ตอนที่ 5 – เธอคือแสงเดียวของฉัน

ตอนที่ 5 – เธอคือแสงเดียวของฉัน

ในนครดาวตกที่ขาดแคลนทุกสิ่ง

นอกจากผู้อาวุโสระดับสูงและคนสนิทแล้ว แทบไม่มีใครได้กินอาหารดีๆ ยิ่งเนื้อสัตว์ ยิ่งเป็นของหายาก

เหตุผลเดียวที่ผู้อาวุโสมอบตำแหน่ง “คนจัดการศพ” ให้รอนก็เพราะความสามารถของเขาที่ทำให้ศพ “ไร้สถานะเน่าเสียทุกชนิด”

ต้องรู้ก่อนว่า “เนื้อคน” บางครั้งก็ขายได้ราคาดี โดยเฉพาะศพที่รอนจัดการแล้วที่ราคาจะสูงกว่าศพทั่วไปหลายเท่า เพราะแม้แต่กลิ่นเปรี้ยวบางๆ ของซากศพก็ถูกลบจนเกลี้ยง

หลังออกจากสวนศพ รอนไม่ได้กลับบ้านทันที แต่ตรงไปที่จุดแลกเสบียง

ทุกครั้งหลังจัดการศพเสร็จ เขาจะได้รางวัลเป็นบัตรดำ เพื่อใช้แลกของจำเป็น เช่น เสื้อผ้า อาหาร น้ำดื่ม

แม้สิ่งเหล่านี้จะล้ำค่าสำหรับชาวนครดาวตก แต่ถ้าเทียบกับผลประโยชน์ที่เหล่าผู้เฒ่าจัได้จากเนื้อศพแล้ว… มันถือว่าน้อยนิด

บัตรดำ นี้ใช้เป็นเหมือนเงินภายในเมือง

รอนใช้บัตรสองใบแลกเสบียงเสร็จก็รีบมุ่งหน้ากลับกระท่อมของตนทันที เพราะเขารู้ว่าที่นั่นมีคนรอเขาอยู่

คืนนี้ พระจันทร์ส่องสว่างเต็มฟ้า

ผู้คนยังคงเดินขวักไขว่ตามถนน เมื่อเห็นรอนผ่านไป สายตาพวกเขาล้วนเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน

คนนครดาวตก ไม่กลัวตาย

แต่พวกเขา เกลียดการถูกลบหลู่หลังตาย

ถึงอย่างนั้น… พวกเขาก็เคารพรอน เพราะเขาทำให้ศพกลับคืนสู่ความสงบและเชื่อกันว่าดวงวิญญาณจะเจ็บปวดน้อยลงเมื่อต้องเดินทางสู่ภพหน้า

ในขณะเดียวกัน

พวกเขาก็รังเกียจรอนเพราะศพที่สะอาดหมดจดเหล่านี้…สุดท้ายอาจถูกกินเป็นอาหาร

จึงไม่แปลกที่ทุกคนจะหวาดหวั่นและรังเกียจปนเกรงใจ และไม่ใช่แค่รอน คนจัดการศพคนอื่นก็ถูกมองแบบนี้เช่นกัน

แต่รอนไม่เคยสนใจ เพราะสำหรับเขา ยังไงสักวันหนึ่ง…เขาจะต้องออกจากนครดาวตกให้ได้

ภายใต้แสงจันทร์อันอ่อนโยน

บ้านไม้หลังเล็กของเขาปรากฏในสายตา

และทำให้รอนเผลอยิ้มออกมา

“กลับมาแล้ว!”

เขาไม่ได้เคาะประตู แต่ตะโกนเรียก

เพราะเขารู้ดี… ถ้าไม่เรียกชื่อไปก่อน แม้จะเคาะจนประตูพัง คนข้างในก็จะไม่ยอมเปิดให้

ทันใดนั้น ประตูก็เปิดออกเบาๆ

หัวเล็กๆ ที่แสนน่ารักโผล่ออกมา

“กลับมาแล้วเหรอ…”

เสียงหวานใส เรียบเรื่อย และไร้อารมณ์ใดๆดังออกมา

แต่รอนไม่เคยถือสา เพราะเธอเป็นแบบนี้มาตลอด

“วันนี้ได้ของมาเยอะเลย เราคงอยู่กันได้สบายไปอีกพักใหญ่เลย…ชิสุคุ”

รอนยิ้ม พร้อมหยิบของจากในช่องเก็บของออกมาโชว์

เด็กสาวตรงหน้า อายุประมาณสิบแปดปี

ผมสั้นสีดำ สวมแว่นตาขนาดใหญ่ี่กรอบแว่นดำ อกอวบอิ่ม ใบหน้าใสซื่อราวเด็กสาวมัธยมปลาย

ใครที่ได้เห็นต่างก็บอกว่าเธอ คาวาอี้สุดๆ

เธอคือ “ชิสุคุ” สมาชิกหมายเลข 8 แห่งแก๊งแมงมุมในอนาคต

“อืม…”

เธอตอบสั้นๆ ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

รอนมองแล้วอดยิ้มไม่ได้ ก่อนยื่นมือไปลูบหัวเธอเบาๆ

เธอเองก็แค่มองกลับมาเงียบๆ

แต่ภายในความเงียบนี้ เต็มไปด้วยความไว้ใจระหว่างทั้งสอง

ชิสุคุ…คือคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้ในวันที่สิ้นหวังที่สุด

วันแรกที่รอนลืมตาในโลกนี้

เขานอนอยู่บนกองขยะท่ามกลางสารเคมีอันตราย สารกัมมันตรังสี และขยะจาดอุตสาหกรรมร้ายแรง

เพียงแค่สองนาที ร่างกายเขาก็แทบหมดแรงเพราะพิษร้าย และในตอนที่สติของเขาเลือนราง…

เธอก็ปรากฏตัวในชุดป้องกันเต็มยศ

ชิสุคุเดินเข้ามา มองหน้าเขาด้วยดวงตานิ่งสงบ

แล้วพาเขาออกจากกองขยะนรกนั่น

จากนั้น เธอใช้ก็เดเม่จังของเธอดูดสารพิษทั้งหมดออกจากร่างเขา

เมื่อรอนฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง

ชุดของเขาถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าเก่าๆ ส่วนชุดเดิม… ชิสุคุก็นำไปแลกเป็นอาหาร