บทที่ 46 สัตว์อสูรในสัญญาตัวที่สอง

โกดังชมรมถ่ายภาพแดนรกร้าง

เจียงเฉินก็จัดการล็อกเซียวเอี้ยนไว้ข้างนอกประตูอย่างเลือดเย็น จากนั้นก็อุ้มวิฬาร์จันทร์ธาราเข้าไปในโซนถ่ายภาพ

เหมียว เหมียว～

วิฬาร์จันทร์ธาราดูจะสนใจใคร่รู้ทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้า มันทั้งคว้าโน่นจับนี่ ทำท่าทางเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสา ไม่เหลือเค้าเจ้าแมวหื่นกามตอนที่อยู่กับเซียวเอี้ยนเลยสักนิด

“ดูเหมือนว่าแสงเจ็ดสีนั่นจะไม่เพียงแค่ฟื้นฟูร่างกายของมัน แต่ยังเหมือนกับลงระบบให้ใหม่เลยด้วยซ้ำ ถ้ารู้แบบนี้ตั้งแต่แรกก็ไม่น่าปล่อยให้เซียวเอี้ยนไปเจอมันเลย”

เจียงเฉินลูบหัววิฬาร์จันทร์ธาราเบา ๆ รู้สึกกังวลอยู่บ้าง

เด็กแรกเกิดมักจะเรียนรู้พฤติกรรมจากคนรอบข้าง นี่ก็แค่ครั้งเดียวเอง น่าจะยังพอแก้ไขทันอยู่หรอก... มั้ง?

เจียงเฉินหัวเราะออกมาอย่างขื่น ๆ ขณะเดียวกันก็ยิ่งสงสัยเกี่ยวกับฟาร์มในมิติอัญเชิญของตัวเองมากขึ้นไปอีก

สามารถดูดซับเนื้อสีขาวได้ แถมยังรีเซ็ตสัตว์อสูรกลับไปเป็นค่าเริ่มต้นจากโรงงานได้อีก นี่มันเป็นแค่ฟาร์มธรรมดา ๆ จริงเหรอ?

พอคิดได้ดังนั้น ทั้งร่างของเจียงเฉินก็หายวับไปจากโซนถ่ายภาพทันที

เหมียว เหมียว?

เมื่อเห็นเจียงเฉินหายตัวไป วิฬาร์จันทร์ธาราก็ดูสงสัยเล็กน้อย มันมองหาไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่พบร่องรอยของเจียงเฉินเลย

ในขณะนั้น เจียงเฉินก็มาถึงหน้าบ้านกระจกหลังใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จในฟาร์มแล้ว

【ชื่อ】：เรือนกระจกอันอบอุ่น

【ระดับ】：ระดับ I

【เอฟเฟกต์】：เพิ่มพูนคุณสมบัติพื้นฐาน (？？？)；ความเข้ากันได้กับธาตุ ？？？ (？？？)

......

“ที่แท้ก็เป็นเรือนกระจกนี่เองเหรอ?”

เมื่อมองดูบ้านกระจกที่ข้างในว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย เจียงเฉินก็ยิ่งสงสัยมากขึ้น เขาผลักประตูเข้าไป

ฮัดชิ้ว!

ลมเย็นยะเยือกสายหนึ่งพัดปะทะใบหน้าเข้ามา เจียงเฉินก็รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัวทันที แม้แต่ขนตากับเส้นผมก็ยังมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะ

เจียงเฉินรีบปิดประตูเรือนกระจกทันที แต่ความหนาวเย็นบนตัวก็ยังไม่จางหายไป

เรือนกระจกอันอบอุ่นงั้นเหรอ?

ของในฟาร์มนี่มันตัดสินด้วยความคิดแบบปกติไม่ได้จริง ๆ สินะ!

