บทที่ 2 การทดลองสิ่งมีชีวิต

บทที่ 2 การทดลองสิ่งมีชีวิต

โซลยืนอยู่ตรงนั้น

เขากำลังครุ่นคิดแต่เขาไม่มีเวลามากนัก

แสงเทียนบนผนังเริ่มเปลี่ยนจากสีเหลืองสลัว กลายเป็นสีเหลืองอ่อน นี้แสดงใกล้รุ่งเช้าแล้ว ก่อนที่แสงเทียนจะเปลี่ยนเป็นสีขาว โซลจะต้องกลับไปชั้น 4 ได้แล้ว

สิ่งเหล่านี้คือข้อบังคับ

กองเลือดบนพื้นมันยังคงอยู่บนนั้น

ถ้าเขาจากไป เขาจะได้กลายเป็นปุ๋ยของดอกไม้ในวัยรุ่นขึ้น

แต่ถ้าให้ความสะอาดงั้นเหรอ?

เขาเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีความสามารถพิเศษใดๆ เขาจะแก้ปัญหากองเลือดนี้ได้อย่างไรกัน?

หรือว่าไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่น?

เหล่าเด็กๆ ที่อาศัยอยู่ร่วมกันดูเหมือนจะเป็นศัตรูกับโซลก่อนที่เขาจะเดินทางข้ามเวลามาซะอีก พวกเขาไม่เคยช่วยเหลือเขาเลย ยิ่งไปกว่านั้น คนเหล่านั้นก็เหมือนกับโซลที่เป็นแค่คนธรรมดาไม่มีความสามารถพอจะช่วยเหลือเขา

หรือว่าจะไปหาแม่บ้านดี?

แต่แม่บ้านไม่เคยมาเยี่ยมเยียนตอนกลางดึก และโซลก็ไม่รู้ว่าจะไปหานางที่ไหน

พื้นที่ๆ เขาไปได้ทั้งหมด ในปัจจุบันคือ ชั้นที่ 4 ของข้ารับใช้ และ ชั้นที่ 11-13

ไม่มีทางเลือกแล้ว

นิ้วที่สั่นเทาของโซล หยุดสั่นทันที

เขาเก็บไม้ถูพื้นกลับเข้าในรถเข็น แล้วจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

เขาเดินไปที่ห้องตรงข้ามที่มีเลือดไหลออกมา ยกมือขึ้นและเคาะไปที่ประตู 3 ครั้ง

บนทางเดินอันเงียบสงัด เสียงเคาะทั้ง 3 นี้ชัดเจนมาก

โซลก้มหัวลงมองไปยังหนังสือปกแข็งเล่มนี้ มันไม่ได้ปรากฏข้อความการตายใหม่ขึ้นมา

เมื่อโซลยกมือขึ้นเคาะอีก 3 ครั้ง ประตูตรงหน้าเขาก็เปิดออกทันที

โซลกลั้นหายใจอยู่ครู่หนึ่ง

ประตูค่อยๆเปิดออกทีละน้อย

ร่างอันเพรียวบางค่อยๆปรากฏขึ้นจากด้านหลัง

นางเป็นหญิงสาวที่สวมชุดราตรีสีดำ หุ่นอวบไม่ถึงกับอ้วน ผิวที่โผล่ออกมาด้านนอกราวกับไข่มุก

โซลเงยหน้าขึ้นเห็นคางที่งดงาม ริมฝีปากสีแดงอวบอิ่ม สันจมูกที่โค้งงอน ส่วนด้านบน.... มันหายไป

นางเป็นหญิงสาวที่มีหัวเพียงครึ่งเดียว

เมื่อเห็นว่าเหตุการณ์เช่นนี้ ในคืนที่มืดมิด โซลก็รู้สึกเหมือนกับว่าวิญญาณของเขากำลังจะหลุดออกจากร่าง

โซลระงับความกลัวของเขาเอาไว้และ ไม่ได้แสดงสีหน้าหยาบคายออกมา

ฟันของเขาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

หญิงสาวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก้มหัวลง ครึ่งหนึ่งของหัวนางที่หายไป เนื้อบนหัวของนางมีสีขาวขุ่นและเน่าเปื่อย

บริเวณที่ตาควรจะอยู่ถูกแทนที่ด้วยฝาครอบแก้วครึ่งวงกลม

ฝาครอบแก้วบรรจุของเหลวสีขาวขุ่น ขณะที่นางก้มหัวลงมา สิ่งต่างๆ ที่ดูเหมือนลูกตาก็กระแทกเข้าไปฝาครอบแก้วเป็นครั้งคราว

"ว่ายังไง"

