บทที่ 8 การเตรียมตัว

บทที่ 8 การเตรียมตัว

 

"ดังนั้นคุณกำลังบอกผมว่าโดยทั่วไปแล้ว มันเลเวลอัพในทันทีงั้นสินะ... " เอ็ดคิดอย่างละเอียดเกี่ยวกับสิ่งที่ระบบพูดและตัดสินใจขั้นต่อไป

 

"ระบบ อธิบายสกิลทั้งหมดของผมได้เปล่า?"

 

[ใช่ ฟังก์ชั่นสแกนสามาราถทำได้]

 

"แสดงให้ผมเห็นหน่อย"

 

[กำลังเริ่มสแกน ... โปรดรอสักครู่]

 

* ติ้ง *

 

นิโตริว (หายากมาก-Epic) - ความชำนาญเต็มรูปแบบ

สามารถใช้ดาบสองเล่มได้อย่างมืออาชีพโดยไม่มีปัญหาใดๆ

ผลพิเศษ: มือทั้งสองข้างสามารถใช้ดาบได้แม้ว่าจะไม่ใช่มือข้างที่ถนัดก็ตาม

 

สมบัติผู้ดี (พิเศษ-uncommon) - ความชำนาญเต็มรูปแบบ

สามารถสนทนาได้อย่างถูกต้องเหมือนขุนนาง โดยไม่ลืมมารยาท

 

การต่อรอง (หายาก- Rare) - ความชำนาญระดับ 1

ลดราคาของสินค้าได้ 2%

 

กลยุทธ์ (พิเศษ-Uncommon)) - ความชำนาญระดับ 1

ความสามารถในการคิดกลยุทธ์แม้ในขณะกำลังต่อสู้

 

Sharingan (หายาก- Rare) - ความชำนาญระดับ 2 (2 วงแหวน)

วิสัยทัศน์ที่เพิ่มขึ้นความสามารถในการรับรู้การไหลเวียนของจักระและความสามารถในการคัดลอกการเคลื่อนไหว

 

ก้าวย่างเงา (หายาก- Rare) - ความชำนาญระดับ 2

เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่ 20% เพิ่มระดับความเงียบขณะเคลื่อนที่

 

"ระบบ ทำไมผมถึงชำนาญ “นิโตริว” เต็มรูปแบบแต่กับสกิลอื่นไม่เต็มล่ะ?" เอ็ดกำลังสงสัยว่าทำไมมันถึงต่างกัน

 

[สกิลของที่ปกติจะเริ่มต้นความชำนาญที่เลเวล 1 แต่สำหรับสกิลที่รับจากกาชา ระดับความชำนาญของพวกมันจะแรนด้อมกันไปในการเปิดแต่ละครั้ง]

 

(TS.N ส่วนสกิลสมบัติผู้ดีมันคงเริ่มจากเลเวล 1 จนเต็มแล้วแหละ)

 

'ดังนั้นมันก็ขึ้นอยู่กับโชค ... อืม ผมโชคดีที่ได้รับสกิลดาบที่ความชำนาญเต็มรูปแบบ' เอ็ดรู้สึกขอบคุณสำหรับโชคในการเปิดกาชาของเขา

 

หลังจากเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็ออกจากห้องไปทันทีและมุ่งหน้าไปยังที่ที่พ่อของเขาอยู่ เบ็คกี้เดินตามเขาไปตลอดทาง และประกาศบอกพ่อของเขาว่าเขามาถึงแล้ว จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปคุยกับเขา

 

"เอ็ดเจ้ารู้สึกดีขึ้นแล้วใช่ไม๊?" อาร์เธอร์ยังคงตรวจสอบร่างของบุตรชาย

 

"ใช่แล้วพ่อ ขอโทษทีที่สร้างปัญหา"

 

"แม่ของเจ้าแทบอยากจะกินข้าทั้งเป็น หลังจากพบว่าเจ้าหมดสติไป แต่นางก็ควรสงบลงแล้ว" ดูเหมือนอาร์เธอร์จะนึกถึงความทรงจำอันเลวร้ายบางอย่าง

 

'ข้าไม่ควรทำให้ท่านแม่โกรธ' เอ็ดจำอย่างใส่ใจ

 

