บทที่ 50 สารสกัดจากกระเทียม

บทที่ 50 สารสกัดจากกระเทียม

“ท่านหมอหู โปรดเขียนใบสั่งยาบำรุงเลือดให้ท่านแม่ทัพฉาง ส่วนบาดแผลของท่านแม่ทัพฉางมอบให้ข้าก็พอ”

“องค์ชายทรงมีความรู้ทางการแพทย์ด้วยรึพะยะค่ะ?”

ท่านหมอหูเป็นแพทย์ชื่อดังอันดับหนึ่งของเมืองเยี่ยน

ใครในบ้านตระกูลใหญ่ในเมืองเยี่ยนป่วยไข้ก็ล้วนมาหาเขารักษา

ดังนั้นเขาจึงมีความภาคภูมิใจในฝีมือการแพทย์ของตนเองอย่างยิ่ง

เมื่อได้ยินอ๋องเยี่ยนพูดเช่นนั้น บนใบหน้าแม้จะไม่กล้าแสดงความดูแคลนใด ๆ แต่ในใจก็พลันไม่พอใจ

จ้าวซวี่ไม่ได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าเล็กน้อยของท่านหมอหู

ไม่ใช่ว่าเขาดูถูกท่านหมอหู แต่เป็นเพราะชีวิตของฉางเวยนั้นสำคัญอย่างยิ่ง

ในเมื่อท่านหมอหูจนปัญญา เขาก็ทำได้เพียงใช้ความรู้ของตนเองลองดูสักครั้ง

“เฟิ่งเอ๋อร์ ไปที่ลานชั้นกลางนำสุราที่แรงที่สุดมาหนึ่งขวด” จ้าวซวี่สั่งการ

หัวธนูบนร่างของฉางเวยต้องถูกถอนออก

เหล่าทหารไม่กล้าถอน เกรงว่าฉางเวยในตอนนั้นจะทนไม่ไหว

แต่จะปล่อยให้อยู่ข้างในตลอดไปไม่ได้

เฟิ่งเอ๋อร์แม้จะใจกล้า แต่เมื่อเห็นสภาพของฉางเวยก็รู้สึกกลัวอยู่บ้าง

ใบหน้าเล็ก ๆ ซีดเผือดเดินไปยังลานชั้นกลาง

เพราะขี้เกียจที่จะอธิบายว่าแอลกอฮอล์คืออะไร ดังนั้นตอนที่เขาสั่งให้ที่ลานชั้นกลางกลั่นแอลกอฮอล์ ก็บอกว่านี่คือสุราที่แรงที่สุด

ดังนั้นสิ่งที่เฟิ่งเอ๋อร์ไปนำมาก็คือแอลกอฮอล์

ท่านหมอหูเดิมทีจะจากไปแล้ว

แต่เมื่อได้ยินว่าอ๋องเยี่ยนให้คนไปนำแอลกอฮอล์มา เขาก็หยุดฝีเท้า ตั้งใจจะดูว่าอ๋องเยี่ยนจะทำอะไร

ไม่นานนัก เฟิ่งเอ๋อร์ก็นำไหสุราใบหนึ่งมา

จ้าวซวี่เปิดไหสุราออก แล้วกล่าวกับสวีเลี่ยว่า “ถอนหัวธนูออกมาทีละดอก”

สวีเลี่ยกับฉางเวยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง ในเรื่องการช่วยชีวิตฉางเวยย่อมไม่ลังเล

เมื่อจับหัวธนูดอกหนึ่ง เขาก็ดึงออกมาอย่างแรง จ้าวซวี่ก็ฉวยโอกาสเทแอลกอฮอล์ลงบนบาดแผล

“อ๊า...”

เมื่อหัวธนูถูกถอนออกมา ประกอบกับบาดแผลโดนแอลกอฮอล์ ฉางเวยก็เจ็บปวดอย่างยิ่ง ฟื้นขึ้นมาจากอาการหมดสติ

บางทีอาจจะเป็นเพราะพิษไข้ เขาเตะออกไปหนึ่งที สวีเลี่ยถูกเตะจนกลิ้งลงกับพื้น

“เจ้าพวกสุนัขเป่ยตี๋ที่สมควรตาย ไปตายซะ!” ในปากของฉางเวยด่าทอไม่หยุด

สวีเลี่ยลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ไม่พูดอะไร แล้วก็ไปถอนดอกที่สอง ปล่อยให้ฉางเวยทุบตีเขา

จ้าวซวี่เปิดบาดแผลอีกครั้ง เทแอลกอฮอล์เข้าไป ไม่ทันระวังก็โดนฉางเวยชกไปหลายหมัด

เมื่อจัดการบาดแผลทั้งสามแห่งหมดแล้ว ฉางเวยก็กลับมาเงียบอีกครั้ง เพียงแต่ยังคงหลับสนิทอยู่