ริมฝีปากสีแดงของหญิงสาวที่มีครึ่งหัวเปิดออกเล็กน้อย เสียงของนางค่อนข้างอ่อนหวาน

"ท่าน..." โซลตอบด้วยเสียงที่สั่นเทา เขาหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรักษาร่างกายของตัวเองให้มั่นคง "มีเลือดไหลออกมาจากห้องฝั่งตรงข้าม ข้าทนไม่ไหวแล้ว ได้โปรดช่วยข้าด้วย" หญิงสาวมองขึ้นไป มีดวงตาปรากฏขึ้นบนฝาครอบกระจกมันลอยไปที่ชายขอบ

จากนั้นดวงตาของนางก็หายไป นางก้มลงอีกครั้ง และหัวเราะออกมาเบาๆ "ทำไมข้าต้องช่วยเจ้าด้วย"

โซลรู้ว่าเขาไม่ได้โชคดีขนาด ที่เขาจะได้พบคนที่ช่วยเหลือทันทีที่เขาเคาะประตู

"นายท่าน ท่านจะให้ข้าทำอะไรก็ได้?" โซลก้มหัวลง

เขาเป็นเพียงข้ารับใช้และไม่มีคุณสมบัติพอที่จะสร้างเงื่อนไข

หญิงสาวคนนั้นจับคางของนางด้วยนิ้วที่เรียวยาว "ข้ากำลังทดสอบสิ่งมีชีวิต แต่ข้ามีตัวอย่างไม่เพียงพอ หากเจ้าสามารถที่จะเข้าร่วมการทดสอบของข้า ข้าจะช่วยเจ้าแก้ปัญหานั้นเอง" โซลหรี่ตาลง

เขามองไปยังสมุดปกแข็งที่ลอยอยู่เหนือไหล่ซ้าย

ไม่มีข้อความบนสมุดปกแข็ง

ตอนนี้โซลอ่อนแอเกินไป เขาทำได้เพียงพึ่งพาคำเตือนจากในสมุดปกแข็งเพื่อเสี่ยงโชคเท่านั้น

"ข้าตกลง!"

หญิงสาวเผยรอยยิ้มออกมา พึงพอใจกับการตัดสินใจที่เด็ดขาดของโซลมาก

นางเบือนหน้าไปอีกทาง เพื่อให้โซลเข้าไปในห้องของนาง จากนั้นจึงเดินออกไปข้างนอก ทำสิ่งที่เขาก็ไม่รู้จัก

โซลยืนรออยู่ในห้องของหญิงสาว

เขาพบว่าสถานที่แห่งนี้ใหญ่กว่าบ้าน 2 ชั้นที่พวกเขาอาศัยอยู่หลายสิบคน แถมยังมีห้องที่ดูหรูหราอีกด้วย

ภายในห้องนั่งเล่น มีตะเกียงน้ำมันเผ่าไหม้อยู่ แสงไฟถูกทำให้มั่นคงด้วยความสามารถของคาถา

บนโต๊ะยาวกลางห้องนั่งเล่น มีอุปกรณ์ต่างๆและ วัสดุมากมายที่เขาไม่รู้จัก

สิ่งที่โดนเด่นที่สุดคือ เต้าหลอมขนาดเล็กอยู่ตรงกลาง โดยมีหม้อที่มีของเหลวสีดำเดือด ปุๆ อยู่ในนั้น

"นั้นคือสิ่งที่เจ้าต้องทำ" หญิงสาวคนนั้นเดินเข้ามา

โซลมองย้อนกลับไปเห็นว่าประตูปิดสนิทอยู่ เขาไม่รู้ว่าเลือดที่ไหลนองออกมาถูกจัดการหรือเปล่า

"ข้าต้องการให้เจ้าเอามือของเจ้าเข้าไปในหม้อใบนั้น แล้วเอามันออกมาและบอกข้าว่าเจ้ารู้สึกอย่างไร"

หญิงสาวคนนั้น ดึงม้านั่งออกมาและลงฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ นางนั่งไขว้ห้างและรอดูการต่อสนองของโซล

โซลรู้ว่าตัวเขาไม่มีอำนาจที่จะต่อรอง ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ร้องขอความเมตตา

เขาพับแขนเสื้อมือซ้ายขึ้น สูดหายใจเข้าลึก ๆ และก้าวไปข้างหน้า ยื่นมือลงไปในของเหลวสีดำ

เขาไม่ได้ทดสอบด้วยการใช้นิ้วมือจุ่มลงไปก่อน เพราะกลัวการตอบสนองของเขาจะทำให้หญิงสาวไม่พอใจ

"ฟู่----" โซลสูดหายใจเข้าลึกๆ

แต่เขาไม่ได้ถูกไฟไหม้ เขากลับรู้สึกหนาว

เขาหนาวจนสั่นสะท้านไปถึงกระดูก

"คิคิ"

โซล หนาวจนฟันสั่น

"เจ้าเอามันออกมาได้แล้ว"

เมื่อได้ยินเสียงของหญิงสาว โซลก็รีบดึงมือของเขาออก

แต่เมื่อเขาเห็นมือของเขา ลมหายใจของเขาที่พ่นออกมาด้วยความผ่อนคลายก็ถูกสูดกลับ

เนื้อและผิวหนังบนมือของเขาหายไปจนหมด

มือซ้ายที่เหลือของโซลมีเพียงโครงกระดูก มันดูสะอาดราวกับหุ่นจำลองในห้องศิลปะ

สิ่งที่น่ากลัวคือโซลไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยในตอนนี้

"ฟู่... ฟู่...."

