ตอนที่ 4 ยกระดับการบ่มเพาะ ฟื้นฟูความแข็งแกร่ง

ตอนที่ 4 ยกระดับการบ่มเพาะ ฟื้นฟูความแข็งแกร่ง

“ภายในครึ่งเดือน?”

“เหล่าหวัง เจ้าแน่ใจเกี่ยวกับกรอบเวลานี้หรือไม่?”

ในที่นั่งหลัก เมื่อจ้าวอู่ได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นจริงจัง และเคร่งขรึม

เรื่องนี้เกี่ยวกับอนาคตของพวกเขา ถือเป็นเรื่องที่มีความสำคัญมาก

เขาต้องทำให้มันชัดเจนมากที่สุด

ไม่งั้น… เรื่องเช่นนี้อาจส่งผลกระทบต่ออนาคตของตระกูลจ้าวได้

“ท่านกล้าสงสัยความสามารถทางการแพทย์ของอาจารย์ของข้าได้อย่างไร?”

หลังจากมีการซักถามคำตัดสินของหวังคุน

ก่อนที่ตัวเขาเองจะได้ทันได้เอ่ยปากพูดอะไร ศิษย์ของเขาที่ยืนอยู่ข้างหลังก็เอ่ยปากพูดออกมาก่อน

“เงียบปากซะ!”

ปากของหวังคุนยกขึ้นเล็กน้อย ดูมีความพอใจขณะมองไปที่ศิษย์ของตนที่ยืนอยู่ข้างหลัง

จากนั้น เขาจึงแสร้งทำเป็นโกรธ ทำเป็นเขินอายเล็กน้อย และดุด่าศิษย์ที่อยู่ข้างหลังเสียงดังว่า “เจ้าตาบอดเหรอ คิดว่าเราอยู่ที่ไหนกัน และไม่รู้หรือยังไงว่าข้ากำลังคุยกับใครอยู่”

“เงียบซะ ที่แห่งนี้เจ้าไม่มีสิทธิ์เอ่ยปากพูด”

หลังจากที่ดุด่าศิษย์ของตนแล้ว ใบหน้าของหวังคุนก็แสดงร่องรอยขอโทษ ในขณะที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบากับจ้าวอู่ ผู้นำตระกูลจ้าวที่นั่งอยู่บนที่นั่งหลักตรงหน้าเขา

“ผู้นำตระกูลจ้าว ศิษย์ของข้าไม่มียังอ่อนต่อโลกจึงพลั้งปากพูดโดยไม่ยั้งคิด”

“ข้าขอโทษด้วยจริงๆ…”

“ไม่เป็นไรนะ เหล่าหวัง เจ้าไม่ต้องคิดมากไป” จ้าวอู่กัดฟันแน่น ระงับความโกรธในใจ

“ข้ายังยืนยันคำเดิม ครึ่งเดือนก็คือครึ่งเดือน”

“หากไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวก่อน”

ในห้องที่เต็มไปด้วยผู้อาวุโสของตระกูลจ้าว หวังคุนก้มหัวเล็กน้อยพร้อมกับพูดอย่างใจเย็นด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“เอาล่ะ เจ้าออกไปได้แล้ว…”

บนที่นั่งหลัก จ้าวอู่ก็โบกมือด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

…

ดังนั้นภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน

หวังคุน และศิษย์ของตนจึงเดินออกจากห้องไปอย่างช้าๆ ซึ่งบรรยากาศรอบๆ ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีนัก

“ท่านผู้นำตระกูล ทำไมท่านถึงปล่อยให้หวังคุนผู้เย่อหยิ่งคนนั้นไป…”

ในห้องโถง ท่ามกลางผู้อาวุโสของตระกูลจ้าว ผู้อาวุโสวัยกลางคนคนหนึ่งไม่สามารถสะกดอารมณ์ของตนไว้ได้ ยืนขึ้นแล้วพูดออกมา

“ช่างเถอะ!” จ้าวอู่ส่ายหัวเล็กน้อย

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ “สัปดาห์ก่อน หวังคุนผ่านการทดสอบเข้าร่วมนิกายหมื่นโอสถ และกลายเป็นหนึ่งในศิษย์ของนิกายนั้นแล้ว”

