ตอนที่ 27 คาถาไม้ตื่นขึ้น! การจับจ้องจากในเงามืด

ตอนที่ 27 การเปลี่ยนแปลงของนาวากิ

เรย์โลพานาวากิเดินตามซึนาเดะเข้ามาในห้องลับ ส่วนชิซึเนะถูกทิ้งให้อยู่ข้างบน

เรย์โลมองไปรอบๆ อย่างสงสัย เห็นว่าสองข้างของห้องลับมีชั้นหนังสือตั้งอยู่มากมาย ข้างในเป็นม้วนคัมภีร์วิชานินจาจำนวนมาก ในห้องลับยังมีห้องอีกหลายห้อง ประตูปิดสนิท ไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร

ซึนาเดะเปิดประตูห้องหนึ่ง ผลักประตูเดินเข้าไป แล้วเปิดไฟ

เรย์โลพบว่าห้องนี้เหมือนกับห้องผ่าตัด แสงไฟสว่างจ้า ไม่มีมุมมืด ตรงกลางมีเตียงผ่าตัดหนึ่งเตียง ข้างๆ เป็นเครื่องมือผ่าตัดนานาชนิด

“นาวากิ ถอดเสื้อออก แล้วขึ้นไปนอนซะ!” ซึนาเดะเอ่ยปาก

นาวากิถอดเสื้อออกอย่างเชื่อฟัง นอนลงบนเตียงผ่าตัด ผิวหนังท่อนบนเหี่ยวย่น ราวกับไม้แห้ง

เรย์โลคิดในใจ: “อาการหนักขนาดนี้แล้วเหรอ? ไม่รู้ว่าคาถาแสง: วิชาชำระล้างจะได้ผลรึเปล่า”

ซึนาเดะกังวลว่านาวากิจะทนความเจ็บปวดไม่ไหว จึงทำให้เขาหมดสติไปโดยตรง จากนั้นซึนาเดะก็หันมาพูดกับเรย์โล: “เรย์โลคุง ต้องรบกวนนายแล้ว!”

เรย์โลพยักหน้า แล้วเดินเข้าไป ไปหยุดอยู่ข้างเตียงผ่าตัด

“คาถาแสง: วิชาชำระล้าง” เรย์โลวางมือลงบนตำแหน่งหัวใจของนาวากิ แสงอันนุ่มนวลไหลจากมือของเรย์โลเข้าสู่ร่างกายของนาวากิ ค่อยๆ แผ่ขยายไปทั่วร่างกายตามเส้นลมปราณ

เมื่อจักระธาตุแสงไหลเวียน เซลล์ที่แห้งเหี่ยวบนร่างของนาวากิ ก็ได้รับการเติมเต็มด้วยพลังชีวิต และค่อยๆ ฟื้นฟู แต่เซลล์ไม้ในร่างกายก็ยังคงกลืนกินอยู่

แต่ภายใต้การส่งจักระธาตุแสงอย่างต่อเนื่องของเรย์โล เซลล์ไม้ดูเหมือนจะอิ่มในที่สุด ไม่ได้กลืนกินเซลล์ของนาวากิอีกต่อไป กลับเริ่มทำการหลอมรวม

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดเรย์โลก็ใช้จักระในร่างกายจนหมด และเมื่อมองดูนาวากิที่นอนอยู่บนเตียง ทั้งร่างดูเหมือนจะอยู่ในสภาวะของการเปลี่ยนแปลง ผิวหนังเปล่งประกายจางๆ

เรย์โลยกมือขึ้นจากหน้าอกของนาวากิ ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างโซเซ คิดในใจ “ครั้งนี้ใช้พลังไปเยอะมาก ไม่นึกเลยว่าแค่เซลล์ของเซ็นจู ฮาชิรามะ จะรับมือยากขนาดนี้”

ซึนาเดะที่รออยู่ข้างๆ เห็นเรย์โลโซเซ ก็รีบเข้าไปประคองทันที แล้วพยุงเขาไปนั่งที่เก้าอี้ข้างๆ เอ่ยปากว่า “เรย์โลคุง ขอบใจนายมาก ลำบากนายแล้ว นายนั่งพักตรงนี้ก่อนนะ ฉันจะไปดูอาการของนาวากิ ต้องขอโทษด้วย!”