โซลหายใจหอบ เขาจับข้อมือซ้ายด้วยมือขวา มือทั้ง 2 ข้างของเขาสั่นสะท้าน

มือซ้ายของเขาที่สั่นมีเสียงกระดูกกร๊อบแกร๊บ

หญิงสาวที่อยู่ตรงข้าม ไม่ได้ปลอบขวัญโซล นางยืนขึ้นและชี้นิ้วไปที่คางของนาง

"ดูเหมือนว่างูเหลือม เซชีเลียน จะปล่อยน้ำย่อยออกมามากเกินไป ตอนนี้มือซ้ายรู้สึกอย่างไรบ้าง"

"มันส่งเสียงดังกึกก้อง... หนาว... แต่ไม่เจ็บปวด"

โซลอดทนต่อความต่อความกลัวและความหนาวเย็น พยายามอธิบายอย่างดีที่สุด

"ดูเหมือนข้ายังควบคุมมันได้"

ขณะที่เขาพูด เขาก็ขยับนิ้วมือซ้ายของเขา

แม้ว่าจะยากซักหน่อยแต่ก็ได้ผล

นางเดินไปรอบๆ หยิ่งวัสดุ 2 3 ขึ้นมาจากบนโต๊ะ และโยนลงไปในหม้ออย่างไม่ใส่ใจ

หม้อส่งเสียง "ชิชิ" ปล่อยไอน้ำสีขาวออกมา จากนั้นก็กลับมาสงบหลักจากที่มันเพิ่งเดือด

"เอาละ" หญิงสาวคนนั้นนั่งลง เงยหน้าขึ้นด้วยความสนใจ ชี้ไปยังหม้อ "ยืนมืออีกข้างลงไปสิ"

โซลสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาคิดเอาไว้แล้ว

การทดลองครั้งแรกไม่ประสบผลสำเร็จอย่างเห็นได้ชัด

การทดสอบครั้งที่ 2 ต้องผ่านอย่างแน่นอน

โซลปล่อยมือมือซ้ายของเขา จากนั้นก็เอามือขวาจุ่มลงไปในหม้ออย่างเด็ดเดี่ยว

"เฮือก"

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าแขนของเขานั้นแข็งไปหมด

มือขวาของเขาซึ่งจมอยู่ในของเหลวสีดำไม่รู้สึกอะไรเลย

"เอาขึ้นมา"

เมื่อได้ยินเสียงของหญิงสาวคนนั้น โซลก็ดึงมือขวาของเขาขึ้นมาทันที

สิ่งที่ทำให้เขาดีใจคือมือที่เขาเอาลงไปจุ่มในครั้งนี้ไม่กลายเป็นโครงกระดูก

ไม่เพียงเท่านั้น ฝ่ามือของเขาที่แต่เดิมเต็มไปด้วยรอยแผลและหนังด้านๆ กลับเรียบเนียนและมีสีขาวอีกด้วย

โดยไม่รอให้หญิงสาวเร่งเร้าเขา โซลก็เริ่มพูดทันที "เอ่อ... มันยังคงหนาวอยู่ แถมมันยังหนาวกว่าเดิมอีกด้วย... แก๊กก..."

เขาพยายามอย่างหนักเพื่อควบคุมไม่ให้ฟันกระทบกัน

"..มันไม่เจ็บ และสามารถควบคุมได้..."

โซลยกมือขึ้นมาให้หญิงสาวที่ฝั่งตรงข้ามมองเห็นได้ชัดเจน

หญิงสาวคนนั้นยิ้มออกมาอีกครั้ง คราวนี้นางมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด โซลเห็นฟันสีขาวภายใต้ริมฝีปากสีแดงของนาง

"เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจจริงๆ"

นางเดินไปอีกด้านหนึ่งของห้อง หยิบ ขวดคริสตัลออกมาจากตู้และยื่นให้โซล "ดื่มสิ"

เมื่อเห็นสีหน้าที่น่าเกลียดของโซลเธอก็หัวเราะออกมา ของเหลวสีขาวขุ่นบนหัวของนาง แกว่งไปมา ตามการเคลื่อนไหว

"ไม่ต้องกังวล นี่ไม่ใช่การทดลอง แต่มันเป็นยารักษา"