกับข้าทีหลังนะ” แคทเธอรีนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “เจ้าไม่อยากไปก็ไม่เป็นไร ข้าจะให้...”

“ข้าต้องการจะติดตามคุณหนูไปเจ้าค่ะ” ฮวาเอ๋อร์รีบกล่าวขึ้นก่อนที่แคทเธอรีนจะพูดจบ “คุณหนูไปที่ไหน ข้าก็จะไปที่นั่นด้วยเจ้าค่ะ”

คุณหนูจะต้องไปยังนครซีดอนอย่างแน่นอน นางจะไม่ไปได้อย่างไร

“ข้าไม่เสียแรงที่รักเจ้าจริงๆ” แคทเธอรีนยิ้มแล้วใช้นิ้วจิ้มหน้าผากของฮวาเอ๋อร์

“คิกคิก...” ฮวาเอ๋อร์ยิ้มเขินๆ สองสามครั้ง

“คุณหนูแคทเธอรีน อย่าเอาแต่ใจนักเลย แล้วท่านจะเป็นภรรยาของข้าได้อย่างไรกัน”

คำพูดที่ไร้ยางอายของไวส์เคานต์เลออนดังเข้ามา ทำให้ใบหน้าของแคทเธอรีนดำคล้ำลงทันที และนางก็ตะโกนว่า “ได้โปรดให้เกียรติกันด้วย ถึงข้าจะตาย ข้าก็ไม่มีวันแต่งงานกับท่านเด็ดขาด”

“คุณหนู คนผู้นี้ช่างไร้ยางอายเสียจริงนะเจ้าคะ” สาวใช้กล่าวอย่างขุ่นเคือง

ไวส์เคานต์เลออนแทบจะระเบิดออกมา หมายความว่าอย่างไรกันที่ถึงตายก็จะไม่แต่งงานกับข้า จากหางตาของเขา เขาเห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยของอัศวินรอบๆ และเขาก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก

“คุณหนูแคทเธอรีน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะกลับไปรายงานความจริงให้แกรนด์ดยุคเคอรักทราบ” ไวส์เคานต์เลออนทิ้งท้ายคำพูดเหล่านี้แล้วจากไป

เขาตัดสินใจที่จะให้แกรนด์ดยุคแห่งเคอรักเรียกตัวแคทเธอรีนด้วยตนเอง และเขาไม่เชื่อว่าแคทเธอรีนจะไม่ยอมออกมา เมื่อถึงเวลาแต่งงาน เขาจะต้องจัดการกับแคทเธอรีนให้ดี นางทำให้เขาเสียหน้าครั้งใหญ่ขนาดนี้

“นี่มัน...” แคทเธอรีนตะลึงไปครู่หนึ่ง ทำไมนางถึงเรียกคนมาเล่า นี่มันไม่น่าอายกว่าเดิมหรือ หากบิดาของนางมา นางก็จะไม่มีทางต่อต้านได้เลย

“พวกหน่วยกู้ภัยอยู่ที่ไหน ทำไมยังไม่มาอีกนะ”

“เร็วเข้าสิ ไม่อย่างนั้นคืนนี้คงจะออกไปไม่ได้แน่”

“...”

ขณะที่แคทเธอรีนกำลังพึมพำกับตัวเอง ก็มีประกายไฟมากกว่าสิบดวงปรากฏขึ้นบนท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือคฤหาสน์ดยุค และพวกมันก็กำลังลอยอย่างช้าๆ

มีบอลลูนลมร้อนมากกว่าสิบลูกอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน เหนือขึ้นไปคือทหารกองทัพอากาศและทีมพลซุ่มยิงเผ่าเอลฟ์ ในฐานะผู้บัญชาการในครั้งนี้ อลิซ่ากำลังเล็งหน้าไม้ทดกำลังไปยังบ้านของแคทเธอรีนข้างล่าง

“เตรียมพร้อม ลดระดับลง” อลิซ่ากล่าวอย่างเย็นชา

“ขอรับ/เจ้าค่ะ”

ทันใดนั้น ทหารบางคนก็เริ่มโบกแท่งเรืองแสง ซึ่งลูเฉินนำมาจากโลก เพียงเพื่อใช้สื่อสารในเวลากลางคืน

เครื่องสูบลมของบอลลูนลมร้อนค่อยๆ ลดแรงดึงลง และเริ่มลดระดับลงอย่างช้าๆ และเชือกก็ถูกโยนลงมาด้วย เล็งไปยังบริเวณรอบๆ บ้านของแคทเธอรีน

ทหารกองทัพอากาศสะพายดาบถังและหน้าไม้ไว้บนหลัง และเริ่มโรยตัวลงมาภายใต้การคุ้มกันของทีมพลซุ่มยิงเผ่าเอลฟ์

“ระวัง ก่อนปฏิบัติการ ระลอกแรกยิงธนูสนับสนุน” อลิซ่าขยับนิ้วแล้วดึงลูกธนูยาวสามดอกออกมาจากแล่งธนู

“ขอรับ/เจ้าค่ะ”

ทันใดนั้นก็มีคนไปถ่ายทอดคำสั่ง

อลิซ่าจ้องมองการโรยตัวของทหารกองทัพอากาศ เมื่อทหารอยู่ห่างจากพื้นดินสามเมตร นางก็ปล่อยสายธนูในมือทันทีแล้วสั่ง “ปฏิบัติการ”

“ขอรับ/เจ้าค่ะ” พลส่งสาส์นรีบโบกแท่งเรืองแสง

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...

