บทที่ 48 การตัดสินใจไม่ใช่เรื่องง่าย

บทที่ 48 การตัดสินใจไม่ใช่เรื่องง่าย

หลังจากที่ได้รับ กระดูกเหลวกล่องใหญ่ โซลก็รวบรวมกระดูกเหลว ได้เพียงพอ

กระดูกเหลวที่เขาค้นพบโดยบังเอิญนี้ สามารถทนต่อความร้อนสูง แรงดันของน้ำ และการกัดกร่อนของกรดได้ หลังจากที่ทดลองอีก 2 ครั้ง มันก็ยิ่งมีความยืดหยุ่นมากขึ้นไปอีก ไม่สามารถตัดได้ด้วยเครื่องมือของคนธรรมดา

นอกจากนี้ วัสดุนี้ยังนิ่มเหมือนดินน้ำมัน ภายใต้การช๊อตไฟฟ้าอย่างต่อเนื่อง ซึ่งช่วยอำนวยความสะดวกในการวิเคราะห์ให้โซลไม่น้อย

หลังจากจัดการแขกคนแรกเสร็จ โซลก็กลับไปทดลองต่อ เมื่อเวลาผ่านไปของเหลวภายในเตาหลอมได้ระเหยออกไปหมดแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงน้ำยาเข้มขน ที่อยู่ด้านล่าง

มันก็เหลือเพียงน้ำยาเพียงน้อยนิดหลังจากลดไฟลงแล้ว

โซลหยิบถ้วยช้อนลงไปในเตาหลอมที่ร้อนๆ อย่างระมัดระวังด้วยมือซ้ายที่เป็นโครงกระดูกสีขาวของเขา แล้วจึงนำมาเทลงใส่ขวดๆหนึ่ง จากนั้นก็ปิดผนึกขวด

ด้วยวิธีนี้ การเตรียมการพื้นฐานของเขาจึงเสร็จสมบูรณ์

คืนพรุ่งนี้ เขาจะเริ่มขั้นตอนสุดท้ายของการเปลี่ยนแปลงร่างกายของพ่อมด

โซลนั่งลงบนเก้าอี้ เอนหลังออกไปอย่างเกียจคร้าน มองดูขวดหลาย 10 ขวดบนโต๊ะ

เขาฝันเห็นว่าหลังจากเขาเสร็จสิ้นการเปลี่ยนแปลงร่างกายของพ่อมดแล้ว ตัวเขาจะไม่ใช่ตัวเขาอีกต่อไป

แต่หากไม่ทำมัน เขาก็จะไม่มีวันหลุดพ้นจากชะตากรรมที่ต้องตกเป็นเหยื่อ

เขาเหลือบมองนาฬิกาทรายบนผนัง ตอนนี้เพิ่งจะ 4 โมงเย็นเท่านั้น

ยังเหลือเวลาอีก 3 ชั่วโมง...

โซล หันกลับไปมองแสงเทียนบนสายพานลำเลียง

แสงเทียนยังคงสลัว

ดูเหมือนงานวันนี้จะจบลงแล้วสินะ

"ข้าควรส่งสมองของพ่อมดฝึกหัดระดับ 2 นี้ให้คงชา ดีไหมนะ?"

สมองของพ่อมดฝึกหัดระดับ 2 ที่เขา ได้มาจากเพ็กกี้ ยังไม่ได้ส่งให้คงชา

เขาศึกษามันอยู่เป็นเวลานาน ไม่เข้าใจว่า คงชา ต้องการใช้มันทำสิ่งใด

ด้วยความรู้ในปัจจุบันของโซล  สมองนั้นไม่ใช่วัสดุที่ดีสำหรับทดลองเวทมนตร์

มันเปราะบางและมีอันตรายซ่อนอยู่ภายในนั้น

"ชั่งมันเถอะ ร่างของพ่อมดฝึกหัดระดับ 2 ผู้นี้มอบผลประโยชน์ให้ข้าไม่น้อยแล้ว การมอบสมองให้กับ คงชา เพื่อแลกกับผลประโยชน์อื่นๆ ที่ข้าสามารถใช้ได้ก็ไม่เลวเช่นกัน"