เรย์โลโบกมือเบาๆ เป็นเชิงบอกซึนาเดะว่าไม่ต้องใส่ใจ แล้วก็นั่งปรับสภาพของตนเองบนเก้าอี้ ค่อยๆ ฟื้นฟูจักระ

ซึนาเดะกำลังจะเข้าไปตรวจสอบสภาพของนาวากิ ผลปรากฏว่าบนร่างของนาวากิพลันระเบิดพลังจักระออกมา ทั้งร่างดีดตัวขึ้นจากเตียง ฟื้นคืนสติขึ้นมา

ซึนาเดะมองนาวากิที่ฟื้นขึ้นมา ก็ถามอย่างดีใจ: “นาวากิ ตอนนี้นายรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?”

นาวากิกำหมัด: “ผมไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อนเลย ผมรู้สึกว่าปริมาณจักระของผมเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล และผมยังรู้สึกได้ถึงพลังพิเศษชนิดหนึ่งในร่างกายด้วย”

“พลังพิเศษ?” ซึนาเดะได้ยินดังนั้นก็รู้สึกสงสัย แล้วก็พลันนึกขึ้นมาได้ “หรือว่าจะเป็นคาถาไม้?”

เธอจับมือของนาวากิอย่างตื่นเต้น “นาวากิ นายลองโคจรพลังพิเศษในร่างดูสิ ดูว่าจะควบคุมได้ไหม”

นาวากิได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า พยายามโคจรพลังในร่างกาย แล้วยื่นมือออกไป กิ่งไม้เล็กๆ พร้อมกับหน่ออ่อนสองสามหน่อก็ปรากฏขึ้นในมือของนาวากิ

“เป็นคาถาไม้จริงๆ ด้วย!” ซึนาเดะร้องอย่างตื่นเต้น

“ฮ่าฮ่าฮ่า ผมจะต้องเป็นนินจาที่ยิ่งใหญ่เหมือนท่านปู่ให้ได้!” นาวากิก็มองดูมือของตนเองอย่างตื่นเต้นเช่นกัน

เรย์โลที่หลับตาโคจรพลังได้ยินเสียงโห่ร้องดีใจของสองพี่น้องซึนาเดะ ก็ลืมตาขึ้นมา แววตาสีเขียวมรกตของหน่ออ่อนดึงดูดสายตาของเรย์โลโดยตรง “ไม่นึกเลย ว่าจะทำให้นาวากิหลอมรวมได้สำเร็จจริงๆ ปลุกคาถาไม้ขึ้นมาได้สำเร็จ”

“แต่ก็ไม่รู้ว่าคาถาไม้ของนาวากินี่จะเป็นเหมือนรุ่นที่หนึ่งที่ใช้พิชิตใต้หล้า หรือว่าจะเหมือนยามาโตะในเนื้อเรื่องเดิมที่เอาไว้ทำสวน”

ทันใดนั้นเรย์โลก็นึกถึงนินจาคาถาไม้เพียงคนเดียวที่ปรากฏตัวในเนื้อเรื่องเดิมนอกจากโฮคาเงะรุ่นที่หนึ่ง ยามาโตะตอนเด็กเป็นหนึ่งในร่างทดลองของโอโรจิมารุ ไม่มีชื่อ เป็นร่างทดลองเพียงคนเดียวที่รอดชีวิตจากการทดลองเซลล์ไม้ของโอโรจิมารุ และปลุกคาถาไม้ขึ้นมาได้

หลังจากที่เขาปลุกคาถาไม้ขึ้นมา ด้วยจิตใจที่มืดมนของเขาจึงถูกดันโซดึงตัวเข้าไปอยู่ในกองกำลังโดยตรงของหน่วยราก โค้ดเนมคือ “โค”

จนกระทั่งในการต่อสู้กับคาคาชิครั้งหนึ่ง ความคิดที่มืดมนในใจของเขาก็ค่อยๆ หายไป

หลังจากนั้นเขาก็ออกจากหน่วยราก เข้าร่วมอันบุที่ขึ้นตรงต่อโฮคาเงะ ใช้โค้ดเนม “เท็นโซ” ในการปฏิบัติภารกิจ มีความสามารถโดดเด่น ได้รับการยกย่องว่าเป็นนินจาชั้นยอดในหมู่อันบุ