ลูกธนูยาวสิบกว่าดอกพุ่งผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนและปักเข้าที่หัวใจและลำคอของอัศวินข้างล่างอย่างแม่นยำ

ปัง ปัง ปัง...

เมื่อทหารกองทัพอากาศเห็นดังนั้น พวกเขาก็รีบกระโดดลงมาจากความสูงสามเมตรทันที กลิ้งตัวไปตามพื้นแล้วลุกขึ้นอีกครั้ง หน้าไม้ทหารบนหลังของพวกเขาอยู่ในมือแล้ว และพวกเขาก็รีบกำจัดศัตรูตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

“มีข้าศึกบุก...อึ้ก!”

ทหารสะบัดเลือดบนดาบถัง แล้วรีบวิ่งไปยังห้องของแคทเธอรีนทันที ถีบประตูเปิดออก

ปัง!!!

“คุณหนูแคทเธอรีน” ทหารกวาดตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว

“ข้าเอง” แคทเธอรีนกล่าวอย่างงุนงง

“พวกเรากำลังจะพาท่านกลับไปยังนครซีดอนตามคำสั่งของท่านเจ้าเมือง โปรดตามพวกเรามาเดี๋ยวนี้” ทหารกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“ก็ได้ ก็ได้” แคทเธอรีนพยักหน้าอย่างรวดเร็ว คว้าห่อของบนโต๊ะ หยิบดอกไม้แล้ววิ่งออกไปพร้อมกับทหาร

“นี่มัน...” แคทเธอรีนมาถึงประตูแล้วเห็นศพบนพื้น หลังจากตะลึงไปครู่หนึ่ง นางก็รีบเงยหน้าขึ้นแล้ววิ่งเหยาะๆ ไม่กล้ามองดูศพเหล่านั้น

ทหารกองทัพอากาศได้ยึดประตูไว้แล้ว และถุงผ้าพิเศษสองใบก็ถูกโยนลงมาจากท้องฟ้า

“คนละใบ โปรดเข้าไปทันที” ทหารตะโกนอย่างเร่งรีบ แล้วเปิดปากถุงผ้าออก

“ก็ได้” แคทเธอรีนไม่ได้ถามอะไรมากนัก แล้วรีบเข้าไปข้างในทันที

ฮวาเอ๋อร์เห็นว่านายหญิงของนางก็เข้าไปข้างในแล้ว นางจึงทำได้เพียงเข้าไปด้วยเท่านั้น

ทหารรีบทำท่าทางไปยังบนท้องฟ้าทันที และบอลลูนลมร้อนก็เริ่มไต่ระดับขึ้น หลังจากถุงผ้าถูกยกขึ้นสูงจากพื้นดินห้าหกเมตรแล้ว ทหารก็เริ่มจับเชือกแขวนแล้วผูกไว้รอบเอว และบอลลูนลมร้อนก็เริ่มไต่ระดับขึ้นพร้อมกันทั้งหมด

อัศวินที่อยู่ไกลออกไปจากคฤหาสน์ดยุคก็เริ่มที่จะรีบวิ่งมาเช่นกัน เมื่อพวกเขามาถึง พวกเขาก็พบศพเกลื่อนกลาดไปทั่ว และไม่เห็นแม้แต่ศัตรูคนเดียว

ต๊อก ต๊อก ต๊อก...

สองสามนาทีต่อมา แกรนด์ดยุคเคอรักและเบนสันก็มาถึงพร้อมกับไวส์เคานต์เลออน พวกเขามองดูศพบนพื้นด้วยสีหน้าอัปลักษณ์

“เกิดอะไรขึ้น ศัตรูอยู่ที่ไหน ผู้บุกรุกอยู่ที่ไหน” แกรนด์ดยุคแห่งเคอรักคำรามอย่างโกรธเคือง

เมื่อไหร่กันที่คฤหาสน์ของแกรนด์ดยุคจะปล่อยให้ศัตรูบุกเข้ามาเช่นนี้ได้ แล้วก็ไม่เห็นศัตรูเลยสักคนเดียวหรือ นั่นหมายความว่าเจ้าสามารถแตะต้องข้างเตียงของเขาในเวลากลางคืนได้เลยอย่างนั้นหรือ