โซลเดินไปที่ตู้ และหยิบกล่องออกมาข้างในจากนั้นห่อมันด้วยหนังสีเหลืองที่คงชามอบให้

หลังสีเหลืองนี้เขาใช้จัดการวิญญาณชั่วร้ายในครั้งที่แล้ว โชคดีที่มันไม่ได้รับความเสียหาย แต่มันกลับส่งกลิ่นเหม็นออกมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้ว่าโซลจะพยายามเต็มที่แล้วที่จะกำจัดมัน แต่เมื่อมาถึงจุดๆหนึ่ง เขาก็สามารถทนมันได้

ส่วนหน้ากากนั้น ... โซลเก็บมันเอาไว้ชั่วคราว

เขาห่อกล่องเสร็จแล้วจึงเดินไปที่ประตู

มือของโซล บิดไปที่ลูกบิดประตู แต่แล้วเขาก็หยุดลงอย่างกระทันหัน

ยกมือขึ้น

"เพี๊ยะ"

เขาตบไปที่หน้าตัวเอง

"ให้ตายเถอะ มาถึงจุดแล้ว ยังจะกลัวอะไรอีก?"

ด้วยความแข็งแกร่งของโซล มันทำให้ใบหน้าของเขาบวมขึ้นมาทันที

ความเจ็บปวดทำให้เขาตื่นตัว

เขาถือกล่องที่ห่อด้วยหนังสีเหลืองเก็บเข้าไปในตู้ จากนั้นก็ไปยืนหน้าโต๊ะทดลองอีกครั้ง

"หากการเปลี่ยนแปลงร่างกายของพ่อมดเสร็วสิ้นมันจะทำให้ข้าแก้ปัญหาได้เร็วยิ่งขึ้น หากล่าช้าหรือล้มเหลวมันนำข้าไปสู่ความตาย จะรอช้าอีกต่อไปไม่ได้แล้ว เริ่มการทดลองตอนนี้เลย"

มันเป็นเพราะวันนี้โซลได้เตรียม วัสดุสำหรับการเปลี่ยนแปลงร่างกายของพ่อมดเสร็จสิ้น ทำให้วันนี้เขาต้องใช้เวลาทั้งวัน

แม้แต่เคลี่ก็ยังสังเกตเห็นว่าเขาตื่นเต้น

ความกลัวที่จะล้มเหลวทำให้โซลหลีกเลี่ยงที่จะเริ่มการทดลองโดยไม่รู้ตัว

จนกระทั่งเขาเดินมายังประตู และตบหน้าตัวเองแรงๆ โดยใช้ความเจ็บปวดปลุกความทรงจำอันน่าสะพรึงกลัวในช่วงเวลาที่เขาใกล้ตายหลายต่อหลายครั้ง

"ซิดยังคงจับตามองดูข้าอย่างใกล้ชิด คงชาก็ไม่ใช่คนใจดี เหลืออีกไม่กี่วันก่อนที่การทดสอบขอบอาจาร์ยแคซจะเริ่มขึ้น ข้าจะเสียเวลาไม่ได้แล้ว"

โซล สูดหายใจเข้าลึกๆ เอื้อมมือออกไปอย่างเด็ดเดี่ยว เปิดขวด และหยิบกระดูกเหลวทั้งหมดที่อยู่ข้างในออกมา วางลงในถาดใบใหญ่ และเริ่มช๊อตด้วยมันไฟฟ้า

เครื่องช๊อตไฟฟ้าเป็นอุปกรณ์ที่สลัก เวทมนตร์ไฟฟ้าช๊อตระดับ 0 หลังจากโซล ซื้อมันมา เขาก็ถอนชิ้นส่วนที่ไม่จำเป็นออกเปลี่ยนมันให้กลายเป็นอุปกรณ์ทดลอง

