255 - ทางเลือกอัญชาญฉลาด

255 - ทางเลือกอัญชาญฉลาด

หม่าเจ๋อก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “เม่ยจิ้งจือทั้งเฉลียวฉลาดและกล้าหาญ มีชัยชนะในศึกมากมาย ทั่วทั้งใต้หล้านี้มีผู้ต้านได้น้อยนัก!”

“พอแล้ว อย่าพูดต่อเลย ข้าตัดสินใจแล้ว”

เปี้ยนจิงโบกมือกล่าว “เว่ยอี้ซาน รีบส่งข่าวถึงเจียงข่าน เตรียมเสบียงให้พร้อม รอคำสั่งที่เยี่ยนไห่เพื่อเข้าสู่หย่งอัน”

เว่ยอี้ซานประสานมือกล่าว “รับทราบ”

หลิวไป๋เซียนกำลังส่ายหน้าพลางหัวเราะอย่างฝืดๆ เห็นเปี้ยนจิงมองมาทางเขา รีบกล่าวว่า “อาจารย์โปรดสั่งการ ข้าขอทำเต็มกำลัง ไม่ให้ผิดหวังในความไว้วางใจ”

เขากลัวว่าคำพูดก่อนหน้านี้จะทำให้เปี้ยนจิงขุ่นเคือง จึงระวังตัวเป็นพิเศษ

เปี้ยนจิงกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ท่านหลิว จัดคนไปส่งชิงอ๋องทั้งครอบครัวกลับเมืองไป๋อวิ๋น”

เขาไม่รู้จะจัดการชิงอ๋องอย่างไรดี จึงได้แต่ส่งกลับไปให้ท่านอ๋องตัดสินใจ

จะให้เกียรติราชวงศ์หรือไม่ ก็ขึ้นกับท่านอ๋องแล้ว

แม้พวกเขาจะเป็นคนสนิทของท่านอ๋อง แต่สุดท้ายก็ยังเป็นขุนนางภายนอก

เรื่องในราชวงศ์ไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาจะตัดสินใจได้

ไม่เช่นนั้นก็คือการล้ำเส้น

และผลลัพธ์ของการล้ำเส้นนั้นร้ายแรงนัก

นี่คือบทเรียนที่เขาได้เรียนรู้จากการเร่ร่อนมาหลายสิบปี

อย่าคิดว่าท่านอ๋อง “ใจดี” แล้วในอนาคตจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น!

ใครจะรู้ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร?

ย้อนไปในสมัยที่ฮ่องเต้เต๋อหลงยังอยู่ในกองทัพ ไม่เพียงใจดี ยังเปี่ยมด้วยคุณธรรม ทหารรักใคร่เคารพยิ่ง

เหอจี้เซียงด่าทอเขาเหมือนด่าหลาน

แต่สุดท้ายเป็นอย่างไร?

ฆ่าทั้งตระกูลของเหอจี้เซียง ก็เพราะเกรงกลัวอิทธิพลในกองทัพของเขา!

“รับทราบ”

หลิวไป๋เซียนกล่าวอย่างดีใจ “ศิษย์จะไปจัดการเดี๋ยวนี้!”

เขาคิดในใจว่า ชิงอ๋องตกอยู่ในมือของท่านอ๋อง ยังจะมีดีอะไร?

ต่อให้ไม่ตาย ก็อย่าหวังจะได้ออกจากเมืองไป๋อวิ๋นอีก!

เพราะท่านอ๋องอยากได้เงินของชิงอ๋อง ชิงอ๋องก็อยากได้ชีวิตของท่านอ๋อง ท่านอ๋องไม่มีทางปล่อยให้ชิงอ๋องกลายเป็นภัยต่อเขาแน่ นี่คือเรื่องที่คนปกติคิดได้

เมืองชิงหยวนที่ฟื้นฟูขึ้นหลังสงคราม ค่อยๆ กลับคืนสู่ความรุ่งเรืองดังเดิม

แต่กลับไม่มีเสียงอึกทึกครึกโครมเหมือนแต่ก่อน

ขณะนี้เมืองชิงหยวนมีประกาศห้ามออกจากเคหสถาน ช่วงค่ำคืนห้ามเดินบนท้องถนน

มีเพียงเจ้าหน้าที่และทหารเท่านั้นที่เป็นข้อยกเว้น

ชิงอ๋องมองไปยังห้องรับรองที่ดูคับแคบในสายตาของเขา เขาเหวี่ยงถ้วยสุราในมือกระแทกพื้นจนแตกกระจาย ทำให้เหล่านางสนมสองข้างตกใจจนหน้าซีดเผือด หดคอไม่กล้ากล่าวอะไร

หลินชุนลุกขึ้นกล่าวว่า "ท่านพ่อ ท่านจะยอมกล้ำกลืนความอัปยศนี้อย่างนั้นหรือ?

บุตรไม่ยอม!"

ชิงอ๋องถลึงตาใส่เขาแล้วกล่าวว่า "ไม่ใช่เพราะเจ้ามันไร้ประโยชน์หรือ! ไม่เช่นนั้นเหตุใดข้าถึงต้องอับอายถึงเพียงนี้!"

