บทที่ 47 ก้าวขึ้นสู่ระดับ 3

บทที่ 47 ก้าวขึ้นสู่ระดับ 3

โซลเงยหน้าขึ้น มองไปยังไบรอนด้วยสีหน้าที่จริงจัง

"มันเป็นเพราะแผนผังการผสานรูนงั้นเหรอ?"

ไบรอนขมวดคิ้ว "ใช่ แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแผนผังการผสานรูน แต่มันก็สร้างแรงบันดาลใจให้ข้ามากมาย ดังนั้นข้าจึงสามารถค้นตำแหน่งแกนกลางของข้าได้ในวินาทีสุดท้าย เมื่อตอนที่ข้าอายุ 30 ปี"

"ตำแหน่งแกนกลาง"

"เจ้าจะรับรู้ได้ถึงสิ่งนี้เองโดยธรรมชาติเมื่อเจ้าเลื่อนขั้นเป็นพ่อมดฝัดระดับ 2 การล่วงรู้ต่อจะกลายเป็นภาระต่อความคิดของเจ้า"

โซลพยักหน้า

ความรู้เกี่ยวกับโลกเวทมนตร์มันต้องมีความแข็งแกร่งที่เพียงพอควบคู่กันไปด้วย

การที่เขาล่วงรู้สิ่งใดมากเกินไป มันจะนำให้เขาตกลงสู่ความบ้าคลั่ง

"แม้ว่าเจ้าจะยังไม่เข้าใจสิ่งนี้ แต่เมื่อเจ้ากลายเป็นพ่อมดฝึกหัดระดับ 2 เจ้าสามารถมาหาข้าและเข้าร่วมกลุ่มของข้าได้ ข้าจะมอบประสบการณ์บางส่วนในฐานะที่ข้าเป็นพ่อมดฝึกหัดระดับ 2 ให้เจ้าเอง"

"กลุ่ม?" นี่เป็นอีกคำหนึ่งที่โซลไม่เคยได้ยินมาก่อน

"เพื่อที่จะหลอมรวมแกนกลาง พ่อมดฝึกหัดระดับ 3 จะต้องออกไปหาโอกาสด้านนอก ดังนั้นเจ้าจึงแทบจะไม่เคยเห็นพวกเขาในหอคอยพ่อมดเลย"

ในเวลาเดียวกัน เนื่องจากสถานที่ๆ พวกเขาไปล้วนแต่อันตรายมาก พวกเขาจึงมักเดินทางกันเป็นกลุ่ม พ่อมดฝึกหัดระดับ 2 จำนวนมากจะออกไปพร้อมกันเป็นกลุ่มเพื่อค้นหาตำแหน่งแกนกลางที่เหมาะสมกับพวกเขา บางคนก็ตกตายที่ด้านนอกนั้น"

ไบรอน ถอนหายใจออกมา ร่างกายของเขาส่งเสียงออกมาเหมือนนกหวีด

"ดูเหมือนว่าทรัพยากรภายใน หอคอยพ่อมด จะมีจำกัด"

โซล ลุกขึ้นจากโต๊ะและไปยุ่งตู้ทดลองที่ว่างเปล่า โดยเขาถือถุงคริสตัลเวทมนตร์ขนาดใหญ่เอาไว้ในอ้อมแขนของเขา และถอนหายใจออกมา "ใช่ มันมีจำกัด"

ไปรอนเดินไปที่โต๊ะยาวของเพ็กกี้ มองไปยังหนังสือที่อยู่โต๊ะ ก่อนจะตรวจสอบโรงศพทั้ง 3 โลงในห้องอีกครั้ง และในที่สุดก็เดินกลับมายังร่างที่เหี่ยวแห้งของเพ็กกี้

"วิญญาณชั่วร้ายน่าจะหลบซ่อนอยู่ในศพทั้ง 3 นี้ เพ็กกี้น่าจะส่งพวกมันให้อาจาร์ยแคซจัดการ แต่...ด้วยความโลภ นางจึงต้องการร่างของพ่อมดฝึกหัดระดับ 2 คนนี้"

