บทที่ 18: สิ่งกีดขวางบนเส้นทาง

บทที่ 18: สิ่งกีดขวางบนเส้นทาง

ขบวนรถไฟแล่นออกจากสถานีเจียงเฉิงแล้วค่อย ๆ ทิ้งเมืองไว้เบื้องหลัง รอบด้านเงียบลงทีละน้อย เหลือเพียงเสียงฮัมเบา ๆ จากรางสะท้อนอยู่ในอากาศ

หลินเซียนเงยหน้ามองก้อนเมฆมหึมาที่ปกคลุมเหนือเจียงเฉิง กลุ่มเมฆนั้นดำมืดและนิ่งสนิท แค่เห็นก็รู้สึกหายใจติดขัด หลายคนเคยเห็นมัน และไม่มีใครสงสัยเลยว่า...ข้างในมีสิ่งมีชีวิตในชั้นบรรยากาศบางอย่างซ่อนอยู่ สิ่งที่น่ากลัวกว่าซอมบี้หรือพวกสัตว์ประหลาดลึกลับเสียอีก

ไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไร สำหรับมนุษย์ ทางเลือกมีแค่ซ่อนตัวในป้อม หรือวิ่งหนีสุดชีวิต ใครกล้าเข้าใกล้สิ่งมีชีวิตระดับโลกาวินาศแบบนั้น?

นอกเมือง ทิวทัศน์เริ่มเปลี่ยนเป็นภูเขาและทุ่งนา ภาพแห่งความตายที่เต็มไปด้วยเลือด ควัน และความร้างหาย ค่อย ๆ จางลง ให้ภาพลวงตาเสี้ยวหนึ่งเหมือนรอดพ้นจากหายนะ

หลินเซียนเคยคิดว่าตลอดเส้นทางคงไม่เจอใคร

แต่แล้ว ถนนลูกรังเส้นหนึ่งที่วิ่งขนานกับรางรถไฟก็เริ่มมีรถบางคันปรากฏ ส่วนใหญ่เป็นรถจี๊ปออฟโรด บ้างเป็นรถเก๋งโคลนเกาะเต็มคัน อัดข้าวของแน่นจนล้น คนขับเหยียบคันเร่งพุ่งไปข้างหน้า

เมื่อมีจี๊ปคันหนึ่งเห็นรถไฟผ่านไป หน้าต่างก็เลื่อนลง ชายวัยกลางคนโผล่หัวออกมาตะโกน “เหี้*เอ๊ย รถไฟ!”

“ชิ*หาย โคตรเจ๋ง!”

อีกคันที่พ่นสีลายประหลาดไว้รอบคันเปิดช่องหลังคา เด็กหนุ่มหัวเกรียนโผล่ขึ้นมา พร้อมถือปืน AK แล้วลั่นขึ้นฟ้า เสียงปืนสะท้อนดังก้อง

“เฮ้!”

“พวกรถไฟ! มีน้ำมีอาหารไหม? อยากเข้าร่วมขบวนโอเอซิสของเราหรือเปล่า?” เขาตะโกนใส่ขบวนรถ

ในห้องควบคุม หลินเซียนไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาโฟกัสอยู่กับการควบคุมขบวน

“เชี่ย” เด็กหนุ่มหัวเกรียนสบถเบา ๆ ก่อนจะทิ้งตัวกลับลงที่นั่ง

“พี่ยง จะบอกพี่หลิวเว่ยด้านหน้ามั้ย?” เด็กหนุ่มผมสีเหลืองพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มช้า ๆ จากเบาะข้างคนขับ

จางต้าหยงโบกมือเหมือนไม่สน “จะบอกทำไม? จะได้ปีนขึ้นขบวนกันหมดเลยหรือไง?”

เด็กผมเหลืองเบิกตา “พี่ยง...น้ำมัน”

จางต้าหยงตบต้นขาแล้วสบถ “เหี้*เอ๊ย จริงด้วย!”

รถไฟที่ยังใช้งานได้ หมายถึงน้ำมันนับพันลิตร ต่อให้ไม่เต็ม อย่างน้อยร้อยสองร้อยลิตรก็พอให้ขบวนของพวกเขาอยู่ได้หลายวัน

เขาคว้าวอกกี้ทอล์กกี้ทันที

“พี่เว่ย พี่เว่ย ข้างหน้ามีขบวนใหญ่กำลังไปตามเส้นเจียงอวี่ รถไฟน่ะ ผมว่าในนั้นต้องมีน้ำมันเพียบ”

“รถไฟ?” เสียงแหบพร่าตอบกลับมา ฟังดูสนใจทันที

“ใช่ ผมว่ามันน่าจะถึงสถานียวี่ซานในสิบกว่านาทีได้นะ พี่ว่าไง?”