"..."

หลินชุนถึงกับไม่รู้จะโต้กลับอย่างไร! เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเขาด้วย? ว่าเขาไร้ประโยชน์อย่างนั้นหรือ? หรือไม่ใช่เพราะท่านมันไร้ประโยชน์กันแน่?

ก็เป็นอ๋องเหมือนกันแท้ๆ แต่ท่านชิงอ๋องกลับถูกเหออ๋องกดหัวได้

ช่องว่างนี้มันต่างกันขนาดนี้เชียวหรือ?

สุดท้ายแล้วใครกันแน่ที่น่าอับอาย!

แม้ในใจจะไม่พอใจอย่างไร เขาก็ไม่มีความกล้าพอจะพูดออกมา

"ฮึ่ม"

ชิงอ๋องกำลังจะกล่าวอะไรบางอย่าง แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงโกลาหลดังมาจากด้านนอก

หัวหน้าขันทีประจำจวนผลักประตูอย่างแรงจนเปิดผางออก แล้ววิ่งเข้ามาอย่างลนลานกล่าวว่า

"ท่านอ๋อง! แย่แล้ว! ท่านอ๋อง เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

"ข้ายังอยู่ดีๆ!" ชิงอ๋องตวาดว่า "เรื่องอะไร? ตกใจลนลานกันไปหมด แบบนี้มันอะไร!"

"ท่านอ๋อง..."

ขันทีหอบจนแทบพูดไม่ออก "มาแล้ว... มาแล้ว..."

"อะไรมา!"

ชิงอ๋องด่าลั่นว่า "มีอะไรก็รีบพูด จะผายลมก็ปล่อยมา!"

"ท่านอ๋องเหตุใดต้องโกรธนักเล่า"

ขณะที่มีทหารมากมายล้อมรอบไว้ หลิวไป๋เซียนเดินเข้ามาด้วยท่าทีสำรวม มือไพล่หลัง ก้าวเดินสง่างาม

"โทสะมากเกินไปจะทำลายสุขภาพ ท่านอ๋องก็อายุมากแล้ว ไยต้องเช่นนี้?"

เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่สามารถเชิดหน้าชูตาต่อหน้าชิงอ๋องได้ รู้สึกดีเสียยิ่งกว่าตอนเช้าเสียอีก

"เหล่าหลิว! เจ้าคิดจะทำอะไร! เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาพูดต่อหน้าท่านพ่อข้า!"

หลินชุนกระโจนออกมา มือเพิ่งจะเอื้อมไปเกือบจะโดนจมูกหลิวไป๋เซียน ก็ถูกหม่าเจี๋ยสกัดไว้ก่อน

หม่าเจี๋ยตบมือลงมาแล้วยิ้มกล่าวว่า "คุณชายไม่ต้องโมโห พวกเรามิได้มีเจตนาร้าย"

"หม่าเจี๋ย..."

หลินชุนโมโหจนปากเบี้ยว

หากเป็นเมื่อก่อน หม่าเจี๋ยผู้นี้คงได้แต่หมอบกราบอยู่ตรงหน้าเขา จะกล้าเข้ามาใกล้และแตะต้องเขาเช่นนี้ได้อย่างไร!

หลิวไป๋เซียนมองไปยังชิงอ๋องที่หน้าอกสะท้อนขึ้นลง หัวเราะกล่าวว่า

"ท่านอ๋อง ข้าได้รับข่าวว่ากองโจรก่อการกำลังกวาดกลับจากหย่งอัน และมีแนวโน้มว่าจะหวนคืนสู่เมืองชิงหยวน

เพื่อความปลอดภัยของท่านอ๋อง ข้าจึงตัดสินใจส่งท่านไปยังที่ปลอดภัย"

หลินชุนตะโกนด้วยความไม่พอใจ

"เหลวไหล! พวกโจรก่อการได้เคลื่อนไปทางเหนือใกล้ถึงอู๋โจวแล้ว จะหวนกลับได้อย่างไร! คำพูดแบบนี้ไว้หลอกเด็กเถิดเถอะ!"

หลิวไป๋เซียนหัวเราะ "เราจะเข้าใจความคิดของพวกโจรก่อการได้อย่างไร? ท่านอ๋องคือผู้สูงศักดิ์ ไม่ควรเสี่ยงอยู่ในพื้นที่อันตราย ท่านอ๋องไปกับข้าเถิด"

"ไปกับเจ้า? ไปที่ไหน?" ชิงอ๋องโกรธจนหัวเราะออกมา "หลิวไป๋เซียน เจ้าอยากตายมากนักหรือ!"

"ท่านอ๋อง"

หลิวไป๋เซียนยังคงไม่แสดงความหวาดกลัว "อย่าให้ข้าต้องลำบากใจเลย เพื่อความปลอดภัยของท่านอ๋อง ข้าจึงจำเป็นต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด คนของข้า! พาท่านอ๋องขึ้นรถม้า!"

"รับทราบ!"