โซลพยักหน้า มันเป็นเพราะหนังสือปกแข็งบอกเขาว่าหลังจากที่โซลตาย เพ็กกี้กับเขียนรายงานว่ามีศพของพ่อมดฝึกหัดระดับ 1 3 คนในรายงาน

นั้นหมายความว่านางเก็บร่างของพ่อมดฝึกหัดระดับ 2 คนนั้นเอาไว้

เขามองไปยังปากที่แหวกออกของนาง

"แต่นางประเมินวิญญาณชั่วร้ายนั้นต่ำเกินไป นางจึงถูกมันสิงร่างและต้องการให้เจ้าเป็นแพะรับบาปแทน"

โซล พยักหน้า รุ่นพี่ไปรอนพูดถูกทุกอย่าง

"เจ้าสบายดีนะ" ไบรอนสรุปในตอนท้าย ดวงตาของเขาเหลือบมองโซลด้วยความโล่งอก

"ข้าจึงจัดการนางโดยไม่ได้ตั้งใจเหมือนกัน" โซล สามารถโต้กลับเพ็กกี็ได้เพราะหนังสือปกแข็งกำจัดทางเลือกให้เขา แถมเขายังมีอุปกรณ์เวทย์ที่คงชามอบให้อีกด้วย

ไม่อย่างนั้น ด้วยความแข็งแกร่งของเขา และคาถา ต่อสู้ อันเดด 2 ครั้งคงไม่สามารถจัดการนางได้

ด้วยการที่เขาสามารถคว้าเชือกแห่งชีวิตเอาไว้ได้ เขาจึงไม่ถูกลากลงไปยังแม่น้ำแห่งความตาย

"ข้าจะจัดการกับข้าวของๆ เพ็กกี้ เจ้าไม่ว่าอะไรใช่ไหม?"

โซลส่ายหัวทันที "ท่านจัดการมันเถอะ มันจะปล่อยภัยที่สุดหากให้รุ่นพี่จัดการ"

ไบรอน ไม่พูดอะไรสักคำ เดินผ่านไปยกโลกศพขึ้นมา 2 โลงอย่างง่ายดาย

1 ในนั้นเป็นพ่อมดฝึกหัดระดับ 2 และ อีก 1 เป็นพ่อมดฝึกหัดระดับ 1

"ไปกันเถอะ"

โซลตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่รู้ว่าไบรอนกำลังอะไร แต่เขาก็ตามไปทันที

ไบรอนเดินผ่านห้องของเฮย์เดน ก่อนจะหยุดลงและเตะไปที่ประตู

ประตูเปิดออกเล็กน้อย แต่เมื่อเฮย์เดนเห็น ไบอรน ที่รออยู่นอกประตู เขาก็เปิดประตูจนสุดในทันที

"รุ่นพี่ไบรอน"

"อืม"

บาดแผลของไบรอน หายดีแล้ว เขาโยนโลงศพของพ่อมดฝึกหัดระดับ 1 ร่าง 1 ลงไป

"ปัง"

โลงศพตกลงบนพื้นฝุ่นรอบๆ กระจายออกไป

"อืม?"

เฮย์เดน ทำงานร่วมกับไบรอนมาหลายปี เขาเข้าใจทันทีว่า ไบรอนหมายถึงอะไร

"ข้าเข้าใจแล้วขอรับ ดูเหมือนคืนนี้ข้าจะพลาดงานจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่"

"อืม" ไบรอนพยักหน้า

เฮย์เดนปิดประตูทันที แสร้งทำเป็นว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่