เจียงเฉินก็รีบถูมือเข้าด้วยกันเพื่อสร้างความอบอุ่น เหลือบมองดูผลการเสริมพลังของเรือนกระจกที่ยังแสดงเป็นเครื่องหมายคำถามอยู่ ก็เข้าใจในใจทันที แล้วกลับไปยังโกดังอีกครั้ง

เป็นเพราะยังไม่ได้ทำสัญญากับสัตว์อสูรตัวใหม่ คุณสมบัติที่เกี่ยวข้องก็เลยยังไม่ปรากฏขึ้นมางั้นสินะ?

เหมียว เหมียว!

พอเห็นเจียงเฉินปรากฏตัว วิฬาร์จันทร์ธาราก็รีบพุ่งเข้ามาทันที คลอเคลียอยู่บนตัวของเจียงเฉินอย่างสนิทสนม

คนที่มันเห็นเป็นคนแรกไม่ใช่เจียงเฉินก็จริง แต่บนตัวของเจียงเฉินก็มีกลิ่นอายที่ทำให้มันรู้สึกผูกพันเช่นกัน

“นี่มันอะไรกันเนี่ย เห็นฟาไฉเป็นพ่อ แล้วเห็นฉันเป็นปู่งั้นเหรอ?”

เจียงเฉินอุ้มวิฬาร์จันทร์ธาราขึ้นมาตรงหน้า มองดูอีกฝ่ายอย่างจริงจัง

“ตอนนี้ฉันตั้งใจจะทำสัญญากับแก แกยินยอมไหม?”

เหมียว เหมียว?

วิฬาร์จันทร์ธาราเอียงคออย่างสงสัย มันไม่เข้าใจความหมายของเจียงเฉิน เพียงแต่เลียนิ้วของเจียงเฉินอย่างสนิทสนม

“ช่างเถอะ ทำสัญญาไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน ยังไงซะพลังจิตก็มีมากพออยู่แล้ว”

การปรากฏตัวของเรือนกระจกไม่เพียงแต่จะเพิ่มสิ่งปลูกสร้างใหม่เข้ามาในฟาร์มเท่านั้น แต่ยังช่วยเสริมพลังจิตของเจียงเฉินให้แข็งแกร่งขึ้นอย่างมากอีกด้วย

อย่างน้อยก็มากเกินพอที่จะทำสัญญากับสัตว์อสูรตัวที่สองได้แล้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงเฉินก็รวบรวมพลังจิตทั้งหมดไปไว้ที่ระหว่างคิ้ว ในชั่วพริบตา ระหว่างคิ้วก็ส่องประกายเจิดจ้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก่อเกิดเป็นร่างเงาของค่ายกลอักขระไร้สีอันแปลกประหลาดขึ้น

จากนั้นเจียงเฉินก็พลันลืมตาขึ้น ผลักค่ายกลอักขระนั้นเบา ๆ ค่ายกลอักขระก็ลอยไปยังทิศทางของวิฬาร์จันทร์ธาราทันที

และในชั่วพริบตาที่ค่ายกลอักขระไร้สีสัมผัสกับวิฬาร์จันทร์ธารา พลังงานสีฟ้าสายหนึ่งก็พวยพุ่งออกมาจากร่างของวิฬาร์จันทร์ธารา แล้วแทรกซึมเข้าไปในค่ายกลอักขระไร้สีนั้น

ไม่นาน ค่ายกลอักขระทั้งมวลก็ถูกย้อมจนเป็นสีฟ้า จากนั้นก็สลายตัวเป็นจุดแสงนับไม่ถ้วนหลอมรวมเข้าไปในร่างของวิฬาร์จันทร์ธารา ส่วนวิฬาร์จันทร์ธาราก็ถูกจุดแสงสีฟ้าเหล่านั้นชักนำ กลายร่างเป็นลำแสงสีฟ้าสายหนึ่งพุ่งเข้าไปในระหว่างคิ้วของเจียงเฉิน

ทำสัญญาสำเร็จ!

