167 - เผ่าเฉียน

167 - เผ่าเฉียน

แรงสั่นสะเทือนของแผ่นดินรุนแรงขึ้นทุกขณะ เสียงฝีเท้าช้างกับเสียงคำรามก็ใกล้เข้ามาทุกที

ทุกคนเริ่มมองเห็นใบหูขนาดใหญ่ราวพัดใบตาล งาช้างขาวบริสุทธิ์แต่ละคู่สะท้อนแสงอาทิตย์วาววับ

ต้นไม้ใหญ่ขนาดเท่าท่อนแขน ถูกพวกมันเหยียบล้มราบในพริบตา

เหล่าทหารเว่ยซั่วตั้งแถวเรียงราย พันกว่านายต่างขึ้นสายเกาทัณฑ์เตรียมยิง ขณะที่ชาวเผ่าเฉียนที่เมื่อครู่ยังโห่ร้องยินดี ต่างรีบวิ่งไปขวางหน้ากองช้างพร้อมร้องเรียกให้หยุด เพราะพวกเขาไม่โง่พอจะยอมเห็นพี่น้องร่วมเผ่าถูกลูกเกาทัณฑ์เจาะพรุนกลายเป็นเม่น

ชาวเผ่าเฉียนนับร้อยนับพัน ทั้งคนเฒ่าคนแก่ สตรี เด็กเล็ก ต่างพากันยืนขวางระหว่างกองช้างกับกองทหารเว่ยซั่ว ทำให้กองช้างหยุดลงได้ในที่สุด

กองช้างที่ถูกฝุ่นและต้นไม้บดบัง มองไม่เห็นปลายแถวเลยทีเดียว

ผู้นำเผ่าเหลียน คังเป่า เลียนแบบเสิ่นชู คารวะแล้วกล่าวว่า “ท่านอ๋อง อย่าเห็นว่ามีถึงสองร้อยเชือก ช้างพวกนี้ดูดีแต่ภายนอก ใช้จริงไม่เท่าไรหรอกขอรับ”

เพราะเผ่าเหลียนกับเผ่าลี่เคยพยายามฝึกช้างมาแล้ว แต่ช้างไม่ยอมเชื่อง แถมเกิดเหตุเหยียบคนตายหลายครั้ง จนต้องล้มเลิกไปในที่สุด

แต่เมื่อหลินอี้เห็นกองช้างพวกนั้นเคลื่อนพลอย่างเกรียงไกร เขาก็อดตะลึงไม่ได้

นี่ถ้าลงสนามรบจริง ต่อให้เป็นกองทหารม้าก็สู้ไม่ได้ด้วยซ้ำ!

เขาไม่สนคำพูดของคังเป่า แต่หันไปบอกเสิ่นชูว่า “ปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างเท่าเทียม ดูแลให้ดี อย่าทำให้พวกเขาผิดหวัง

บอกพวกเขาว่า หากศึกนี้สามารถทำลายกองทัพแคว้นอาหยูได้ ข้าจะมอบข้าวหนึ่งพันเกวียน เกาทัณฑ์หนึ่งพันคัน ผ้าหมื่นพับให้พวกเขา!”

ในถิ่นกันดารเช่นนี้ ข้าว ผ้า และเหล็ก ถือเป็นสิ่งมีค่ากว่าเงินทองเสียอีก

เสิ่นชูจึงพาคังเป่าและเฉินต้าซุ่ยไปยังหน้ากองช้าง เขาพูดประโยคหนึ่ง แล้วคังเป่าก็แปลตะโกนตาม

ชาวเผ่าเฉียนตะโกนร้องอย่างฮึกเหิม เสียงคำรามของช้างดังรับสนั่นไปทั่ว

เนื่องจากสื่อสารกันไม่ได้ หลินอี้จึงไม่ได้พบกับผู้นำเผ่าเฉียนโดยตรง ทุกอย่างจึงมอบให้เหอจี้เซียงกับเสิ่นชูเป็นคนจัดการ

ผ่านไปเพียงสองวัน

ทั่วภูเขากลายเป็นตลาดน้อยๆ

กรรมกรจากซานเหอต่างนำของดีติดตัวมาเปิดแผงแลกเปลี่ยนของทันที ผ้าหนึ่งพับ กรรไกรหนึ่งเล่ม ก็สามารถแลกทองเม็ดเท่าปลายนิ้วหรือเงินก้อนเท่ากำปั้นจากเผ่าเหลียนและเฉียนได้แล้ว!