โซล ที่อยู้ด้านนอกตกใจอย่างมากกับการกระทำของไบรอน

ไบรอน ถือโลงศพที่เหลือ นำโซลไปยังห้องเก็บศพ 3

เขาวางมันลงและพูดขึ้นมาอีกครั้ง

"ร่างกายของเพ็กกี้นั้นมีปัญหาอยู่บ้าง ข้าจะเก็บมันเอาไว้และรายงานให้อาจาร์ยทราบ ส่วนร่างของพ่อมดฝึกหัดระดับ 2 มันไม่มีปัญหาใดๆและยังมีชิ้นส่วนที่มีค่าอยู่มาก ยังไงก็ตาม เพ็กกี้ ก็ปกปิดมันเอาไว้อยู่แล้ว ดังนั้นข้าจะมอบมันให้เจ้า"

ราวกับรุ่นพี่ไบรอนกำลัง "แบ่งของที่ปล้นชิงมา" ดังนั้นร่างกายของเพ็กกี้จึงตกเป็นของรุ่นพี่ไบรอน

โซลไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจออกมา

แต่การที่ไบรอนเลือกร่างของเพ็กกี้ นั้นทำให้โซลได้สิ่งที่ดีที่สุด

"แต่เจ้าเป็นคนสังหารเพ็กกี้ ข้าจะเก็บร่างนางไว้ แต่ข้าจะไม่เอาของๆ เจ้าไปเปล่าๆ หากเจ้าต้องการแลกเปลี่ยนอะไร เจ้าสามารถมาหาข้าตลอดระยะเวลา 1 เดือน"

โซล ลุกขึ้นยืนด้วยความประหลาดใจ เขาพยายามจะพูดสิ่งต่างๆ ที่อัดอั่นอยู่ในตอนนี้

แต่เมื่อเขาหันกลับไปมองยังโลกศพที่อยู่บนพื้นเขาก็ต้องสงบลงอีกครั้ง

ไบรอน กำลังจะกลายเป็นพ่อมดฝึกหัดระดับ 3 และเขาจะออกจากหอคอยพ่อมด

ในฐานะที่เป็น 1 ในไม่กี่คนในหอคอยพ่อมดที่ไม่มีเจตนาร้ายต่อเขา แถมยังบอกว่าจะช่วยเหลือเขาอีก

มันหาได้ยากมาก

เขายังไม่ได้บทสรุปสำหรับการทดลองการเปลี่ยนแปลงร่างกายของพ่อมดขั้นสุดท้าย ดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าที่จะเก็บโอกาสเอาไว้จนกว่าจะจำเป็นจริงๆ

"ก่อนที่ข้าจะกลายเป็นพ่อมดฝึกหัดระดับ 3 อย่างเป็นทางการ ข้าจะทำงานในห้องเก็บศพต่อไป เจ้าสามารถมาหาข้าได้ตลอดเวลา"

"รุ่นพี่ ท่านรู้จักซิดหรือไม่?" เมื่อเห็นไบรอนหันหลังกำลังจะจากไป โซลก็ถามขึ้น

"อืม?" บาดแผลของเขาหายสนิทแล้ว

"ข้ามีเรื่องขัดแย้งกับซิด ท่านคิดว่าเพ็กกี้ต้องการใช้โอกาสนี้สังหารข้า เพราะซิดหรือไม่?"

ไบรอนส่ายหัว

ด้วยเหตุผลบางอย่าง โซลจึงเข้าใจความหมายของไบรอน

เขากำลังแสดงว่าท่าทางบอกว่า "ไม่ใช่"

ไบรอน มองไปยังโซล ความสงสัยปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

เขาคงกำลังคิดว่า ทำไมพ่อฝึกหัดระดับ 1 ซึ่งเป็นผู้มาใหม่ที่เพิ่งมาถึงที่นี่เพียงเดือนเดียวถึงได้มีศัตรูมากมายขนาดนี้

ไบรอนออกจากห้อง ทิ้งโซลให้อยู่คนเดียว เขายังต้องกลับไปจัดการกับร่างกายของ เพ็กกี้ และปัญหาที่เพ็กกี้ทิ้งเอาไว้

โซล รู้สึกพอใจกับท่าทางของไบรอนมาก

อย่างน้อย รุ่นพี่ไบรอนกับซิดก็ไม่สนิทกัน

ด้วยวิธีนี้ รุ่นพี่ไบรอน สามารถเป็นผู้ช่วยของเขาในการต่อกรกับซิดได้

พ่อมดฝึกหัดระดับ 3 !!

