บทที่ 2: ซูเหยาเหยาเริ่มร้อนรน

ตราสัญลักษณ์อาชีพ คือไอเท็มที่ผู้ปลุกพรสวรรค์ทุกคนจะได้รับจากวิหารแห่งอาชีพ

โดยทั่วไปแล้ว แค่เพียงมีโชคอยู่บ้าง ก็มักจะได้รับตราสัญลักษณ์ที่มีความเข้ากันได้กับพรสวรรค์ของตนเอง 100% ซึ่งค่าความเข้ากันได้ยิ่งสูงเท่าไหร่ ความแข็งแกร่งที่ได้รับก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

หากความเข้ากันได้ระหว่างพรสวรรค์และอาชีพสูงเกินกว่า 150% ในการพิจารณาจัดสรรทรัพยากรจากทางการ พรสวรรค์ของคุณจะถูกเลื่อนระดับขึ้นไปอีกหนึ่งขั้นโดยอัตโนมัติ

และหากสูงถึง 200% ก็จะถูกเลื่อนขึ้นไปถึงสองขั้น!

ทว่ากรณีเช่นนี้เกิดขึ้นได้ยากยิ่ง ในหนึ่งหมื่นคนอาจจะหาไม่เจอแม้แต่คนเดียว

แต่กรณีของหลินเย่นั้นพิเศษยิ่งกว่า เพราะพรสวรรค์ของเขาคือระดับ S การยกระดับพรสวรรค์ระดับ S ขึ้นไปอีกสองขั้น นั่นก็หมายถึงระดับ SSS! ซึ่งจะได้รับสิทธิประโยชน์เทียบเท่ากับผู้มีพรสวรรค์ระดับสูงสุด!

มิฉะนั้นแล้ว เหล่าเพื่อนร่วมชั้นคงไม่แสดงท่าทีกระตือรือร้นต่อหลินเย่ถึงเพียงนี้

ถึงขนาดที่ตอนนี้หลินเย่ยังสัมผัสได้ถึงสายตาเร่าร้อนจนน่าขนลุกหลายคู่ที่ยังคงจับจ้องมาที่เขาไม่วางตา

ถามว่าน่าขนลุกขนาดไหนน่ะเหรอ?

ในคืนวันนี้ของชาติที่แล้ว มีผู้หญิงไม่ต่ำกว่าสิบคนมาเคาะกริ่งหน้าประตูห้องของเขา มีทั้งที่มาคนเดียว มากันเป็นกลุ่ม หรือที่หนักที่สุดคือ พาแม่ของตัวเองมาด้วย

ทว่าในวันรุ่งขึ้น เมื่อพวกเธอได้รู้ว่าอาชีพของหลินเย่เปลี่ยนจากนักรบอัคคีกลายเป็นฮีลเลอร์ ทุกคนก็หายหน้าไปจากชีวิตของเขาราวกับไม่เคยมีตัวตน

เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้ หลินเย่ก็เพียงแค่ยิ้มออกมาเล็กน้อย

เมื่อเทียบกับความทุกข์ยากที่เขาเคยเผชิญในชาติก่อนแล้ว เรื่องแค่นี้ยังไม่นับว่าเป็นมรสุมชีวิตด้วยซ้ำ เป็นแค่กลุ่มคนที่ไม่สำคัญและไม่สามารถส่งผลกระทบใดๆ ต่อจิตใจของหลินเย่ได้เลย

ไม่นานนัก เสียงออดเลิกเรียนก็ดังขึ้น

หลินเย่เดินตามหลังอาจารย์เฉินเต้าเซิงออกจากห้องเรียนไปทันที เขารีบก้าวเท้าตรงไปยังห้องเรียนปีสองห้องสอง

เมื่อเห็นหลินเย่ปรากฏตัวที่หน้าประตูห้อง บรรดานักเรียนในห้องสองหลายคนก็พลันตาเป็นประกาย

“นั่นไงหลินเย่! ต้องมาหาซูเหยาเหยาแน่ๆ เลย!”

“น่าอิจฉาจัง เหยาเหยาได้เจอกับผู้ชายดีๆ แบบหลินเย่...”

“แต่... ฉันจำได้ว่าซูเหยาเหยาทำท่าทีเย็นชากับหลินเย่มาตลอดไม่ใช่เหรอ? เหมือนว่าเธอยังคบกับหลิวเจิ้งเจี๋ยจากโรงเรียนมัธยมทดลองอยู่เลยนี่?”

“แกแค่อิจฉาเขาล่ะสิ! อย่ามาปล่อยข่าวลือมั่วนิ่มแถวนี้!”

“ถ้ายังพูดจาไร้สาระอีก เดี๋ยวจะฉีกปากให้!”

