บทที่ 34 เจ้าคิดว่าข้าจะกินเจ้างั้นหรือ?

บทที่ 34 เจ้าคิดว่าข้าจะกินเจ้างั้นหรือ?

"เขาอายุ 29 ปีแล้ว" หญิงสาวคนนั้นเม้มปากของนาง "ถ้าเจ้าไม่สามารถกลายเป็นพ่อมดฝึกหัดระดับ 3 ได้ก่อนอายุ 30 เป็นธรรมดาที่ท่านเจ้าหอคอยจะทิ้งเจ้าไม่ต่างจากขยะ สำหรับพ่อมดฝึกหัดระดับ 3 ที่อายุถึง 30 พวกเขาต้องออกจากหอคอยภายใน 1 เดือน"

"ถ้าเจ้าต้องการพบเขาเจ้าสามารถไปที่ห้องพักหมายเลข 1016 ได้" หลังจากนั้นหญิงสาวก็ปิดประตูไป

"รอก่อน" โซลเอารีบกันประตูไว้ "รุ่นพี่ วันนี้ท่านได้จัดการศพที่ไม่มีบาดแผลหรือยัง?"

หญิงสาว ดูฝืนใจเล็กน้อย "ใช่ เกิดอะไรขึ้น?"

"ศพนั้นหน่ะหรือ มันก็แปลกนิดหน่อย"

หญิงสาวหัวเราะออกมา "ข้าได้จัดการกับอันตรายส่วนใหญ่แล้ว ที่เหลือเป็นหน้าที่ของเจ้า"

หลังจากนั้น นางก็ปิดประตูโดยไม่สนใจว่ามือของโซลจะกันประตูอยู่หรือไม่ก็ตาม

ในวินาทีสุดท้าย โซลชักมือออกได้ทัน

เขายืนอยู่ด้านนอกโดยมีท่าทีครุ่นคิด

"ห้องเก็บศพ 1 มีหน้าที่ขับไล่ภูติผี และในห้องเก็บศพ 2 และ 3 มีหน้ามีรวบรวมชิ้นส่วนที่มีประโยชน์ งานของข้าคือ แยกชิ้นส่วนศพและจัดการกับสิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่"

ท่าทางที่เย็นชาของรุ่นพี่คนนี้ โซลไม่ได้สนใจมากนัก

แทนที่จะขอให้ผู้อื่นแสดงความเมตตา สู้เขาทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นและทำให้ผู้คนหวาดกลัวจะดีกว่า

โซล ถอยหลังออกมา 2 ก้าว หยิบมีดสับกระดูกที่วางบนพื้นขึ้นมา เดินช้าๆกลับไปยังห้องทำงานของเขา

"วันนี้ข้าได้รับข้อมูลสำคัญมาเช่นกัน" เขาทำความสะอาดคราบเลือดบนมือของเขา "ถ้าข้าไม่สามารถกลายเป็นพ่อมดฝึกหัดระดับ 3 ได้ก่อนอายุ 30 ปี ข้าก็จะถูกขับไล่ออกไป ตอนนี้ข้าอายุ 12 ปี แล้ว ยังเหลือเวลาอีก 18 ปี"

"อืม มันยังอีกนาน ... ข้าควรพยายามผ่านการทดสอบในอีก 3 เดือนดีกว่า"

หากข้าสอบไม่ผ่าน และไม่สามารถแก้ปัญหาซิดที่โลภมากได้แล้ว แผนการทั้งหมดในอนาคตคงได้สูญเปล่าอย่างแน่นอน

เวลาค่อยๆผ่านไปทีนิด นาฬิกาทรายสีน้ำเงินบ่งบอกเวลา 1 ทุ่ม

โซลกลับมาที่ห้องพักเพื่อรอคงชา

เขานั่งอยู่บนเตียงในห้องพัก งอเข่าและประสานมือไว้ข้างหน้า

ผิวสีขาวและกระดูกสีขาวซีดไขว่สลับกัน

มือข้างหนึ่งให้ความรู้สึกเย็นเยือกเมื่อสัมผัส ส่วนอีกข้างไร้ความรู้สึก

โซลกำลังคิดว่าคงชา จะให้เขาทำอะไรในวันนี้

จุดประสงค์ของข้อตกลงของนางคืออะไรกัน?