“ฉันจะสกัดมัน ทีมสอง อ้อมตีด้านหลัง”

“รับทราบ!”

สิบกิโลเมตรข้างหน้าขบวน มีรถกลุ่มเล็กเร่งความเร็วอยู่ รถนำเป็น Raptor ดัดแปลงเต็มสูบ เบาะหลังมีหลิวเว่ยนั่งอยู่ ใบหน้าทรงเหลี่ยมคิ้วขมวดแน่น หญิงสาวแต่งหน้าจัดนั่งแนบอยู่ข้าง ๆ เขามองถนนตรงหน้าอย่างเย็นชา

“พี่สาม เลี้ยวขวาที่แยกหน้า ขบวนใหญ่นั่นมุ่งไปสถานียวี่ซาน”

“รับทราบ เจ้านาย!”

ในขบวนนี้ คำของหลิวเว่ยคือกฎหมาย

ก่อนวันสิ้นโลก เขาไม่ใช่เจ้าพ่ออะไร แค่พ่อค้าในตลาดท้องถิ่น แต่หลังจากหายนะ เขาตื่นขึ้นพร้อมพลังพิเศษ กลายเป็นคนมีอำนาจในพริบตา

เพื่อนฝูงญาติมิตรที่เคยดูแคลน ต่างกราบกรานขอให้เขาช่วย หลิวเว่ย ชายเจ้าเล่ห์ ใช้พลังใหม่รวบรวมคนรอดชีวิตที่ถืออาวุธหลายสิบคน แล้วคนอื่นก็เริ่มเอาเสบียงแลกกับการคุ้มครอง

ไม่กี่วัน เขาก็มีบริวารกว่า 20 คน ใช้ชีวิตราวราชา

แม้แต่หญิงสาวชั้นสูงที่เคยมองข้ามเขา...ตอนนี้ก็เสนอตัวให้เอง

ทุกคืนมีแต่ความบันเทิง ความมั่นใจของเขาก็พุ่งทะลุเพดาน

ตอนนี้ เมื่อได้ยินว่ามีรถไฟแล่นผ่านอาณาเขตของเขาโดยไม่ "จ่ายส่วย" แถมยังกล้าออกจากเจียงเฉิงตรงหน้าเขา

ศักดิ์ศรีของเขาถูกกระทืบทันที และเขาก็พร้อมสวมบท "สิ่งกีดขวาง" ตามแผนที่คิดไว้ก่อนออกจากเมือง

ฝั่งรถไฟ หลินเซียนขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินเสียงปืนเมื่อครู่ ด้วยความระแวดระวัง เขาเพิ่มความเร็วของขบวนอีกเล็กน้อย บนรางเรียบ การเคลื่อนที่เร็วกว่ารถบนถนนลูกรังถือเป็นข้อได้เปรียบมหาศาล

“ขบวนโอเอซิสนั่น...ฉันเพิ่งได้ยินเสียงพวกเขาจากวิทยุเมื่อเช้า หัวหน้าของพวกเขาเหมือนจะเป็นผู้มีความสามารถด้วย” เฉินซื่อเสวียนพูด เสียงเธอแฝงความกังวลหลังได้ยินเสียงปืน

“ผมได้ยินเหมือนกัน” หลินเซียนตอบ “แต่พวกเขาใช้ถนน ส่วนเราวิ่งบนราง แยกทางกันชัดเจน อย่าให้มีเรื่องกันจะดีที่สุด”

แม้คำพูดจะนิ่ง แต่ชื่อของผู้มีความสามารถอีกคนทำให้หลินเซียนรู้สึกไม่สบายใจ

รถไฟไร้ขีดจำกัด มีข้อได้เปรียบหลายอย่าง แต่ก็มีจุดอ่อนชัดเจนอย่างหนึ่ง มันเด่นเกินไป ขบวนรถมหึมาที่คำรามผ่านราง ใครก็เห็นได้ง่าย และแน่นอนว่าจะดึงดูดความสนใจจากพวกผู้รอดชีวิต