รอยยิ้มอันน่าพรึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของโซล ขณะที่เขาเดินไปยังโลงศพ

โลงศพนี้ดูพิเศษมาก มันไม่ใช่วัสดุะรรมดา

แต่โลงทั่วไป มีวิญญาณชั่วร้ายสิงสูได้อย่างไร? โซลลูบมือของเขาด้วยความตื่นเต้น "ไม่มีใครร่ำรวยเพราะโชคลาภ และพวกโจรชั่วก็ไม่มีวันหลอกลวงข้าได้"

โซลล๊อคประตู

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับศพที่ ไม่ได้ถูกเฮย์เดนตรวจสอบ

มันเป็นร่างกายที่สมบูรณ์และเป็นรางวัลชิ้นแรงของเขา

จริงๆ แล้ว เรื่องของเพ็กกี้ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับซิด

หลังจาก ที่ คงชา สังหาร พ่อมดฝึกหัดหน้าใหม่ที่ซิดจะนำมาแทนที่โซล ซิดก็ไม่เคลื่อนไหวอีกนาน

ชีวิตอันสงบสุขกลับอีกครั้ง โซลยังคงศึกษาและทำการทดลองต่อไป

แต่โซลรู้ว่า ซิดจะไม่ยอมแพ้อย่างแน่นอน

บนไหล่ของเขามีหนังสือปกแข็ง ซึ่งซิดต้องการอยู่ ด้วยการที่เขาสามารถหลบหนีจากความตายมาได้อย่างหวุดหวิดหลายครั้ง ทำให้โซล ตระหนักได้ถึงพลังของหนังสือปกแข็งมากขึ้นเรื่อยๆ

ตอนนี้ หากมีใครต้องการแย่งหนังสือปกแข็งไป โซลก็พร้อมที่จะสู้ตาย

เขาไม่รู้ว่าซิดรู้เรื่องหนังสือปกแข็งนี้มากน้อยเพียงใด

แต่จากการคาดเดาของเขา มันต้องมีอยู่อย่างจำกัดแน่นอน

หนังสือปกแข็งสามารถล่วงรู้ความตายได้ล่วงหน้า การโจมตีทั่วไปหลายครั้งของซิด สามารถคุกคามชีวิตของโซลได้

แต่ทุกครั้งมันก็ยังไม่สำเร็จ

นี่ยิ่งทำให้โซล มีเวลาในการหาวิธีเอาชีวิตรอดได้มากยิ่งขึ้น

โซล ตามตัวเองว่า ถ้าเขาต้องการแย่งชิงหนังสือปกแข็งมา เขาคงเลือกที่วิธีสังหารโดยที่ทำให้เขา คนนั้นไม่สามารถตอบสนองได้ทัน นั้นจะทำให้เขาไม่มีทางรอด

จากการลอบสังหารของซิดครั้งแล้วครั้งเหล่า ทำให้โซลมองเห็นความคิดของเขา

ดังนั้น แม้ว่าซิด จะรู้ว่าหนังสือปกแข็งอยู่กับ แต่เขาก็ยังไม่มั่นใจนัก

แล้วเขาจะรู้เรื่องราวกับเกี่ยวกับหนังสือปกแข็งได้อย่าง "ฟู่"

เสียงของเปลวเทียนดัง ขัดจังหวะความคิดของโซล เขายืนขึ้นมองยังเตาหลอมและภาชนะต่างๆ บนโต๊ะ

มันน่าเวลานานก่อนที่ ปฏิกิริยาจะสิ้นสุดลง

เขาลุกขึ้นต้อนรับแขกคนแรกของวัน!