เป็นเวลาตี 1

โซลได้ยินเสียงไม่ชัดเจนนักจากด้านนอกประตู

เขาเดินไปเปิดประตู เห็นคงชา ที่สวมหมวกคลุมหัวยืนอยู่หน้าประตู

นางสวมชุดเดรชยาวที่ราวกับชุดนอน ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางที่เย้ายวน ราวกับนางเสือป่าที่ต้องการจู่โจมเขาในยามค่ำคืน

คงชา ที่เคยมาที่นี่แล้วครั้งหนึ่งเดินไปยังโต๊ะของโซลแล้วนั่งลง โซลปิดประตูลงและหยุดอยู่ตรงนั้นไม่ได้เดินเข้ามา

"หึหึ ทำไมเจ้ายืนไกลขนาดนั้น กลัวว่าข้าจะกินเจ้าหรือยังไง" คงชาหัวเราะออกมาเบา

การกินที่อีกฝ่ายพูดถึงก็คือการหลับนอน

เมื่อเห็นว่าโซลไม่ได้เคลื่อนไหวอยู่นาน คงชา ก็ไม่ได้เร่งเร้า

นางนั่งไขว้ห้างและเอนหลังอย่างสบาย

"เจ้ามีพลังเวทมนตร์มากแค่ไหนแล้ว?"

".. 4 จูล" โซลก้มหัวลง ทั้งเขินอายและโกรธ

"โอ้!" คงชาไม่แปลกใจเลย นางพึงพอใจกับคำตอบนี้ไม่น้อย "ตอนนี้เจ้าก็ยังยืนกรานที่จะไม่กินยาที่ข้าให้ไปงั้นเหรอ? เจ้าเหลือเวลาอีกเพียง 2 เดือนเท่านั้นนะ เจ้าคิดว่าเวลาอีก 2 เดือนที่เหลือจะเพียงพอให้สามารถเพิ่มพลังเวทนมนตร์ได้ถึง 6 จูลงั้นเหรอ?"

โซลกัดฟัน มือของเขาสั่นเทา มีเสียงกระทบดังออกมาจากฟันของเขา

"พี่หญิง ได้โปรดช่วยข้าด้วย"

หลังจากพูดคำเหล่านั้นออกมา ร่างกายของเขาก็หมดแรงอย่างสิ้นหวัง

คงชา เม้มริมฝีปากของนางราวกับนางต้องการเยาะเย้ย โซล แต่เมื่อนางนึกถึงบางสิ่ง สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปกลายเป็นอ่อนโยน

"หากเจ้าทำตัวดีในอนาคต เป็นธรรมดาที่ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าตายในการทดสอบอีก 2 เดือนข้างหน้านี่ และถ้าเจ้าทำสิ่งที่ข้ามอบหมายได้ดี ข้ายังสามารถมอบยาอื่นๆ ให้แก่เจ้าได้เพื่อให้แน่ใจว่าความแข็งแกร่งของเจ้าจะเพิ่มขึ้นถึงขีดจำกัด มันอาจจะไม่มากนัก บางทีอาจยังมีความหวังที่จะกลายเป็นพ่อมดฝึกหัดระดับ 3 อยู่"

โซลเงยหน้าขึ้น ดวงตาเปล่งประกายอีกครั้ง

"จริงเหรอพี่หญิง"

คงชา ยิ้มออกมาอีกครั้ง สีหน้าของนางอ่อนโยนอย่างมาก

"ทำไม เจ้าไม่อยากกลายเป็นพ่อมดที่แท้จริงงั้นเหรอ?"