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายใยผูกพันที่ก่อเกิดขึ้นระหว่างตนเองกับวิฬาร์จันทร์ธารา เจียงเฉินก็ใช้นิ้วแตะที่ระหว่างคิ้ว วิฬาร์จันทร์ธาราก็ถูกเรียกออกมาทันที

“ในเมื่อแกเป็นสัตว์อสูรของฉันแล้ว ฉันก็จะตั้งชื่อให้แกด้วย”

“ตอนนี้ก็มีฟาไฉแล้ว งั้นแกก็ชื่อ... หงจงก็แล้วกันนะ!”

......

ณ ทุ่งดอกไม้ชิงเฟิง วิฬาร์จันทร์ธาราไม่สนใจความแตกต่างของระดับเลยแม้แต่น้อย พุ่งเข้าใส่กระต่ายหางเลือดตัวหนึ่งอย่างไม่ลังเล

กู่กู!

เมื่อเผชิญหน้ากับการท้าทายที่โจ่งแจ้งขนาดนี้ กระต่ายหางเลือดก็เข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่งทันที ใช้ท่าจู่โจมคลุ้มคลั่งพุ่งเข้าปะทะกับหงจงซึ่งหน้า

ปัง!

ร่างของหงจงระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ แต่แล้วก็กลายร่างเป็นสายน้ำสายหนึ่ง พุ่งเข้าไปพันธนาการแขนขาทั้งสี่ของกระต่ายหางเลือดไว้แน่น

กระต่ายหางเลือดดิ้นรนสุดชีวิต แต่ในฐานะสิ่งมีชีวิตสายต่อสู้ สิ่งที่มันกลัวที่สุดก็คือสิ่งมีชีวิตที่สามารถเปลี่ยนร่างเป็นธาตุได้แบบนี้ พอเพิ่งจะดิ้นหลุดจากสายน้ำได้ก็ถูกพันธนาการอีกครั้ง

แต่การต่อสู้ที่ยืดเยื้อนี้ก็เกิดขึ้นไม่นานนัก ในขณะที่กระต่ายหางเลือดกำลังดิ้นรนสุดชีวิตอยู่นั้นเอง ลำแสงสีทองโค้งสายหนึ่งก็พุ่งมาจากที่ไกล ๆ ตัดหัวของกระต่ายหางเลือดขาดกระเด็นทันที

อ่ะจิ๊ อ่ะจิ๊!

ฟาไฉเตะหัวของกระต่ายหางเลือดกระเด็นไป แล้วก็ผ่าซากของกระต่ายหางเลือดจากตรงกลางอย่างชำนาญ หาแก่นพลังก้อนหนึ่งเจอได้อย่างง่ายดาย

“โชคดีไม่เลว หาแก่นพลังเจอหนึ่งก้อนแล้ว”

เจียงเฉินรับแก่นพลังมาจากมือของฟาไฉ พยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วมองไปยังฟาไฉกับหงจงที่นั่งหมอบอยู่ตรงหน้าอย่างว่าง่ายแล้วพูดว่า “พวกแกประสานงานกันได้ดีมากเลยทีเดียว พยายามต่อไปนะ”

อ่ะจิ๊ อ่ะจิ๊!

เหมียว เหมียว!

สัตว์อสูรทั้งสองตัวพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ส่วนเจียงเฉินก็รวบรวมพลังจิตไปที่หงจง แล้วเริ่มตรวจสอบสถานะของมัน

【ชื่อเผ่าพันธุ์】：วิฬาร์จันทร์ธารา（หงจง）

【คุณสมบัติ】：น้ำ

【ระดับสายเลือด】：หายาก

【ระดับพลัง】：เหล็กดำ 6 ดาว

【ทักษะเผ่าพันธุ์】：กายธารา（ขั้นชำนาญ）

【ทักษะทั่วไป】：พันธนาการ（ขั้นชำนาญ）

......