"ท่านพ่อข้าต้องการขออนุญาตออกไปล่านอกเมือง!" เอ็ดบอกพ่อเขาว่าต้องการอะไร ตามระบบบอกเขาต้องเลเวลอัพเพื่อให้สเตตัสเพิ่มขึ้น และเอ็ดเองก็ไม่อยากเป็นคนอ่อนแอ

 

"ทำไมเจ้าถึงอยากทำอย่างนั้น? เจ้าควรจะมีทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าต้องการที่นี่แล้ว" อาร์เธอร์ถามด้วยความห่วงใยและอยากรู้

 

"ข้าต้องการแข็งแกร่งขึ้น" เอ็ดเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงของเขาด้วยความมั่นใจและความมุ่งมั่น

 

"... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ดีมากที่เจ้าสามารถทำสิ่งที่เจ้าต้องการ เพียงต้องพาเบ็คกี้ไปกับเจ้าด้วย นางควรจะสามารถจัดการกับบางสิ่งที่อาจเกิดขึ้น!" อาเธอร์รู้สึกพอใจกับคำตอบของเอ็ดมาก

 

"ขอบคุณท่านพ่อ ... " เอ็ดดีใจที่พ่อของเขาตอบตกลง แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงต้องไปกับเบ็คกี้ เธอเป็นแม่บ้านไม่ใช่อัศวิน

 

[โฮสต์ คิดผิดแล้ว; สาวใช้รุ่นเยาว์ผู้นั้นอยู่ขั้น “รากฐานราชา” ดังนั้นเธอจึงควรถูกพิจารณาว่าทรงพลังอย่างมาก]

 

'อะไรนะ? !! นี่คงไม่ได้หมายความว่า เธอเป็นคนที่ทรงพลังที่สุดรองจากพ่อของผม?! ' เอ็ดรู้สึกประหลาดใจมากที่แม่บ้านของเขามีทรงพลังมาก

 

"เบ็คกี้ ทำให้แน่ใจว่าเขาจะไม่ตาย" อาร์เธอร์บอกเบ็คกี้แล้วก็กลับไปทำงานของเขาต่อ

 

เข้าใจแล้วฝ่าบาท

 

'ให้ข้ามีชีวิตอยู่ ... ดังนั้นถึงเจ็บก็ไม่เป็นไรงั้นสินะ?' เอ็ดพบว่ามันฟังดูแปลกๆ แต่เขาก็ดีใจเพราะนั่นหมายความว่าเขาจะล่าได้อย่างอิสระ

 

"เบ็คกี้เราจะออกไปวันนี้ เตรียมของที่จำเป็นด้วย"

 

"เข้าใจแล้วนายน้อย" จากนั้นเบ็คกี้ก็ออกไปทำงานของเธอ ขณะที่เอ็ดเดินกลับไปที่ห้องของเขา

 

หลังจากที่เดินกลับไปที่ห้อง เขาเจอดาบทั้งสองเล่มและคุไนที่เหลือที่เขาใช้ไป เพราะดันหมดสติไปก่อนจึงไม่มีโอกาสเก็บมันกลับมา

 

เอ็ดเปลี่ยนชุดเป็นแบบที่คล้ายๆกับสิ่งที่พ่อของเขาสวมเมื่อตอนประลองกัน มันดีที่สุดสำหรับการล่าและการต่อสู้ ขณะที่เขาเตรียมพร้อมที่จะออกไป เขาก็พบเบ็คกี้รออยู่ข้างๆประตู

 

'อะไร ที่เธอไม่ได้ไปเตรียมของงั้นหรอกรึ? เอ็ดคิดว่าเธอไม่น่าจะกลับมาเร็วขนาดนี้

 

"เบ็คกี้เจ้าเตรียมสิ่งจำเป็นแล้วหรือยัง"

 

"เรียบร้อบแล้วนายน้อย" เธอตอบเพียงประโยคเดียว ในขณะนั้นเอ็ดสังเกตเห็นดาบใหญ่ที่เธอแบกมาด้วย

 

เบ็คกี้ยังคงสวมชุดเมดที่ดูคล้ายๆกับโลกก่อนของเอ็ดพร้อมกับแบกดาบยาว 1.4 เมตร ทำให้เธอดูค่อนข้างขัดกัน