ในใจของจ้าวซวี่หนักอึ้งราวกับน้ำ ครั้งนี้ฉางเวยจะรอดหรือไม่ก็ต้องดูที่สภาพร่างกายของเขาและวิธีการที่เขาคิดขึ้นมาแล้ว

“พวกท่านเฝ้าอยู่ที่นี่ เฟิ่งเอ๋อร์ เจ้าตามข้ามา”

จ้าวซวี่เรียกเฟิ่งเอ๋อร์ออกจากห้อง แล้วสั่งการว่า “เจ้าส่งคนไปที่ตลาดตะวันออกซื้อกระเทียมในตลาดมาให้หมด”

“กระเทียม...” ใบหน้าของเฟิ่งเอ๋อร์เต็มไปด้วยความสงสัย

“ไม่ต้องถาม ทำตามที่สั่งก็พอ” จ้าวซวี่เดินไปยังลานชั้นกลาง “ซื้อมาแล้วก็ส่งมาที่ลานชั้นกลางโดยตรง”

เฟิ่งเอ๋อร์เพิ่งจะเคยเห็นจ้าวซวี่จริงจังเช่นนี้เป็นครั้งแรก ไม่กล้าพูดอะไร หันหลังแล้วจากไป

จ้าวซวี่มาถึงลานชั้นกลาง ให้ช่างฝีมือเตรียมหม้อใบหนึ่งกับสุราอีกสิบไห

ครึ่งชั่วยามต่อมา เฟิ่งเอ๋อร์ก็กลับมา ข้างหลังมีบ่าวรับใช้สิบกว่าคนตามมาด้วย

บ่าวรับใช้แต่ละคนต่างก็แบกตะกร้ากระเทียมมาหนึ่งตะกร้า

“ตำกระเทียมทั้งหมดให้ละเอียด” จ้าวซวี่สั่งการ

ครั้งนี้สิ่งที่เขาจะผลิตไม่ใช่สิ่งอื่นใด แต่คือสารสกัดจากกระเทียม

ในยุคปัจจุบัน หลายคนคุ้นเคยกับเพนิซิลลิน, เซฟาโลสปอริน และสิ่งของเหล่านี้ แต่กลับไม่ค่อยได้รู้จักสารสกัดจากกระเทียมซึ่งเป็นยาปฏิชีวนะธรรมชาติในวงกว้างชนิดนี้

สารสกัดจากกระเทียมนอกจากจะสามารถต้านแบคทีเรียได้แล้ว ผลต่อเชื้อรายังดีเยี่ยมเช่นกัน

มียาชนิดหนึ่งก็ชื่อว่าแคปซูลสารสกัดจากกระเทียม

ใช้ในการรักษาการติดเชื้อแบคทีเรียและเชื้อราในระดับลึก และโดยพื้นฐานแล้วไม่มีผลข้างเคียง

นอกจากนี้ สารสกัดจากกระเทียมยังสามารถใช้เป็นยาฆ่าแมลงได้ ทั้งยังสามารถใช้เป็นยาปฏิชีวนะสำหรับสัตว์ได้อีกด้วย เรียกได้ว่ามีประโยชน์หลากหลาย

เมื่อค้นหาความรู้ในสมองแล้ว เขาก็รู้สึกว่ามีเพียงสิ่งนี้เท่านั้นที่สามารถช่วยชีวิตฉางเวยได้ และยังสามารถผลิตได้ในตอนนี้

ตามคำสั่งของจ้าวซวี่ ทุกคนต่างก็พากันตำกระเทียม

หลังจากที่ตำกระเทียมจนเป็นเนื้อละเอียดแล้วก็ทิ้งไว้ครึ่งชั่วยาม จากนั้นก็นำไปอบในหม้อใหญ่จนแห้ง

สุดท้ายจ้าวซวี่ก็ให้ทุกคนนำกระเทียมที่อบแห้งแล้วเทลงในไห แล้วเทสุราขาวลงไปแช่

เหล่านี้คือสุราขาวที่มีดีกรีประมาณสามสิบกว่าองศา เหมาะสมที่สุด

สารสกัดจากกระเทียมไม่ละลายในน้ำได้ง่าย แต่ละลายในแอลกอฮอล์ได้ง่าย นี่คือหลักการของการสกัด

หลังจากแช่ไว้หนึ่งคืน

วันรุ่งขึ้น จ้าวซวี่ก็ตื่นแต่เช้า ให้บ่าวรับใช้หาผ้าขาวบางมา กรองกากกระเทียมออก เหลือไว้เพียงของเหลวที่เป็นสุรา

หลังจากแช่ไว้หนึ่งคืน ของเหลวที่เป็นสุราก็กลายเป็นสีเหลืองอ่อน

เมื่อทิ้งไว้สักพัก สารคล้ายน้ำมันสีเหลืองก็ตกตะกอนลงข้างล่าง จ้าวซวี่ให้บ่าวรับใช้เทของเหลวที่เป็นสุราข้างบนออก

