บทที่ 55 พลังควบคุมของอสุรกายระดับเทพเซียน!

บทที่ 55 พลังควบคุมของอสุรกายระดับเทพเซียน!

เป็นไปได้ยังไง!

เจ้าลูกตานั่นตกใจสุดขีด เมื่อพบว่าในพริบตาเดียว เสิ่นชางเกอกลับสามารถควบคุมคัมภีร์นั้นได้คล่องแคล่วขึ้นราวกับว่าประสบการณ์ฝึกฝนเพิ่มขึ้นอีกห้าร้อยปี พลังของคัมภีร์ที่ปะทุออกมาเปลี่ยนจากลำธารเป็นมหานทีในทันที!

ช่างวิปริตเกินไป!

สามารถทำให้สิ่งมีชีวิตซึ่งไม่รู้มีอายุเท่าใดรู้สึกวิปริตได้ ก็ถือว่าเหลือเชื่อจนแทบเป็นไปไม่ได้แล้ว

สิ่งนี้เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่า...

เรื่องที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้ มหัศจรรย์และผิดธรรมชาติเพียงใด!

แท้จริงแล้ว คัมภีร์นั้นล้ำลึกถึงขั้นที่อาจแตะต้องพลังต้นกำเนิดของหมอกดำได้ ซึ่งลูกตาเองก็รู้ดีและคัมภีร์นั้นยังบังเอิญเป็นสิ่งที่สามารถกดข่มมันได้โดยตรง เพียงแต่มันอาศัยจุดอ่อนที่เสิ่นชางเกอยังควบคุมคัมภีร์นั้นได้ไม่ถึงระดับลึกซึ้ง จึงยังสามารถต้านทานแรงกดดันและรักษาสมดุลไว้ได้

แต่เมื่อครู่ เสิ่นชางเกอกลับทะยานข้ามขีดจำกัดอย่างฉับพลัน!

เป็นไปได้ยังไงกัน?

เหมือนในพริบตาเดียว เสิ่นชางเกอฝึกฝนมาแล้วหลายร้อยปี!

เจ้าหนุ่มนี่ มีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่?

เรื่องนี้เกิดขึ้นกระทันหันและไร้ตรรกะเกินไป!

โครม!

เบื้องหลังของเสิ่นชางเกอ วังวนหมอกดำพลันเข้มข้นขึ้นอย่างชัดเจน เสียงดังก้องเหมือนฟ้าคำรามกลางเมฆพายุ พลังงานไร้สิ้นสุดหลั่งไหลเข้าร่างเขาโดยตรง กลิ่นอายแห่งความรกร้างห่อหุ้มร่างของเขาเอาไว้และห่อหุ้มกระบี่ของเขาไปพร้อมกัน

เสิ่นชางเกอสัมผัสได้ว่า

หากใช้กระบี่ตอนนี้ พลังที่ปะทุออกมาจะน่าสะพรึงยิ่งกว่าเดิม แต่เดิมตอนใช้กระบี่ เขาสามารถปลุกพลังรกร้างห่อหุ้มตัวกระบี่ไว้ได้เพียงเล็กน้อย ทว่าในตอนนี้ กลับเป็นพลังรกร้างขั้นต้นแท้จริง ห่อหุ้มกระบี่อย่างเต็มเปี่ยม

พลังเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล!

ตอนนี้เขาน่าจะสามารถสังหารผู้ฝึกระดับสะพานเทพขั้นสูงสุดได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องพึ่งกระบวนท่ากระบี่ด้วยซ้ำ น่าเสียดายที่หากเป็นผู้เดินในหมอกหรือผู้ที่ฝึกฝนจากทะเลหมอกโดยตรง เสิ่นชางเกอก็ยังจำเป็นต้องใช้วิชากระบี่ในการต่อสู้เท่านั้นจึงจะเอาชนะได้

ยังไม่แข็งแกร่งพอจริง ๆ

เสิ่นชางเกอครุ่นคิดในใจ

ขณะนี้ ลูกตานั่นก็ถูกเขากดข่มเอาไว้ได้สำเร็จแล้ว เพียงแต่เสิ่นชางเกอไม่ได้ผ่อนคลายแม้แต่น้อยเพราะเขารู้ดีว่า ตอนนี้เขาเพียงแค่กดข่มมันไว้เท่านั้น หากเผลอหรืออ่อนกำลังในการหมุนเวียนคัมภีร์แม้แต่น้อย เจ้าลูกตานั่นก็สามารถหลุดจากการควบคุมได้ในทันที

เจ้าสิ่งนี้ทั้งโบราณและลึกลับ

ใครจะรู้ว่ามันแอบซ่อนไม้ตายอะไรไว้บ้าง

เสิ่นชางเกอเป็นคนกลัวตาย จึงตัดสินใจแล้วว่าต้องหาทางจัดการกับเจ้าลูกตาให้เด็ดขาด

แววตาเขาเป็นประกาย

ในใจเริ่มมีแนวทางบางอย่าง

หรือจะเรียกว่า เป็นข้อสันนิษฐานก็ได้

ของทุกอย่างต้องใช้งานให้คุ้มค่า

เสิ่นชางเกอมีระบบดังนั้นเขาจึงตั้งใจจะลองใช้ระบบลงชื่อเป็นทางออก

ยามนี้ ดวงตาขวาของเสิ่นชางเกอเริ่มซีดจาง กลายเป็นสีเทาขาวอย่างช้า ๆ ดูน่าขนลุกและชวนสยอง ข้างในปรากฏลวดลายสีทองแวววาวราวกับบรรจุศาสตร์ขั้นสูงสุดของสรรพสิ่ง