“เราก็ต้องหาคนมาร่วมทีมเพิ่มเหมือนกัน ถ้าทุกคนเริ่มเล็งเป้ามาที่เรา มันจะรับมือยาก” เฉินซื่อเสวียนพูดพลางเหลือบตามองหลินเซียน แต่ก็รีบก้มหน้าลงทันที

“ฉันเห็นโพสต์ที่นายเคยแชร์นะ ฉันว่าถ้าคนไม่รู้ว่านายมีความสามารถอะไร พวกเขาก็คงไม่เชื่อแผนของนายง่าย ๆ หรอก”

“ผมรู้” หลินเซียนพูดเรียบแต่หนัก “คนในทีม...ขอเน้นคุณภาพ ผมไม่ได้มีพลังเพื่อมาขับรถรับส่งใคร ผมไม่ให้ใครขึ้นรถไฟนี้ง่าย ๆ ถ้าไม่มีคุณค่า ผมไม่อยากสร้างปัญหาเพิ่ม”

เขาเหลือบมองเฉินซื่อเสวียนแล้วยิ้ม “แล้วก็...แน่นอน ต้องเป็นคนที่ผม ‘อนุมัติ’ ด้วย”

หน้าเฉินซื่อเสวียนขึ้นสีแดงจางทันที เธอเข้าใจผิดว่าหลินเซียนกำลังจีบ ทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น” หลินเซียนกระแอมเบา ๆ “ไม่ใช่เรื่องหน้าตา แต่หมายถึงนิสัยกับจิตใจ...”

คำอธิบายนั้นกลับยิ่งทำให้หน้าเธอแดงกว่าเดิม เธอเบือนหน้าเลี่ยง ไม่สบตา แล้วทำทีจดอะไรในสมุดบันทึกอย่างตั้งใจ

แคร้ง แคร้ง แคร้ง แคร้ง

ขบวนรถเร่งสปีดบนทุ่งราบ

ตอนนั้นเอง หลินเซียนที่มีสายตาเฉียบขึ้นจากค่าสถานะใหม่ มองเห็นบางอย่างอยู่ไกลลิบ หน้าสถานียวี่ซาน มีรถพังคันหนึ่งวางขวางราง

ตำแหน่งวางแม่นยำเกินไป...มันคือกับดักแน่นอน

ซุ่มโจมตี!

สีหน้าหลินเซียนเปลี่ยนทันที เขาตะโกนเสียงแข็ง “ไปด้านหลัง! เร็ว! เกาะให้แน่น!”

เฉินซื่อเสวียนหน้าถอดสีทันทีที่รับรู้ถึงอันตราย เธอไม่รีรอ วิ่งพุ่งไปยังโบกี้ที่ 1 ที่นั่นมีเด็กสาวยังหลับอยู่ เธอคว้าร่างนั้นมากอดแน่นโดยไม่คิดอะไร

ในขณะเดียวกัน ด้านหลังเสาในชานชาลาสถานียวี่ซาน หลิวเว่ยกับลูกน้องก็พร้อมในตำแหน่งแล้ว อาวุธครบมือ เมื่อได้ยินเสียงคำรามของรถไฟเข้าใกล้ หลิวเว่ยแอบมองผ่านร่องเสา

แต่เมื่อเห็นว่ารถไฟไม่ชะลอเลยแม้แต่นิด สีหน้าเขาบิดเบี้ยวทันที ตะโกนลั่น

“ยิง! ยิงแม่งให้หยุด!”

ทันใดนั้น พวกลูกน้องพุ่งออกจากหลังเสา ปืนยาว ปืนลูกซองเต็มมือ ไม่มีคำพูด ไม่มีเตือน ลั่นไกใส่ห้องควบคุมรถไฟทันที

ปัง! ปัง! ปังปังปัง! ปังปัง!

เสียงกระสุนดังสนั่น

ในห้องควบคุม หลินเซียนกัดฟันแน่น ก้มตัวหลบหลังแผงควบคุม มือทั้งสองยังกำแน่นที่คันบังคับ เขาไม่ชะลอ...แต่เร่งเพิ่มอีก

‘พวกมึงตายห่าไปซะเถอะ’

หลินเซียนสบถในใจ นี่แหละเหตุผลที่เขาเลือกขับรถไฟ ก็เพื่อบดพวกเหี้*แบบนี้ให้กลายเป็นฝุ่น

..........

ผู้แปล - คิดยังไงกับคำพูด กู มึง พวกนี้ครับ ถ้าไม่ชอบเดียวหลังๆไม่ใส่ล่ะ มันเถื่อนเกินไปไหม5555