โซล ก้มหัวลง แก้มของเขาแดงระเรื่อ

"ข้ารู้ว่ามันยากแค่ไหนในการเป็นพ่อมดที่แท้จริง ... ข้าแค่หวังว่าจะกลายเป็นพ่อมดฝึกหัดระดับ 3 ได้ก่อนอายุ 30 ปีและไม่ถูกไล่ออกจากหอคอยพ่อมดแห่งนี้"

หลังจากได้ยินคำพูดของโซล ท่าทางของคงชาก็เปลี่ยนไป

"พ่อมดฝึกหัดระดับ 3 .... แน่นอนว่าเจ้าต้องกลายเป็นพ่อมดฝึกหัดระดับ 3 ก่อนอายุ 30 แน่นอน แต่ข้าไม่คิดมาก่อนเลยว่าเจ้าจะเคยได้ยินเรื่องนี้ด้วย"

โซลรู้สึกว่าท่าทางของหญิงสาวฝั่งตรงข้ามเปลี่ยนไป โซลที่ก้มหัวเงยหน้าขึ้นมามองครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ถอนสายตาราวกับเขายอมจำนนต่อชะตากรรมของเขา

ปัจจุบัน คงชา เป็น พ่อมดฝึกหัดระดับ 2 และนางยังดูไม่เหมือนเด็กสาววัยรุ่น

นางพยายามที่จะกลายเป็นแม่มดฝึกหัดระดับ 3 ด้วยงั้นหรือ?

เมื่อคงชารู้สึกตัวอีกครั้ง นางจึงหยุดหยอกล้อโซล และหยิบขวดยาเล้กๆ ออกมาโยนให้เขา โซลรีบคว้ามันอย่างรีบร้อน มันแทบจะตกลงกับพื้น

"นี่เป็นยาขวดแรก ประสิทธิภาพของมันสามารถอยู่ได้เพียงเดือนเดียวเท่านั้น ดังนั้นเจ้าต้องดื่มให้หมดภายใน 1 เดือน หลังจากกินมันเข้าไปแล้ว ความเร็วในการทำสมาธิของเจ้าจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก ทำให้พลังเวทมนตร์ของเจ้าเพิ่มขึ้นประมาณ 7 จูลก่อนการทดสอบ ข้าจะกลับมาหาเจ้าในคืนก่อนการทดสอบเพื่อยาขวดที่ 2 ให้กับเจ้า"

"ยาขวดที่ 2 จะสามารถเพิ่มพลังเวทมนตร์ให้กับเจ้า 3 จูลได้ชั่วคราว ทำให้ไม่มีปัญหาในการผ่านการทดสอบในวันถัดไป"

"และนี่เป็นโอกาสุดท้ายที่ข้าจะมอบให้"

โซลถือขวดยาในมือ ของเหลวในนั้นราวกับน้ำสะอาดบริสุทธิ์ "ข้าขอถามไดหรือไม่ ว่ายานี้มีชื่อว่าอะไร?"

คงชา หัวเราะออกมา "ถึงบอกไปก็เท่านั้น เจ้ายังไม่คู่ควรกับมัน"

แต่สิ่งที่คงชาไม่รู้ก็คือแม้ว่านางจะไม่บอกโซล แต่โซลก็ยังรู้ได้อยู่ดี

[ในวันที่ 25 มิถุนายน ปี 314 ของปฏิทินพระจันทร์ใหม่

วันนี้ช่างเป็นวันที่ดีจริงๆ ท่านได้รับยา "เลือดของปิศาจธาตุขั้นสูงสุด" 1 ขวด

ให้ตายเถอะ ... ท่านต้องการสิ่งนี้จริงๆเหรอ?

ในฐานะพ่อมด ท่านสามารถดื่มมัน 1 หยด เพื่อฟื้นฟูพลังเวทมนตร์ได้อย่างรวดเร็ว แต่ถ้าดื่มเข้าไป 1 ขวดทันทีพลังเวทมนตร์ของท่านจะเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด

แต่เดี๋ยวก่อน?