ไม่มีที่ไหนในใต้หล้าที่หาเงินง่ายกว่านี้อีกแล้ว

บางคนถึงกับนำมีดทำครัว ขวาน หม้อชามในมือมาแลกเงิน ไม่พอยังถอดเสื้อผ้าให้พวกชนพื้นเมืองอีกต่างหาก

ถ้าไม่ติดความละอายใจ เกรงว่าจะถอดแม้แต่กางเกงในไปด้วยแล้ว

ดินแดนนี้โดดเดี่ยวจากโลกภายนอก สำหรับเผ่าเหลียนและเฉียนแล้ว การได้แลกเปลี่ยนทองกับของใช้จำเป็น ถือเป็นเรื่องดีเกินคาด

พวกเขาดีใจยิ่งกว่ากรรมกรจากซานเหอเสียอีก

ไม่นาน กรรมกรนับหมื่น เว้นแต่สตรี ส่วนใหญ่ถอดเสื้อเปลือยอกเปลือยขา บางคนมีแค่กางเกงใน บางคนห่อตัวด้วยผ้าขนหนูเท่านั้น

หลินอี้ที่เคยชินกับการเปลือยอก เมื่อยืนอยู่ในหมู่คนเหล่านี้กลับไม่ดูแปลกประหลาดเลย

ตรงกันข้าม ชาวพื้นเมืองกลับแต่งตัวเรียบร้อยสุดๆ เดินในฝูงชนด้วยท่าทีโอหัง

เหล่าทหารเว่ยซั่วต่างมองตาละห้อย อยากแลกของเช่นกัน แต่ติดที่กฎทหารเคร่งครัด พวกเขาไม่สามารถเอาดาบ เกราะ หรือเสื้อชั้นในไปแลกกับคนเผ่าเหลียนได้

ผานโต้วกลับมาถึงในที่สุด

“ท่านอ๋อง กองหน้าสามพันนายของแคว้นอาหยู เมื่อพ้นเขาสิบหมื่นแล้วก็ไม่ได้เคลื่อนทัพต่อ เพียงส่งหน่วยลาดตระเวนออกมาไม่กี่สิบคน ข้าได้จัดการไปหมดแล้ว”

“เจ้าบาดเจ็บ?”

หลินอี้เห็นรอยเลือดชัดบนอกเขา

“แผลเล็กน้อย ไม่ต้องใส่ใจ”

ผานโต้วตบหน้าอกแล้วหัวเราะ “หากไม่ผิดพลาด อีกสามวัน กองทัพหลักหนึ่งหมื่นนายของแคว้นอาหยูจะพ้นเขาสิบหมื่น มาสมทบกับกองหน้าสามพันนาย รวมกับกรรมกรแล้วรวมเป็นสองหมื่นกว่าคน”

หลินอี้ยิ้ม “ลำบากเจ้าแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ ไปหายารักษาแผลเสีย”

“ขอบพระทัยท่านอ๋อง!”

ผานโต้วคารวะแล้วถอยไป

เหอจี้เซียงกล่าวเสียงดัง “ท่านอ๋องวางใจเถิด ข้าจัดการวางกองซุ่มสองข้างเขาจินจี้ไว้แล้ว ต่อให้เป็นทหารช้าง ก็ยากจะรอดไปได้!”

หลินอี้ว่า “เมื่อคราวเม่ยจิ้งจือออกศึกทางใต้ ยกทัพหนึ่งแสนคน สุดท้ายยังแค่เสมอกับทัพสามหมื่นของแคว้นอาหยูเท่านั้น”

“ท่านอ๋องอาจยังไม่ทราบ”

เฉินเต๋อเซิ่ง ผู้ฝืนคำห้ามติดตามกองทัพมาเอง เอ่ยขึ้น “เมื่อสิบสองปีก่อน ทัพของแม่ทัพเม่ยแม้จะบอกว่าหนึ่งแสน แต่มีกรรมกรถึงสี่หมื่น

อีกทั้งส่วนใหญ่เป็นชาวเหนือ ไม่ชินกับอากาศซานเหอ ในกองทัพยังเกิดโรคระบาด ขวัญกำลังใจตกต่ำ ต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากเผ่าพื้นเมืองเป็นอย่างมาก

แต่ของเราต่างกัน ทหารส่วนใหญ่เป็นชาวท้องถิ่น แม้บางคนจะเป็นผู้พลัดถิ่น แต่ก็ล้วนฝึกวิชามาแล้ว ถึงแคว้นอาหยูจะดุร้าย เราก็ไม่กลัว!”