“ยิ่งกว่านั้น เขายังเชี่ยวชาญในการกลั่นโอสถหลอมกายาอีกด้วย”

“ตอนนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลจ้าวของเรากับเขาถือว่าดี จึงถือว่ามีผลประโยชน์ร่วมกัน”

“พวกตระกูลเรามอบอาหาร ที่พัก และสมุนไพรล้ำค่ามากมายให้กับเขา”

“เขาก็จะมอบโอสถหลอมกายาให้เราเป็นการตอบแทน”

“ดังนั้น ตราบใดที่เขาไม่ขัดขวางการพัฒนา และการเติบโตของตระกูลจ้าวของเรา สำหรับเรื่องอื่นๆ นั้น…”

“ปล่อยมันไป เราจะมองข้ามเท่าที่จะทำได้”

เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวอู่ ผู้อาวุโสของตระกูลจ้าวทุกคนก็ก้มหัวลงอย่างไม่เต็มใจนัก

ห้องโถงจึงกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

นิกายหมื่นโอสถนั้นยิ่งใหญ่มากจริงๆ

ต่อให้เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตงหวง หรือกระทั่งทั่วทั้งทวีปซวนหยวน

นิกายหมื่นโอสถก็ยังได้รับการเคารพนับถืออย่างสูง ไม่ต้องพูดถึงแคว้นต้าเฟิงที่ครอบครองอาณาเขตเล็กนิดเดียว

ดังนั้นแม้ว่า หวังคุนจะเพิ่งผ่านการทดสอบของนิกายหมื่นโอสถ และเป็นเพียงหนึ่งในบรรดาศิษย์สายนอกที่มีจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน

แต่เขาไม่ใช่คนที่ตระกูลจ้าวในตอนนี้สามารถยั่วยุโดยไม่ตั้งใจได้

…

เมื่อเวลาผ่านไป

ในไม่ช้า เช้าวันใหม่ก็มาถึงอย่างเงียบสงบ

เมืองศิลาคราม ณ ดินแดนบรรพบุรุษตระกูลหลัว

หลัวฉางเฟิง เป็นบรรพบุรุษเพียงคนเดียวของตระกูล

ขณะนี้เขากำลังใช้เวลาอยู่ในลานบ้านของตัวเองอย่างเงียบๆ ร่างกายของเขาอ่อนแรงเล็กน้อยขณะเอนกายลงบนเก้าอี้ไทชิโบราณที่อยู่มานานไม่รู้กี่ปีแล้ว

ดวงตาอันขุ่นมัวของเขาพยายามจะลืมขึ้น

ขณะที่หน้าต่างระบบกึ่งโปร่งใสส่องสว่าง และลอยอยู่กลางอากาศ

[ ชื่อ : หลัวฉางเฟิง ]

[ อายุขัย : 9 วัน ]

[ ระดับการบ่มเพาะ : กลั่นกระดูกขั้นต้น ]

[ ค่าปราณโลหิต : 1350 ( ปราณโลหิตที่ใช้ได้อย่างปลอดภัยคือ 135 ) ]

[ ทักษะบ่มเพาะ : ทักษะพยัคฆ์คลั่ง ( ความเข้าใจ 30% ) ]

เมื่อเขาจ้องมองนิ้วทองที่เป็นของเขาเพียงผู้เดียว

ดวงตาของหลัวฉางเฟิงที่ก่อนหน้านี้มัวหมองดูสว่างสดใสขึ้นทันตา

“ผ่านไปหนึ่งวันแล้ว และปราณโลหิตที่ข้าใช้ไปก็ฟื้นฟูกลับมาแล้ว”

“ถ้าเป็นแบบนี้หมายความว่าปราณโลหิตสามารถฟื้นฟูได้ประมาณ 30 แต้มหรือมากกว่านั้นในหนึ่งวัน?”