ภายใน 3 ปี ท่านจะกลายกลายเป็นสมบัติล้ำค่าไปในที่สุด]

โซลมองไปยังบรรทัดสุดท้ายของเนื้อหาในหนังสือปกแข็ง ดวงตาของเขาสั่นคลอนเล็กน้อย เขาจงใจแสดงท่าทีเขินอายออกมา และถามขึ้นอีกครั้ง

"แล้วท่านต้องการให้ข้าทำอะไร พี่หญิงถึงจะยกยาขวดที่ 2 ให้กับข้า"

คงชา ถอนหายใจออกมาเบาๆ จับเข่าของนางและยืนขึ้น

นางเดินไปหาโซลและใช้นิ้ว สีขาวหยกจิ้มไปที่แก้มของโซล

"ข้าชื่นชอบการตอบสนองของเจ้ามาโดยตลอด ตอนนี้เจ้าทำงานอยู่ในห้องเก็บศพของ อาจาร์ยแคซ ใช่ไหม?"

แม้ว่าคงชาจะ พยายามควบคุมน้ำเสียงของนาง และในขณะเดียวกันก็ยังกระตุ้นให้โซล ตั้งสมาธิของเขาให้ดี แต่โซลก็ยังพบว่า ท่าทางของ คงชา นั้นดูเป็นกังวลมาก

"เป็นไปได้ไหมว่าเป้าหมายของพี่หญิงจะอยู่ในห้องเก็บศพ"

ด้วยคำพูดของเขา ประกอบกับท่าทางที่เปลี่ยนไปของนางมันก็สามารถอธิบายได้ทันที

เนื่องจากพรสวรรค์ด้านพลังจิตของโซล ยอดเยี่ยมอย่างมาก แต่พรสวรรค์ด้านพลังเวทมนตร์ของเขาไม่ได้ดีนัก เขาจึงกลายเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในการทำงานในห้องเก็บศพ

ดังนั้น... โซลจึงเงยหน้าขึ้น

คงชา มองอย่างจริงจัง ราวกับนางต้องการซ่อนบางอย่าง "พี่หญิง ท่านไม่สามารถเอาสิ่งใดออกจากห้องเก็บศพได้ มันมีคงคอยเฝ้าอยู่ที่สุดทางเดิน"

นางชักมือกลับ "ก็แค่ทาสที่ตาบอดและหูหนวก"

โซล รอคำพูดของคงชาต่อไปอย่างเงียบงัน ชายผู้แข็งแกร่งที่เฝ้าอยู่หน้าทางเข้าห้องเก็บศพบนชั้น 2 ไม่ใช่คนธรรมดา แม้ว่าพวกเขาจะตาบอดและหูหนวกก็ตาม

"เก็บสิ่งนี้เอาไว้"

คงชา หยิบแผ่นหนังออกมาชิ้นหนึ่ง

หนังชิ้นนี้มีสีเหลืองอ่อนมีแถบสีดำ ด้านในของสิ่งนี้ยังสลักไว้ด้วยอักษรรูน โซล มองดูมันเพียงครั้งเดียวและหันกลับมาอย่างรวดเร็ว

"นำหนังชิ้นนี้ไปห่อวัสดุ เมื่อห่อเสร็จ วงแหวนเวทมนตร์จะสะกดสิ่งที่อยู่ด้านในเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้ทาสเหล่านั้นสัมผัสได้ถึงกลิ่นวัสดุบนตัวเจ้า"

โซลเริ่มใช้ชิ้นส่วนศพในห้องเก็บศพ ปรับแต่งมันให้เข้ากับร่างกายของเขา เพื่อใช้ในการเปลี่ยนแปลงร่างกายของพ่อมด

ถ้าเขาไม่ทำ เขาก้ตาย

เขาไม่ไร้เดียงสาถึงขนาดคิดว่า เมื่อเขาเป็นพ่อมดฝึกหัดของหอคอยพ่อมด เขาควรที่จะปกป้องผลประโยชน์ของหอคอยพ่อมด

"แล้วพี่หญิงคงชา ต้องการวัสดุประเภทไหนละ?"

ของเหลวสีขาวชุ่นในหัวแก้วของนางไหลไปข้างหน้า ทันใดนั้นลูกตาก็โผล่ออกมา เกาะติดกับผนังกระจก จ้องไปที่โซล

"ข้าต้องการสมองของ พ่อมดฝึกหัดระดับ 1 หากได้ของพ่อมดฝึกหัดระดับ 2 ก็ยิ่งดี!"