เรื่องที่หลินเย่ตามจีบซูเหยาเหยาอย่างเงียบๆ นั้น ไม่ได้เป็นความลับอะไรในโรงเรียนมัธยมซ่านเฉิงที่หนึ่ง หลายคนถึงกับแอบหัวเราะเยาะเขาว่าเป็นพวกคลั่งรัก เป็นชายหนุ่มผู้ทุ่มเทที่สุดในซ่านเฉิงอะไรทำนองนั้น

แต่ในตอนนี้ จะยังมีใครกล้าหัวเราะเยาะเขาอีก?

กระทั่งสายตาที่ซูเหยาเหยามองมายังหลินเย่ ก็แตกต่างไปจากวันวานอย่างสิ้นเชิง

ในตอนนี้ เธอมองเขาเหมือนเห็นฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิต!

พรสวรรค์ของเธอคือ ‘สัมผัสธาตุไฟ’ ระดับ A ซึ่งเดิมทีก็นับว่าเป็นพรสวรรค์ที่ไม่เลว แต่ในวันนี้เธอกลับได้รับตราสัญลักษณ์ฮีลเลอร์จากวิหารแห่งอาชีพ ซึ่งมีความเข้ากันได้กับพรสวรรค์ของเธอเพียง 60% ไม่ถึงเกณฑ์พื้นฐานที่ 100% ด้วยซ้ำ!

อาจกล่าวได้ว่า หากเธอเลือกเปลี่ยนอาชีพเป็นฮีลเลอร์ เส้นทางบนสายอาชีพนี้ของเธอก็คงจะถึงทางตัน

แน่นอนว่าสถานการณ์ของเธอก็ยังไม่ถึงกับสิ้นหนทาง บนแพลตฟอร์มของทางการ การนำตราฮีลเลอร์ไปแลกกับตรานักเวทธรรมดาก็ยังเป็นเรื่องที่ทำได้ไม่ยาก อย่างน้อยค่าความเข้ากันได้ก็น่าจะกลับขึ้นมาอยู่ที่ระดับมาตรฐาน 100%

แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เมื่อเธอได้รู้ว่าหลินเย่ได้รับ ‘นักรบอัคคี’

แม้พรสวรรค์ของเธอจะเอนเอียงไปทางสายเวทมนตร์ แต่นักรบอัคคีของหลินเย่ก็ยังมีธาตุไฟที่สอดคล้องกับพรสวรรค์ของเธอ อีกทั้งยังเป็นอาชีพหายาก การทำค่าความเข้ากันได้ให้ถึง 150% จึงไม่น่าใช่เรื่องยาก

และนั่นจะทำให้ระดับพรสวรรค์ของเธอถูกประเมินเทียบเท่าระดับ S ทำให้เธอทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดได้ในพริบตา!

ส่วนเหตุผลที่เธอกล้าคิดเช่นนี้น่ะหรือ?

คงต้องไปถามตัวหลินเย่เอง

ซูเหยาเหยารู้ดีว่า แค่เพียงเธอเอ่ยปาก แม้แต่ชีวิตหลินเย่ก็พร้อมจะให้! แล้วแค่ตราสัญลักษณ์อาชีพชิ้นเดียวจะสลักสำคัญอะไร?

ท่ามกลางเสียงชื่นชมจากคนรอบข้าง ซูเหยาเหยาลุกขึ้นยืน กอดอกเชิดคางมองหลินเย่ ประดุจราชินีผู้สูงศักดิ์กำลังตรวจตรากองทหารของตน

ทว่าหลินเย่กลับเดินเข้ามาในห้องเรียน และท่ามกลางสายตาทุกคู่ เขากลับเมินซูเหยาเหยาไปอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะเดินตรงไปยังเด็กผู้หญิงอีกคนหนึ่ง

“หลี่เฟย ออกมากับฉันหน่อย!”

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน

ทุกคนต่างมองภาพตรงหน้าอย่างตะลึงงัน โดยเฉพาะซูเหยาเหยาที่เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ไอ้บ้านี่ ฉันอุตส่าห์ลุกขึ้นยืนรอแล้วนะ แต่แกกลับเดินไปหาผู้หญิงคนอื่นเนี่ยนะ?

“ฉันเหรอ?”

หลี่เฟยมองหลินเย่อย่างงุนงง ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหลินเย่ถึงมาหาเธอ

“ไปกันเถอะ! ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อย!” หลินเย่คว้ามือของหลี่เฟยขึ้นมาโดยตรง

หลี่เฟยยังคงมึนงง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อมือของเธอถูกหลินเย่กุมไว้ เธอก็พลันรู้สึกอ่อนระทวย ทำได้เพียงเดินตามหลินเย่ไปอย่างเหม่อลอย เธอมองใบหน้าด้านข้างอันหล่อเหลาของหลินเย่ พลางก้มหน้าลงซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำ...