อย่างที่เหวินเฉวียนเคยบอกไว้ ถึงแม้วิฬาร์จันทร์ธาราจะเป็นแค่สายเลือดหายาก แต่ศักยภาพของมันสูงมากจริง ๆ มีคุณค่าในการฝึกฝนสูงมาก

และสิ่งที่แสดงออกมาได้ชัดเจนที่สุดก็คือทักษะเผ่าพันธุ์ของวิฬาร์จันทร์ธารา นั่นก็คือ กายธารา

【ทักษะเผ่าพันธุ์】：กายธารา

【ประเภทของทักษะ】：น้ำ

【ผลของทักษะ】：สามารถเปลี่ยนร่างตัวเองเป็นสภาพน้ำได้ตามต้องการ ต้านทานความเสียหายทางกายภาพส่วนใหญ่ และจะทำงานเองเมื่อได้รับความเสียหายด้วย

......

ตามปกติแล้ว ทักษะเผ่าพันธุ์ที่เปลี่ยนร่างเป็นธาตุแบบนี้ อย่างน้อยต้องมีสายเลือดระดับมหากาพย์ถึงจะฝึกฝนได้ แต่วิฬาร์จันทร์ธารากลับทำได้ตั้งแต่ยังเป็นแค่สายเลือดหายาก

ความสามารถที่โกงขนาดนี้ ทำให้มันติดอันดับต้น ๆ ในบรรดาสิ่งมีชีวิตสายเลือดหายากเลยทีเดียว เพียงแต่ว่าสิ่งมีชีวิตประเภทนี้โดยทั่วไปจะอาศัยอยู่แถบชายฝั่งทะเลตะวันตก ทางตอนเหนือแทบจะหาไม่เจอเลย

“มีกายธาราอยู่ หงจงก็สามารถต้านทานทักษะกายภาพส่วนใหญ่ได้ แถมยังมีทักษะพันธนาการอีก เรียกได้ว่าเป็นตัวควบคุมที่แข็งแกร่งมากตัวหนึ่งเลย”

เจียงเฉินลูบหัวหงจงเบา ๆ ถึงแม้เขาจะยังสงสัยอยู่ว่าทำไมหงจงถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้ รวมถึงความสามารถในการทำให้น้ำเดือดที่มันแสดงออกมาในคืนนั้น แต่ในเมื่อหงจงถูกรีเซ็ตไปแล้ว ทุกอย่างก็ไม่สำคัญอีกต่อไป

แล้วเขาก็พอใจกับทักษะในปัจจุบันของหงจงมากทีเดียว

การควบคุมของหงจงบวกกับการโจมตีที่รุนแรงของฟาไฉ การจัดทีมแบบนี้ก็เพียงพอให้เขารับมือกับสถานการณ์การต่อสู้ส่วนใหญ่ได้แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีฟาร์มอีกด้วย

ผลการเสริมพลังของเรือนกระจก มันยังไม่ปรากฏออกมาเลยนี่นา

“คุณชายเอี้ยน ช่วยจัดการซากกระต่ายหางเลือดนี่หน่อยสิ”

เจียงเฉินดึงสมาธิกลับมา แล้วโบกมือเรียกเซียวเอี้ยนที่ยืนทำหน้าเบื่อโลกอยู่ข้าง ๆ

“มาแล้ว ๆ...”

เซียวเอี้ยนหาวออกมาวอดหนึ่ง ก็หยิบมังกรเร้นกายออกมาอย่างไม่เต็มใจ แล้วเก็บซากกระต่ายหางเลือดเข้าไป

“ท่านประธาน นี่นายมีความแค้นอะไรกับกระต่ายหางเลือดหรือเปล่าเนี่ย ถึงได้มาล่าพวกมันที่นี่วันเว้นวันเลย กระต่ายน้อยน่ารักจะตาย ท่านประธานก็ยังลงมือได้ลงคอเนาะ”

“ทำไมจะลงมือไม่ได้ล่ะ? วันนี้มันกล้ากินหญ้า พรุ่งนี้มันก็กล้ากินคนแล้ว!”