สุดท้ายเขาก็ได้รับชื่อ “ยามาโตะ” จากโฮคาเงะรุ่นที่สาม ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ก้าวสู่แสงสว่าง มาแทนที่รุ่นพี่ฮาตาเกะ คาคาชิที่บาดเจ็บ นำทีมเจ็ดปฏิบัติภารกิจ

ยามาโตะในปัจจุบันน่าจะยังไม่ปรากฏตัว ถ้านายเฒ่าเจ้าเล่ห์สองคนนั่นโอโรจิมารุกับดันโซรู้ว่าเขาสามารถช่วยให้คนอื่นหลอมรวมเซลล์ไม้ได้ ระดับความอันตรายของเขาก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมากแน่นอน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็เอ่ยปากกับซึนาเดะว่า: “ท่านซึนาเดะ ผมหวังว่าท่านจะไม่นำเรื่องที่ผมช่วยนาวากิหลอมรวมไปพูดที่ไหน”

ซึนาเดะได้ฟังคำพูดของเรย์โลก็ประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ยังพยักหน้าตกลง

ทั้งสามคนออกมาจากห้องลับ ชิซึเนะเห็นนาวากิที่ฟื้นตัวแล้วก็ดีใจมาก รีบไปเตรียมของ ทั้งสี่คนฉลองกันที่บ้าน

...

หลายวันต่อมา ฐานทัพหน่วยรากโคโนฮะ

“ว่าไงนะ?” ดันโซได้ฟังข่าวกรองที่นินจาตรงหน้ารายงาน ก็เอ่ยปากอย่างประหลาดใจ “นายบอกว่าเซ็นจู นาวากิปลุกคาถาไม้ได้สำเร็จแล้วหรอ”

“ข่าวกรองแม่นยำรึเปล่า?”

นินจาหน่วยรากคุกเข่าลงกับพื้น “ท่านดันโซ นี่เป็นเรื่องที่ท่านซึนาเดะเป็นผู้รายงานท่านโฮคาเงะด้วยตนเอง ไม่น่าจะผิดพลาดครับ”

ดันโซพยักหน้า “แล้วในข่าวกรองมีบอกไหมว่าสำเร็จได้อย่างไร? ก่อนหน้านี้ตระกูลเซ็นจูตายไปตั้งมากมายยังไม่สำเร็จเลย เซ็นจู นาวากิจะปลุกได้สำเร็จได้อย่างไร ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าเป็นเพราะเขาโชคดี”

นินจาหน่วยรากไม่กล้ามองหน้า “ท่านดันโซ ตอนนี้ยังไม่ทราบสาเหตุความสำเร็จของเซ็นจู นาวากิครับ”

ดันโซลูบแขนเสื้อข้างขวาที่ว่างเปล่าของตน แล้วพูดอย่างเหี้ยมเกรียม: “ไร้ประโยชน์! ไม่รู้ก็ไปสืบมา!”

“ครับ!” นินจาหน่วยรากลุกขึ้นแล้วจากไป

หลังจากที่นินจาหน่วยรากจากไป ดันโซก็กลับมาที่โต๊ะเขียนหนังสือ เขียนข่าวกรอง แล้วส่งต่อไปให้โอโรจิมารุที่แนวหน้าผ่านช่องทางลับ

...

สมรภูมิแคว้นแห่งหญ้า ฐานทัพแนวหน้าของโคโนฮะ

โอโรจิมารุมองข่าวกรองที่ดันโซส่งมาในมือ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

“นาวากิปลุกคาถาไม้ได้สำเร็จแล้วหรอ แต่ยังไม่รู้สาเหตุความสำเร็จ?”

“ดูท่าข่าวกรองของดันโซก็คงจะมีดีแค่นี้ล่ะนะ”

ในตอนนั้นเอง ในสมองของโอโรจิมารุก็พลันปรากฏร่างของเรย์โลขึ้นมา นึกถึงสถานการณ์ตอนที่เขาวิเคราะห์เซลล์ของเรย์โลครั้งที่แล้ว

“การตื่นขึ้นของนาวากิในครั้งนี้จะเกี่ยวข้องกับนายรึเปล่านะ? เรย์โลคุง”

“ตอนนี้สมรภูมิแคว้นแห่งหญ้ากำลังอยู่ในภาวะชะงัก ดูเหมือนว่าถึงเวลาที่ฉันควรจะกลับไปที่หมู่บ้านดูสักหน่อยแล้ว ยังไงซะฉันก็เป็นอาจารย์ของนาวากินี่นา”

[จบตอน]