เสิ่นชางเกอในตอนนี้ คล้ายอสุรกายที่เร่ร่อนอยู่ในหมอกดำ ทั้งลึกลับและทรงพลัง

“ข้า...พ่ายแล้ว”

“แต่สักวัน...เจ้าจะบูชาข้าเป็นเทพ”

เสียงลูกตาดังขึ้นในหัว แฝงด้วยความไม่ยอมรับชะตา น้ำเสียงหนักแน่น ทำให้หัวใจเต้นถี่ขึ้น

แต่เสิ่นชางเกอกลับยิ้มบาง ๆ

“ข้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้ากลับมาได้หรอก”

ลูกตาต้องการยืมร่างของเสิ่นชางเกอเพื่อกลับชาติมาเกิดอีกครั้ง เข้าควบคุมร่างและจิตใจเพื่อเป็นอิสระอย่างแท้จริง เสิ่นชางเกอจะยอมให้ระเบิดเวลามาเดินเล่นอยู่ในตัวเขาได้อย่างไร

เขามีเกียรติ (กลัวตาย) ขนาดนี้

จะปล่อยให้มีของแปลกปลอมอยู่ในร่างกาย มาแย่งความสมบูรณ์แบบและความหล่อเหลาได้อย่างไรกัน?

ยามนั้นเอง

เสิ่นชางเกอเริ่มใช้คืนสู่ปฐม

ครืน!

เขาหลับตาลงและเริ่มร้อยเรียงย้อนกลับไปยังเหตุการณ์ในตอนที่ลูกตานั้นถือกำเนิด!

ต้องบอกว่า สิ่งที่เชื่อมโยงกับเจ้าลูกตานี้ น่ากลัวเกินไป เสิ่นชางเกอแทบถอนตัวจากการสำรวจไม่ได้

หมอกดำด้านหลังระเบิดพลังออกมาหนุนเสริม พลังรกร้างรวมเข้ากับพลังวิญญาณ ถูกส่งมาสนับสนุนคืนสู่ปฐมอย่างเต็มกำลัง!

คัมภีร์มหาทุ่งรกร้างและคัมภีร์จิตหมุนเวียนประสานกัน

สำเร็จ!

เสิ่นชางเกอมองเห็นว่า ลูกตาลูกนี้ ถือกำเนิดขึ้นจากโพรงพายุหมอกดำแห่งหนึ่ง ณ ที่แห่งนี้

หากจะพูดให้ถูก ต้องเรียกว่าฟื้นคืนสภาพมากกว่า

มันดูดซับพลังงานจากหมอกดำ แล้วค่อย ๆ กลายเป็นลูกตาที่เคยแตกร้าวมาก่อน

“แค่ลูกตาที่ฟื้นคืนสภาพ ยังทำให้ข้าลำบากถึงเพียงนี้ หากมันอยู่ในสภาพสมบูรณ์...ไม่อยากจะคิดเลยว่าจะน่ากลัวแค่ไหน”

เสิ่นชางเกออึ้งไปชั่วขณะ

เขาเดินลึกเข้าไปในหมอก มุ่งหน้าไปยังจุดเกิดเหตุ เขาตัดสินใจแล้วว่าจะตามหาโพรงพายุนั้นให้พบ

ลูกตานั้นแม้จะถูกกดข่มไว้ แต่ก็ยังสามารถมองเห็นทุกการกระทำของเสิ่นชางเกอได้ มันรู้สึกสับสนยิ่งนัก จิตสำนึกของมันยังไม่เข้าใจ ว่าเจ้ามดปลวกนี่กำลังจะทำอะไร? ตั้งแต่ต้นจนบัดนี้ เสิ่นชางเกอก็ทำเรื่องที่มันคาดไม่ถึงทุกครั้งและทุกครั้งก็สร้างแรงกระแทกใส่มันเต็ม ๆ!

ครั้งนี้...

เขาจะทำอะไรอีก?

มันเริ่มสังเกตเห็นว่า เสิ่นชางเกอกำลังเข้าใกล้สถานที่ที่มันถือกำเนิดขึ้นมากขึ้นเรื่อย ๆ นั่นคือโพรงพายุหมอกดำที่หมอกหนาแน่นที่สุดในบริเวณรอบนอก สถานที่ที่มันฟื้นคืนสภาพอีกครั้ง พูดได้ว่าเป็นแหล่งเกิดของมันโดยแท้

หมอนี่หาเรื่องตายหรือไง?

เมื่อมาถึงที่นั่น

ลูกตาจะสามารถควบคุมพลังหมอกดำที่คุ้นเคยได้เต็มที่และต่อกรกับคัมภีร์ของเสิ่นชางเกอได้อีกครั้ง!