เมื่อคิดเช่นนี้ หลัวฉางเฟิงดูเหมือนจะตระหนักถึงบางอย่าง และส่ายหัวอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

ไม่ การคำนวณแบบนั้นดูไม่ค่อยแม่นยำเท่าไร

เวลาที่เขาใช้ปราณโลหิตเพื่อเพิ่มอายุขัยเมื่อวานนี้เป็นช่วงเวลาหลังเที่ยงวัน

และตอนนี้ก็เป็นเพียงเช้าของวันที่สองเท่านั้น

แม้แต่ท้องฟ้าก็ยังไม่สว่าง ดวงอาทิตย์ยังไม่ขึ้นอย่างเต็มที่

นั่นหมายความว่า…

ใช้เวลาน้อยกว่าหนึ่งวัน ในการฟื้นฟูปราณโลหิตที่เสียไปกลับมาจนเต็ม

“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ข้าก็จะสามารถมุ่งเน้นไปที่การเพิ่มระดับการบ่มเพาะของตัวเองก่อนได้”

“การอยู่ในร่างของชายชราที่พลังชีวิตเหือดแห้งจนแทบสิ้นลมหายใจนั้นช่างยากลำบากจริงๆ”

ขณะที่หลัวฉางเฟิงคิด เขาก็อดไม่ได้ที่จะพร่ำบ่นอยู่ในใจ

[ หากโฮสต์ต้องยกระดับการบ่มเพาะ 1 ขั้น จะต้องจ่ายปราณโลหิต 100 แต้ม เลือกที่จะดำเนินการต่อหรือไม่ ]

ขณะที่หลัวฉางเฟิงตัดสินใจได้ เขาก็ยื่นมือขวาอันแห้งเหี่ยวของตนออกไป รายละเอียดยังคงเหมือนเดิม

เป็นหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัด

ในที่สุด มันก็ปรากฏต่อหน้าต่อตาเขาอีกครั้งในวันนี้

“ใช่”

หลัวฉางเฟิงยื่นมือขวาออกไป และแตะปุ่ม ‘ใช่’ ด้วยความหนักแน่น

[ ตรวจพบทางเลือกของโฮสต์ หักค่าปราณโลหิต 100 แต้ม… ]

[ ระดับการบ่มเพาะของโฮสต์กำลังรุดหน้า… ]

เสียงอันเย็นชาดังก้อง และสะท้อนอยู่ในจิตใจของหลัวฉางเฟิง

ทันใดนั้น ก็เหมือนมีเลือดที่ร้อนผ่าวปะทุขึ้นมา และเริ่มไหลเวียนผ่านร่างกายของเขา

ขณะที่เลือดไหลเวียนจนผ่านเส้นเลือดทุกเส้นในร่างกายของเขา

พลังชีวิตของเขาก็เริ่มฟื้นฟูกลับมาอีกครั้ง รวมถึงพลังปราณด้วย

ร่างกายของเขาที่อ่อนแอก็ค่อยๆ กลับมามีกำลังวังชาอีกครั้ง

ร่างกายของเขาซึ่งเดิมทีส่งกลิ่นอายเน่าเปื่อยเบาบางลงเล็กน้อย

ขณะนี้ก็ค่อย ๆ ออร่าแห่งชีวิตค่อยๆ เผยออกมา

กระบวนการกินเวลาประมาณ 3 นาที

จากนั้นสิ่งแปลกๆ ที่เกิดขึ้นก็ค่อยๆ หายไป

“นี่คือพลังของระดับกลั่นกระดูกขั้นกลางงั้นเหรอ?” หลัวฉางเฟิงยืนขึ้นด้วยความตื่นเต้น

จากนั้นเขาก็บีบมือตัวเองที่ยังซูบผอม และหยาบกร้านเหมือนเปลือกไม้

แม้ว่าความแข็งแกร่งในตอนนี้จะยังไม่กลับสู่จุดสูงสุดเดิม

หลัวฉางเฟิงก็ได้พบบางสิ่งที่สามารถปลอบใจตัวเองได้แล้ว

ความเหนื่อยล้า ความอ่อนแอ และความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงที่คอยรบกวนเขาอยู่เสมอได้หายไปอย่างเห็นได้ชัดเจนในขณะนี้

แม้ว่าบางครั้ง เขาจะยังคงรู้สึกเหนื่อยล้า และอ่อนแรงอยู่บ้างเล็กน้อย

แต่อย่างน้อย…

เขาสามารถเดินไปมา และทำสิ่งต่างๆ ด้วยกำลังของตัวเองได้แล้ว

รวมถึงการต่อสู้กับใครสักคนในเวลาสั้นๆ ก็ดูเหมือนไม่น่าจะเป็นปัญหาใหญ่อีกต่อไป