 

เบ็คกี้มีผมสีแดงและตาสีแดง พร้อมด้วยใบหน้าสวย ๆเธออายุมากกว่าเอ็ดนิดหน่อย ทำให้เธอดูมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่

 

"โอเค เราจะไปทันที" เอ็ดกล่าวและทั้งคู่ก็ออกจากปราสาทไป

 

พวกเขาใช้รถม้าเพราะมันจะเสียเวลามากหากจะเดินออกจากเมืองไป ซึ่งใช้เวลาเดินทางประมาณ 1 ชั่วโมงครึ่งเท่านั้นก็มาถึงแล้ว

 

เอ็ดและเบ็คกี้ลงจากรถม้าและเข้าไปในป่า นี่เป็นครั้งแรกที่เอ็ดออกจากเมืองทำให้เขามีความสุขกับช่วงเวลาที่ดูวิวทิวทัศน์และต้นไม้พลิ้วไหว

 

ศัตรูตัวแรกของเรา! มันจะเป็นก็อบลิน? หรือสไลม์?! ' เอ็ดทั้งตื่นเต้นและกังวล ทันใดนั้นกระต่ายตัวน้อยก็กระโดดออกมาจากพุ่มไม้มา มันไม่ใช่แม้แต่กระต่ายที่มีเขาหรือมอนสเตอร์ใดๆ แต่เป็นกระต่ายน้อยน่ารักธรรมดาๆ

 

เอ็ดรู้สึกงี่เง่าขึ้นมาทันใด จากนั้นเขาก็เดินต่อไปกับเบ็คกี้

 

ทันใดนั้นระบบก็แจ้งเตือนเขา

 

[โฮสต์มีมอนสเตอร์หลายตัวกำลังเข้ามาใกล้ แนะนำโฮสต์ให้เตรียมพร้อม]

 

เบ็คกี้ก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างเช่นเดียวกันและกล่าวว่า "นายน้อยมอนสเตอร์หลายตัวกำลังเข้ามาใกล้ เราเตรียมตัวให้พร้อม"

 

เอ็ดจึงดึงดาบทั้งสองเล่มออกมาและรอให้มอนสเตอร์เข้ามาใกล้ ไม่ถึง 30 วินาทีต่อมาหมาป่าประมาณ 12 ตัวก็วิ่งมาและล้อมเอ็ดและเบ็คกี้ไว้

 

หมาป่าทุกตัวมีสีเงิน ยกเว้นตัวนึงมีสีดำเอ็ดคิดว่ามันน่าจะเป็นจ่าฝูง

 

'ระบบ คุณสามารถบอกระดับของมันได้หรือไม่?' เอ็ดอยากรู้ว่าพวกมันจะแข็งแกร่งแค่ไหน

 

[โฮสต์สามารถตรวจสอบระดับได้โดยใช้ฟังก์ชั่นสแกน อย่างไรก็ตามหากระดับสูงเกินไปคุณจะมองไม่เห็นอะไร]

 

'สแกนพวกมัน!'

* ติ้ง *

 

ชื่อ: หมาป่าสีเงิน (Silver Wolf)

ระดับการบ่มเพาะ: รากฐานมนุษย์

 

ชื่อ: หมาป่าอัสนีทมิฬ (Black thunder wolf)

ระดับการบ่มเพาะ : รากฐานอัศวิน

 

"ดูเหมือนว่านี่มันท้าทายไม่น้อย" เอ็ดรู้สึกกังวลเมื่อเห็นระดับการบ่มเพาะและชื่อหมาป่าอัสนีทมิฬ (Black thunder wolf)

 

"เบ็คกี้เจ้าสามารถฆ่าหมาป่าที่โจมตีเจ้าเองได้ แต่อย่าขัดจังหวะเมื่อข้ากำลังต่อสู้อยู่" เอ็ดเตือนเบ็คกี้เพื่อความแน่ใจ เพราะนี่เป็นโอกาสดีที่จะได้รับค่าประสบการณ์มากมายจากการล่าแค่ครั้งเดียว

 

เบ็คกี้พยักหน้าและเอ็ดก็เริ่มโจมตี