กองเนินที่ทำจากกระดูกเหลวเริ่มอ่อนตัวลงจากการใช้ไฟฟ้าช็อตอย่างต่อเนื่อง

คงต้องใช้เวลาสักพักก่อนจะสามารถกลับมาใช้งานได้

โซลเปิดขวดอื่นๆ ออกและเริ่มเตรียมน้ำยาสำหรับการหลอมรวม

ของเหลวทดลองนี้จะระเหยออกไปอย่างรวดเร็วและสูญเสียประสิทธิภาพไป ดังนั้น โซลจุสามารถใช้มันได้ทันทีหลังจากกระดูกเหลวอ่อนตัวลงแล้วเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเขาเคยทดลองมาแล้วหลายครั้ง การหลอมรวมจึงไม่มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น

วัสดุอื่นๆ ก็พร้อมแล้ว

ขณะที่เขาจ้องมองไปยังกระดูกเหลวที่อยู่บนถาด โซลก็ถอดเสื้อของเขาออกและวางไว้ด้านหลังเก้าอี้

โซลยกมือซ้ายที่เป็นกระดูกไปจนถึงข้อมือขึ้น

กระดูกเหลวอ่อนตัวลงอย่างสมบูรณ์ โซลจึงเทน้ำยาหลอมรวมลงไปอย่างรวดเร็ว

เขาเฝ้ามองดูขณะที่กระดูกเหลว มีขนาดเล็กลงนิ่มลงอย่างต่อเนื่อง ภายใต้ผลของน้ำยาหลอมรวม มันจึงอยู่ในลักษณะของเหลวเหนียวหนึบ

โซล หยิบ ขวดยา 2 3 ขวดบนโต๊ะขึ้นมาแล้วดื่มมันเข้าไป

เขายัง หยิบยาที่ คงชา มอบให้ซึ่งเพิ่งความสามารถในการสัมผัสพลังธาตุได้อย่างยอดเยี่ยมลงไป 1 หยด

ในที่สุดเขา ก็เอื้อมมือออกไปคว้ากระดูกเหลวนิ่มๆ จำนวนหนึ่งโดยเริ่มจากส่วนที่มีน้ำยาหลอมรวม และเริ่มทามันบนมือซ้ายที่เป็นกระดูก

กระดูกเหลวได้หลอมละลายผิวหนังของโซล ทำให้มันมีเลือดผสมปนไปด้วยกลายเป็นของเหลวใสสีแดงเข้ม

โซล หายใจไม่ออกด้วยความเจ็บปวด

เนื้อและเลือดของเขาก็เป็นส่วนหนึ่งในวัสดุการเปลี่ยนแปลงร่างกายของพ่อมด เขาจึงทำได้เพียงอดทนต่อความเจ็บปวด

เมื่อกระดูกเหลวถูกทาที่มือซ้ายของโซลมากขึ้นเรื่อยๆ มือซ้ายที่ไร้ความรู้สึกมานานก็เริ่มเจ็บปวด

มันเจ็บปวดจนชาไปทั้งมือ

โซล จับตามองไปที่หนังสือปกแข็ง

แต่อีกฝ่ายยังคงนิ่งเงียบ นั้นเป็นการยืนยันวิธีการของโซล

ในที่สุุด กระดูกเหลวทั้งหมดก็ถูกทาลงบนที่มือซ้ายของเขา โดยมีมือขวาของเขาที่มีเลือดหยดออกมา

แต่เขายังไม่หยุด เขาคงใช้มือขวาที่เต็มไปด้วยบาดแผลปั้นกระดูกเหลวเหล่านั้น

ขั้นตอนนี้เหมือนกับการปั้นดินน้ำมันมากกว่า การทำเครื่องปั้นดินเผา แต่วัสดุที่ใช้นั้นพิเศษกว่า

ด้วยความพยายามของโซล มือจึงค่อยๆ เป็นรูปร่างขึ้น เพื่อให้มันดูเหมือนมือจริงๆ โซลยังคงบรรจงปั้นมัน

ด้วยการที่มีกระดูกเป็นแกนกลางภายใน ทำให้มือสีแดงก่ำปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

มือนี้ใหญ่กว่ามือขวาของโซลเล็กน้อย แต่เมื่อโซลโตขึ้น มันก็ไม่น่าจะมีปัญหาใดๆ

หลังจากเชื่อมต่อระหว่างกระดูกเหลวกับแขนเสร็จสิ้น โซล ก็ยื่นแขนซ้ายเข้าไปในขวดโหลขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยน้ำยาหลอมรวม

ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาบดบังสายตาของผู้คน

กลิ่นหอมที่เหมือนเนื้อย่างลอยทะลุจมูกของโซล แต่มันไม่สามารถปลุกรสชาติอาหารที่อยู่ในความทรงจำของเขาได้

บัดซบ เอ้ยยย เจ็บเป็นบ้า

เขาทำได้เพียงอดทนไม่ชักมือออกมา มันแทบจะใช่พลังทั้งหมดของโซล

เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเขา โซลจึงเริ่มครุ่นคิดอย่างบ้าคลั่ง

"แค่มือข้างเดียวยังเจ็บปวดขนาดนี้ ถ้าข้าต้องทำอย่างรุ่นพี่คงชา หรืออาจาร์ยโมนิก้า พวกนางจะไม่หมดสติจากไฟฟ้าที่ช๊อตร่างของพวกนางงั้นหรือ?"

"ยังไงก็ตาม รุ่นพี่มัมมี่ ที่ข้าเคยเห้นครั้งเดียว เขาไม่มีผิวหนังงั้นเหรอ? เหมือนในหนังสยองขวัญ เขาใช้ผ้าพันแผลแทนผิวหนังเลย"

นาฬิกาทรายเตือนเขาว่าถึงเวลาแล้ว

โซล ดึงแขนของเขาออก ด้วยแรงที่มากเกินไปทำให้เขาล้มลงกับพื้น

หลังของเขากระแทกเข้ากับพื้น โซลใช้มือขวาจับมือซ้ายเอาไว้ งอตัวลงกับพื้น

หลังจากที่รอให้ความเจ็บปวดทุเลาลง โซลที่เหงื่อท่วมตัวก็ลุกขึ้น เหงื่อไหลหยดลงบนพื้นอย่างไร้ความปราณี

เขาใช้มือขวาประคองตัวขึ้นมา ดึงขาโต๊ะทดลองและยืนขึ้นทีละนิด

ความเจ็บปวดอันรุนแรงทำให้สมองของเขาด้านชา

ความเจ็บปวดเริ่มกระจายจากมือซ้ายไปทั่วร่างกาย โซล รู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่างกายของเขา

มันมีแม้กระทั่งภาพลวงตาจากความเจ็บปวดว่าเขาได้ตายไปแล้ว

แต่หนังสือปกแข็งก็ยังคงนิ่งเงียบ ทำให้โซลรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่

ตัวของเขาสั่นสะท้าน หยิบเอายาขวดสุดท้ายขึ้นมา

มันคือน้ำยาที่สกัดจากหัวใจของพ่อมดฝึกหัดระดับ 2 ที่ถูกวิญญาณชั่วร้ายสิงสูก่อนหน้านี้

มันเป็นหัวใจของคนตายที่ยังคงเต้นอยู่

โซลทดสอบดูแล้ว น้ำยาหัวใจนี้ไม่มีพิษ มันไม่ได้ช่วยรักษาเขา แต่ช่วยให้หัวใจตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา

โซลวิเคราะห์ดูแล้ว หลังจากที่พ่อมดฝึกหัดระดับ 2 ผู้นี้ได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาก็ดื่มยาวิเศษที่ช่วยชีวิตเขาและยืนกรานที่กลับมายังหอคอยพ่อมด แต่เขาไม่รู้ว่าตัวเขาถูกวิญญาณชั่วร้ายเข้าสิง ทำให้เขาตายลงในวินาทีสุดท้าย ก่อนจะนำวิญญาณชั่วร้ายกลับมายังหอคอยพ่อมด

แน่นอนว่ายังมีแนวคิดที่น่าสะพรึงกลัวอยู่

พ่อมดฝึกหัดผู้นี้ยังมีชีวิตอยู่ แต่เขาถูกเพ็กกี้สังหารเพราะต้องการวัสดุร่างกายของเขา

แต่ตอนนี้ทุกอย่างได้มาเป็นของโซลหมดแล้ว!