เมื่อได้รับคำสั่ง เหล่าทหารก็กรูกันเข้าไปในจวนชิงอ๋อง สร้างความวุ่นวาย ชิงอ๋องพ่อลูกกระโดดโลดเต้น เหล่าสตรีในจวนกรีดร้องเสียงดัง

ภายในโรงเตี๊ยมเล็กๆ พลันโกลาหลกันไปหมด

"หลิวไป๋เซียน! เจ้ากล้าดีอย่างไร!"

ชิงอ๋องที่ถูกหามตัวขึ้นกลางอากาศ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ศักดิ์ศรีไม่มีเหลือ

"ข้าจะต้องประหารโคตรเหง้าของเจ้าให้สิ้น!"

เสียงของเขาค่อยๆ ห่างออกไป

หลิวไป๋เซียนแค่นเสียงอย่างเย็นชา นั่งลงในโรงเตี๊ยม หยิบไหสุราบนโต๊ะมารินสองจอกแล้วกล่าวกับหม่าเจี๋ย

"ท่านอาจารย์ เชิญ"

"ขอบคุณใต้เท้า!"

หม่าเจี๋ยยกจอกขึ้นจิบเบาๆ แล้วเอ่ยอย่างเคลิบเคลิ้ม

"สุราดี! เป็นสุราดีจริงๆ! หากข้าเดาไม่ผิด ควรจะเป็นจูเย่ชิงจากชวนโจว!"

"ถูกต้อง คือจูเย่ชิง"

หลิวไป๋เซียนพยักหน้า "ถึงข้าจะไม่ใช่คนในฝ่ายคุณธรรม แต่ก็มิได้ดื่มสุราดีทุกวันเช่นนี้ แม้ยามหลบหนี ชิงอ๋องยังสามารถอยู่สุขสบายเกินคาดจริงๆ"

หม่าเจี๋ยมองซ้ายมองขวา เห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบตัวก็อดพูดไม่ได้ "ใต้เท้า ทางกองทัพซานเหอตั้งใจจะยกทัพไปยังหย่งอัน นี่มันบ้าไปแล้ว พวกเราจำต้องเดินทางจนสุดหรือ?"

หลิวไป๋เซียนถอนหายใจ "สายไปแล้ว"

หม่าเจี๋ยไม่เข้าใจ "ท่านหมายความว่าอย่างไร?"

หลิวไป๋เซียนว่า "ท่านอาจารย์เปี้ยนสั่งไว้แล้ว พรุ่งนี้ให้เราสองคนออกเดินทาง ส่งชิงอ๋องไปยังไป๋อวิ๋นเฉิง พร้อมกับพาครอบครัวเราไปศึกษาธรรมนูญของซานเหอ

ว่ากันว่ากฎหมายของพวกเขาไม่เหมือนที่อื่น ต้องศึกษาอย่างรอบคอบถึงจะผ่านเกณฑ์"

"ตลกแล้ว ใต้เท้าเป็นบัณฑิตผู้สอบผ่านระดับจิ้นซื่อ มีปัญญาหยั่งรู้ฟ้าดิน จะต้องศึกษาอะไรอีก?" หม่าเจี๋ยทำหน้าบูดบึ้ง "ใต้เท้า ท่านตกลงจริงหรือ?"

หลิวไป๋เซียนถอนหายใจ "ข้ายังมีทางเลือกอื่นอีกหรือ?"

"ดูเหมือนจะไม่มี..."

หม่าเจี๋ยหน้าตึง

"หากพาครอบครัวไปด้วย พวกเราก็ไม่มีทางถอยอีกแล้ว"

พวกเขาสองคนไม่ใช่บุคคลมีชื่อเสียงเหมือนอู๋หลิน ถ้าทำให้เหออ๋องไม่พอใจ อาจจะถึงขั้นถูกประหารทั้งตระกูล

"ทางถอย?"

หลิวไป๋เซียนแค่นเสียง "เหตุใดต้องหาทางถอย? พวกเราก็สามารถพุ่งไปข้างหน้า มุ่งสู่บันไดสู่สวรรค์เช่นกัน"

หม่าเจี๋ยว่า "ใต้เท้า ข้าโง่เขลา ท่านพูดตรงๆ ดีกว่า"

หลิวไป๋เซียนกล่าว "ตอนแรกเว่ยอ้ซานกล่าวว่าจะยึดหย่งอัน ข้าคิดว่าเขาเพ้อฝัน แต่เมื่อคิดดูแล้ว เหออ๋องสามารถยึดครองห้าแคว้นได้ในพริบตา ย่อมไม่ใช่เพราะโชคช่วย

สำคัญที่สุดคือ พวกซานเหอทำให้คนเผ่าอาหยูไม่สามารถก้าวข้ามเขาสิบหมื่นได้แม้แต่ก้าวเดียว พลังเช่นนี้มิใช่เรื่องเล็ก

หากสามารถยึดหย่งอันได้จริง แหล่งทรัพย์ของแผ่นดินกว่าครึ่งจะอยู่ในมือ การแบ่งแยกอำนาจกันไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน ถึงเวลานั้น พวกเราสองคนจะได้รับผลพลอยได้สูงส่ง ชีวิตสุขสบายถึงที่สุด จะไม่ดีหรือ?"