“หลินเย่! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

ในตอนนั้นเอง ซูเหยาเหยาก็ระเบิดอารมณ์ออกมา

เธอโกรธจนแทบคลั่ง ไม่คิดว่าหลินเย่จะทำเกินไปขนาดนี้ กล้าจูงมือผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าต่อตาเธอ

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้หญิงคนนั้นยังเป็นหลี่เฟยที่เธอเกลียดขี้หน้าที่สุด! เพราะไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียนหรือพรสวรรค์ กระทั่งหน้าตาและรูปร่าง หลี่เฟยก็เหนือกว่าเธอไปเสียทุกอย่าง!

จุดร่วมเดียวที่ทั้งสองพอจะมีเหมือนกันก็คือ ในวันนี้พวกเธอต่างก็ได้รับตราสัญญลักษณ์ฮีลเลอร์จากวิหารแห่งอาชีพเหมือนกัน

แต่ถึงกระนั้น ค่าความเข้ากันได้ของหลี่เฟยก็ยังคงสูงกว่าของซูเหยาเหยาอยู่ดี!

เรื่องนี้ทำให้ซูเหยาเหยาเจ็บใจเป็นอย่างมาก และการที่หลินเย่มาจูงมือหลี่เฟยจากไป ก็ยิ่งเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟ

หลินเย่หยุดฝีเท้าลง

เมื่อเห็นดังนั้น ซูเหยาเหยาก็แค่นเสียงเย็นชาในใจ เธอรู้อยู่แล้วว่าหลินเย่ย่อมไม่กล้าขัดคำสั่งของเธอ! แต่ตอนนี้เธอยังโกรธมาก! หากหลินเย่ไม่ยอมขอโทษเธอต่อหน้าเพื่อนทั้งห้อง เธอก็จะไม่มีวันให้อภัยเขาง่ายๆ

ทว่าในวินาทีต่อมา เธอกลับเห็นหลินเย่โน้มตัวไปกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูของหลี่เฟย

จากนั้นหลี่เฟยก็พยักหน้าด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ แล้วเขาก็จูงมือเธอวิ่งออกไปจากห้องเรียนทันที

ซูเหยาเหยาถึงกับยืนอึ้ง...

“นี่... หลินเย่เป็นอะไรไป?”

“หรือว่าเขาจะไปชอบหลี่เฟยแล้ว?”

“แต่ก่อนหน้านี้ เขาตามจีบเหยาเหยามาตลอดไม่ใช่เหรอ?”

“เป็นไปได้มั้ยว่า... เขาแค่ตั้งใจจะแกล้งยั่วโมโหเหยาเหยาน่ะ?”

“เออ! ต้องใช่แน่ๆ เป็นเพราะเมื่อก่อนเหยาเหยาทำตัวเย็นชากับเขาเกินไปไง”

“ถึงจะพูดแบบนั้น แต่การกระทำของหลินเย่ก็เกินไปหน่อยนะ! ฉันว่าเราจะให้อภัยเขาง่ายๆ ไม่ได้!”

เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบจากกลุ่มเพื่อนสนิท สีหน้าของซูเหยาเหยาก็ค่อยๆ คลายลง

“ฉันไม่มีวันยกโทษให้เขาแน่! นอกจากว่าเขาจะมาขอโทษฉันด้วยตัวเอง ไม่อย่างนั้นต่อไปนี้ฉันจะไม่ชายตามองเขาอีกเลย!” ซูเหยาเหยาพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

“ใช่ๆๆ! ต้องแบบนี้แหละ ฉันพนันได้เลยว่าเดี๋ยวเขาก็ต้องซมซานกลับมาหาเหยาเหยาเอง!”

“ถูกแล้ว ต้องทำแบบนี้แหละ! ไม่งั้นต่อไปจะยิ่งได้ใจกันไปใหญ่!”

แม้จะได้ฟังคำพูดเหล่านั้น และยังคงมองออกไปนอกห้องด้วยความขุ่นเคือง แต่จู่ๆ ในใจของซูเหยาเหยากลับเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมา

หลินเย่... จะไม่สนใจเธอจริงๆ เหรอ?

แล้วตราสัญลักษณ์นักรบอัคคีของเธอล่ะ จะทำยังไง?

ซูเหยาเหยาต้องยอมรับว่า... เธอเริ่มร้อนรนขึ้นมาแล้วจริงๆ

(จบตอน)