ตอนที่ 6 – ออกจากนครดาวตก
ตอนที่ 6 – ออกจากนครดาวตก
ตอนที่ 6 – ออกจากนครดาวตก
ที่จริงแล้ว…
เหตุผลที่ ชิสุคุ ช่วยรอนในวันนั้นก็เพียงเพราะอยากได้เสื้อผ้าที่เขาใส่อยู่
และมันง่ายกว่าถ้าจะถอดออกหลังจากช่วยเขาขึ้นมาแล้ว
เมื่อเห็นร่างเปลือยเปล่าของรอน
เธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไร จึงหาชุดเก่าๆ มาใส่ให้แทน
ตั้งแต่วันนั้น
รอนก็ไม่ยอมไปไหนอีกเลย
เขารู้ตัวดีว่าด้วยพลังอันอ่อนแอของตัวเอง
จะให้รอดในนครดาวตกเพียงลำพังนั้น เป็นไปไม่ได้
เขาจึงใช้เหตุผลว่าต้องตอบแทนบุญคุณชีวิตจึงอาศัยอยู่กับชิสุคุไปวันๆ
ส่วนเธอ…ด้วยความเป็นคนซื่อๆ ความจำสั้นเหมือนปลาทอง
และเพราะตอนนั้นรอนยังอ่อนแอเธอจึงไม่ได้ปฏิเสธ
ชิสุคุ ผู้มีความสามารถเน็นเป็นเดเม่จังคือครูคนแรกที่ช่วยเปิดจุดออร่าให้รอน
จนเขาตื่นพลังเน็น [อุ้งมือทองคำ] และ พลังของนักขุดสุสาน ของตนเอง
จากนั้น เส้นทางการเติบโตของรอนก็เริ่มขึ้น…
เมื่อมีพลังมากขึ้น
รอนก็เริ่ม รับผิดชอบค่าใช้จ่ายในบ้านแทนชิสุคุ
เพราะในใจ เขารู้ดีว่า
ถ้าไม่มีชิสุคุ เขาคงตายไปแล้ว
หลังจากความเงียบสงบและมื้ออาหารอุ่นๆ
รอนลงมือทำอาหารเย็นอย่างคล่องแคล่ว
แม้จะไม่ใช่เชฟมืออาชีพ แต่การเป็นเด็กกำพร้าก็ทำให้เขาฝึกทำอาหารเองจนชำนาญ
“อร่อยมั้ย”
รอนถามขณะมองชิสุคุกินบะหมี่อย่างเงียบๆ
“อืม…”
เธอพยักหน้าเล็กน้อย ตาโตหลังแว่นยังคงมองเขานิ่งๆ
แต่รอนกลับรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ
หลังอาหารเย็น ทั้งคู่เข้าสู่การ ฝึกฝนเน็น
ในนครดาวตกนี้ ถ้าอยากรอด…พลังเท่านั้นที่สำคัญที่สุด
คืนนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อแสงอาทิตย์แรกของวันส่องเข้ามา ทั้งคู่ลืมตาขึ้นพร้อมกัน
“พระอาทิตย์ตอนเช้าสวยจัง…”
รอนพึมพำ มองแสงอรุณด้วยสายตาเปล่งประกาย
“อืม… สวยจริงๆ”
ชิสุคุตอบสั้นๆ ด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเช่นเคย
รอนหันไปมองเธอ
และเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ชิสุคุ…”
“หืม”
“ออกไปจากนครดาวตกกันเถอะ… ไปดูโลกภายนอกด้วยกัน”
คำพูดนี้ทำให้ชิสุคุแสดงสีหน้าแปลกใจเป็นครั้งแรก
“ทำไมล่ะ ที่นี่ก็ดีออก… แถมเน็นของนายยังได้พลังจากศพไม่ใช่เหรอ ที่นครดาวตกมีศพให้เก็บทุกวันเลยนะ… ทำไมนายถึงอยากไปจากที่นี่ล่ะ”
รอนหัวเราะเบาๆ กับความคิดเรียบง่ายของเธอ
ในขณะที่เธอพูด “นครดาวตกไม่อันตรายหรอก” ด้วยสีหน้าใสซื่อ
ถ้าเป็นคนอื่นคงบอกว่าเธอบ้า
แต่ด้วยพลังของชิสุคุ เธอมีสิทธิ์พูดแบบนี้จริงๆ
ในโลกเดิม
ชิสุคุคนนี้เคยฆ่าสมาชิก “เงาสมิง” ได้ถึงสองคนด้วยตัวเอง
ทั้งที่พวกนั้นล้วนเป็นยอดฝีมือของพวกแก๊งมาเฟีย
“ฉันรู้… ที่นี่เหมาะกับฉันจริงๆนั่นแหละ”
“แต่ตอนนี้ ฉันรู้สึกว่ามันเริ่มไม่มีประโยชน์แล้ว”
รอนยื่นมือไปลูบหัวชิสุคุอย่างแผ่วเบา
ภายในดวงตาเปล่งประกายด้วยความฝันและความหวัง