เขาใช้ชามตักสารละลายสีเหลืองหนึ่งชามไปยังห้องของฉางเวย

โดยทั่วไปแล้ว กระเทียมหนึ่งตันใช้แอลกอฮอล์สามารถสกัดสารสกัดจากกระเทียมได้หนึ่งชั่ง

คนปกติวันหนึ่งกินหนึ่งร้อยมิลลิกรัมก็เพียงพอแล้ว

เมื่อวานนี้เขาใช้กระเทียมไปประมาณหนึ่งตัน

ปริมาณสารสกัดจากกระเทียมในไหเพียงพอที่จะให้คนห้าพันคนใช้

ทว่าบาดแผลของฉางเวยนั้นหนักหนา อีกทั้งการสกัดของเขาก็ไม่ได้บริสุทธิ์ถึงเพียงนั้น ดังนั้นเขาจึงตักมาเผื่อไว้บ้าง

“องค์ชาย”

ในห้องของฉางเวยเต็มไปด้วยผู้คน ต่างก็กำลังรอเขาอยู่

ท่านหมอหูก็อยู่ด้วย

เมื่อคืนเขาพักอยู่ที่ตำหนักอ๋อง คอยดูแลฉางเวยตลอดเวลา

ขณะเดียวกัน เขาก็อยากจะเห็นว่าจ้าวซวี่วุ่นวายอยู่ทั้งคืน ได้อะไรออกมา

“ส่วนหนึ่งเทลงบนบาดแผล ส่วนหนึ่งให้กิน” จ้าวซวี่กล่าว

ท่านหมอหูสูดจมูก “องค์ชาย เหตุใดจึงมีกลิ่นกระเทียมพะยะค่ะ”

“นี่คือยาที่ข้าใช้กระเทียมและสิ่งของอื่น ๆ หมักด้วยเคล็ดลับพิเศษ” จ้าวซวี่พูดกึ่งจริงกึ่งเท็จ

สวีเลี่ยไม่ลังเล รับชามมา ส่วนหนึ่งเทเข้าปากฉางเวย ส่วนหนึ่งราดลงบนบาดแผล

“วันละสามครั้ง ที่เหลือก็ต้องดูฉางเวยเองแล้ว” จ้าวซวี่ถอนหายใจ เขาก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว

ทุกคนได้ยินดังนั้น ต่างก็ก้มหน้าเศร้าสร้อย

จ้าวซวี่สั่งให้ทุกคนออกไป ให้ฉางเวยได้พักผ่อน

ที่หน้าประตู เขาเหลือหลิวฝูไว้

เมื่อคืนเขาไม่ได้นอนทั้งคืน

นอกจากจะกังวลเรื่องฉางเวยแล้ว ก็ยังกังวลถึงภัยคุกคามจากเป่ยตี๋อีกด้วย

จากการเดินทางของฉางเวยในครั้งนี้ เห็นได้ว่าทันทีที่เป่ยตี๋มาล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ร่วง จะเป็นหายนะสำหรับเมืองเยี่ยน

ไม่น่าแปลกใจที่เมื่อเขาให้คำมั่นสัญญาว่าจะต่อต้านเป่ยตี๋แล้ว ราษฎรจะดีใจถึงเพียงนั้น

“เป่ยตี๋เหิมเกริม ทำให้ราษฎรของข้าต้องบาดเจ็บล้มตาย เมืองเยี่ยนก็ไม่มีทหารม้าฝีมือดี แม้ตอนนี้จะจัดตั้งขึ้นก็สายเกินไปแล้ว แต่ข้าไม่อาจนิ่งดูดายปล่อยให้ราษฎรในเมืองเยี่ยนต้องถูกเข่นฆ่าได้ คิดมาทั้งคืน มีวิธีการหนึ่งจะมอบให้ท่าน จงรีบสั่งให้ขุนนางดูแลดำเนินการทันที อาจจะสามารถช่วยชีวิตราษฎรในเมืองเยี่ยนได้ หรืออาจจะมีผลในการจู่โจมที่ไม่คาดคิดได้” จ้าวซวี่ขยี้ตาที่ปวดเมื่อย

หลิวฝูกำลังกลุ้มใจเรื่องนี้อยู่พอดี

เมื่อได้ยินดังนั้น ในใจก็พลันยินดี “องค์ชายโปรดตรัสมาเถิดพะยะค่ะ หากสามารถช่วยราษฎรในเมืองเยี่ยนให้พ้นจากความทุกข์ยากได้ กระหม่อมยอมตายหมื่นครั้งก็ไม่เสียดาย”

จ้าวซวี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หยิบสิ่งที่วาดไว้ในตอนกลางคืนออกมาจากอกเสื้อ “ก็คือสิ่งนี้”

หลิวฝูเหลือบมอง ก็พลันอ้าปากค้างตะลึงงันไป