เดี๋ยวก่อน!

จิตสำนึกของลูกตาก็เริ่มพัฒนาเช่นกันและในตอนนี้เอง มันเริ่มตระหนักได้ว่า

“เจ้านี่...มันไปรู้จักที่นั่นได้ยังไง!?”

การเคลื่อนไหวของเสิ่นชางเกอชัดเจนเกินไป มันรู้สึกถึงลางร้ายสุดขีด!

ในขณะนั้นเอง

เสิ่นชางเกอมาถึงบริเวณโพรงพายุ หมอกดำที่นี่หนาแน่นสุดขีด จนกลายเป็นการเปลี่ยนจากปริมาณสู่คุณภาพ ทะลุผ่านระดับทั่วไปไปอีกขั้น

น่าสนใจ...

นี่น่าจะเป็นจุดที่หมอกดำหนาแน่นที่สุดในเขตรอบนอกและเสิ่นชางเกอก็รับรู้ได้ชัดเจนว่า ลูกตานั้นพลันปั่นป่วนขึ้นมาทันที พลังงานโดยรอบเริ่มหมุนวนเข้าสู่ร่างเขา หมอกดำจากทั่วทิศเริ่มหลั่งไหลเข้ามา

แต่เสิ่นชางเกอยังคงนิ่งสงบ

ที่จริงเขาเตรียมตัวไว้หมดแล้ว

ถึงสมมติฐานของเขาจะผิด ก็ยังสามารถถอนตัวออกได้ในพริบตา ลูกตาจะไม่มีโอกาสแทรกแซงเลยแม้แต่น้อย เพราะเขามีวิชาตัวเบาเงาล่องหายอยู่ แค่หายตัวก็หลุดพ้นได้ทันทีหรือถ้าจะให้ปลอดภัยสุด ก็สามารถฟันขาดการเชื่อมโยงระหว่างหมอกดำกับลูกตาได้ด้วยคืนสู่ปฐม

การมาที่นี่ ไม่ถือว่าเสี่ยง

และในสถานการณ์ที่ปลอดภัย เสิ่นชางเกอจึงตัดสินใจจะลองเสี่ยงเพื่อคว้าประโยชน์

เพราะตอนนี้ ลูกตานี้ยังไม่มีประโยชน์อะไรกับเขาเลย มีแต่ความเสี่ยงที่อาจจะกระโจนออกมาเล่นงานเขาเมื่อไรก็ได้

“เจ้ามดปลวก ตายซะ!”

เสียงคำรามดังสนั่นในหัว เสียงอำนาจจากลูกตาดังขึ้นอีกครั้ง มันเห็นได้ชัดว่า ตอนนี้มันควบคุมพลังหมอกดำได้มากกว่าเดิมมหาศาล!

แต่ในจังหวะเดียวกันนั้น

แววตาของเสิ่นชางเกอก็เป็นประกาย

ลงชื่อ!

“ลงชื่อสำเร็จ!”

สำเร็จแล้ว!

ลงชื่อ ณ จุดกำเนิดของลูกตานี้จะได้ของขวัญอะไรที่คาดไม่ถึงหรือไม่?

เสิ่นชางเกอยืนนิ่งท่ามกลางหมอกดำที่โหมกระหน่ำ แววตาเป็นประกาย เต็มไปด้วยความอยากรู้ แต่ก็ไม่ประมาท กระบี่ที่หลังส่งเสียงหวีดดัง พร้อมจะชักออกมาได้ทุกเมื่อ

“ลงชื่อสำเร็จ +1”

“รางวัลจากการลงชื่อ: พลังควบคุมของอสุรกายระดับเทพเซียน *100”

“ระดับความเข้าใจในการควบคุมอสุรกายระดับเทพเซียน *1%”

โครม!

ทันใดนั้นเองลูกตาในหัวของเสิ่นชางเกอร้องออกมาด้วยความหวาดผวา เสียงขึงขังจากก่อนหน้านี้ไม่มีเหลือเลยแม้แต่น้อย ขณะนั้นเอง มันราวกับสัมผัสได้ถึงโซ่อาคมนับไม่ถ้วนพุ่งลงมาจากฟ้า บริเวณที่มันสถิตอยู่พลันกลายเป็นคุกดำที่ไร้แสง โซ่เหล็กเย็นเยียบล่ามตรวนมันไว้แน่น!

แม้การล่ามตรวนนี้จะยังไม่ถึงขั้นจำกัดการเคลื่อนไหวของมันได้โดยสมบูรณ์ แต่มันกลับรับรู้ได้ชัดเจนถึงพลังควบคุมอันเย็นเยียบซึ่งหมายความว่า...

มันถูกควบคุมแล้ว!

“ควบคุมงั้นหรือ?”

“เป็นไปไม่ได้!”

“ผ่านกาลเวลานับล้านปี ข้ามพ้นสุญญตาทุกสรรพสิ่ง ใครจะควบคุมข้าได้!”

“นี่มัน...พลังแบบไหนกันแน่!”

มันหวาดกลัวเสียแล้ว

(จบตอน)