“ท่านเฉินกล่าวถูก”

เป่าไคว่ที่ยังไม่พ้นเงามืดจากความพ่ายแพ้ที่เมืองต้าซี ถึงกับพูดขึ้นว่า “ข้าเคยรบกับทหารแคว้นอาหยู พวกเขาสู้ด้วยพละกำลังดิบ แต่ทหารซานเหอก็ใช่ว่าจะยอมใคร!”

ทุกคนพูดคุยแลกเปลี่ยนกันอย่างออกรสชาติ หงอิ๋งจึงรินชาเติมถ้วยของหลินอี้ แล้วแอบเดินออกจากกระโจม

เขาเดินตรงไปยังผานโต้วที่นั่งหลับตาพักอยู่บนหิน

ผานโต้วลืมตาแล้วถาม “ท่านผู้ดูแลมีอะไรจะบัญชา?”

หงอิ๋งกล่าว “เจ้าเป็นระดับแปดขั้นสูง ใครจะทำร้ายเจ้าได้?

หรือว่ามีปรมาจารย์อยู่ในกองทัพแคว้นอาหยู?”

ผานโต้วนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ “ข้าช่วยกรรมกรคนหนึ่งที่ถูกจับไป คนของฝ่ายตรงข้ามเยอะ ข้าจึงบาดเจ็บเล็กน้อย ขอบคุณที่ท่านผู้ดูแลเป็นห่วง”

“เจ้าตายไปไม่ว่า แต่อย่าทำให้ภารกิจท่านอ๋องเสียหาย”

หงอิ๋งพูดเสียงเย็น แล้วจู่ๆ ก็ฟาดฝ่ามือลงกลางอกเขา

ผานโต้วแทบไม่มีเวลาเบี่ยงหลบ สีหน้าตกใจแล้วค่อยๆ ผ่อนคลายลง ปล่อยกายไม่ต้านอีกต่อไป

ผ่านไปครู่ใหญ่ หงอิ๋งจึงชักมือกลับ ผานโต้วก็วางมือที่วางบนเข่าทั้งสองลง

“ขอบพระคุณท่านผู้ดูแล”

แม้บาดแผลภายนอกยังอยู่ แต่บาดแผลภายในได้หายเกือบหมดแล้ว

เขาอดยกย่องในใจไม่ได้ว่าขันทีผู้นี้ฝีมือแกร่งกล้าจริงๆ ช่วยส่งพลังให้ตนตั้งนาน แต่บนหน้าผากยังไม่มีแม้แต่เหงื่อเม็ดเดียว

หงอิ๋งเอ่ย “เจ้าแอบเรียนวิชาฮุ่ยหยวนกงของข้าอยู่หรือไม่?”

ผานโต้วใจเต้นโครม พออยู่ในยุทธภพ การแอบเรียนวิชาเป็นเรื่องต้องห้าม เขากัดฟันตอบ “จะลงโทษเช่นไร ข้าขอยอมทุกอย่าง ขอเพียงท่านผู้ดูแลเมตตา ให้ข้ากลับไปรายงานเรื่องกับนายที่เมืองไป๋อวิ๋นก่อน แล้วค่อยจัดการข้าอย่างไรก็ได้”

“หึ”

หงอิ๋งหันไปสั่งเย่ชิวที่อยู่ข้างๆ “ตั้งแต่วันนี้ เจ้าเป็นคนสอนวิชาฮุ่ยหยวนกงให้เขา

เขาไปไหน เจ้าก็ไปด้วย คอยติดตามเขา”

ไม่สนใจสีหน้าขื่นขมของเย่ชิว หงอิ๋งก็หมุนตัวกลับเข้ากระโจม

เย่ชิวตบบ่าแล้วบ่น “พี่ชาย เจ้าทำข้าแย่แล้วจริงๆ”

ไม่เพียงต้องสอนหมอนี่วิชา ยังต้องตามไปเป็นบอดี้การ์ดให้ด้วย!

“ขอบคุณท่านเย่มาก!”

ผานโต้วกลับดีใจอย่างเหลือล้น

ที่ผ่านมาเขาได้แต่เรียนฮุ่ยหยวนกงแบบขาดๆ วิ่นๆ ตอนนี้มีคนสอนโดยตรง เชื่อแน่ว่าตนจะพัฒนาไปอีกขั้นแน่นอน!

………..

เร้าเตอร์อินเตอร์เน็ตเสียเลยทำงานไม่ได้ครับ