บทที่ 37 อีเลียนสังหารใจ

ขณะที่แขนคู่ล่างของอีเลียนร่ายเวทแปลงร่างเฮเลน แขนคู่กลางก็พนมมืออธิษฐาน ส่วนแขนคู่บนก็ไม่ได้ว่างเว้น หากแต่ทำท่าร่ายเวทอันซับซ้อน

แขนทั้งสามคู่ร่ายเวทพร้อมกัน!

ปรากฏว่า อีเลียนยกแขนสองข้างบนสุดขึ้นเหนือศีรษะ ลูกบอลพลังงานสนามพลังสีทองก็ก่อตัวขึ้นในทันที

วินาทีนี้ ร่างของกูเต้ก็สั่นสะท้านขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ

เพียงแค่ได้เห็นลูกบอลพลังงานสนามพลังสีทองลูกนั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวและเปี่ยมล้นที่บรรจุอยู่ภายใน!

นี่ดูเหมือนจะไม่ใช่เวทมนตร์ระดับสูงอะไร แต่กลับถูกอีเลียนเสริมด้วยทักษะอภิเวทหรือการเสริมพลังพิเศษอื่น ๆ

“ไม่ได้ ต้องหลบ!”

แม้จะดูเหมือนใช้เวลานาน แต่แท้จริงแล้ว แขนทั้งสามข้างของอีเลียนเคลื่อนไหวพร้อมกัน

ณ เวลานี้ การต่อสู้เพิ่งเริ่มต้นได้เพียงไม่กี่วินาที กูเต้ยังไม่ทันฟื้นตัวจากผลกระทบหลังการร่าย เวทฝนดาวตก เลยด้วยซ้ำ

หัวหน้าหอคอยพลานุภาพผู้นี้ บินถอยหลังอย่างรวดเร็ว

ในขณะเดียวกัน ลูกบอลพลังงานสนามพลังในมือของอีเลียนก็พุ่งตรงไปยังกูเต้ด้วยความเร็วสูงอย่างไม่น่าเชื่อ

“นี่ เวทมนตร์สร้างพลังงานแบบนี้”

“เห็นได้ชัดว่าเป็นเวทมนตร์ของหอคอยพลานุภาพนี่!”

“ทำไมข้าซึ่งเป็นหัวหน้าหอคอยพลานุภาพ ถึงได้รู้สึกไม่คุ้นเคยเช่นนี้?”

ในชั่วพริบตา ความคิดมากมายก็ผุดขึ้นในหัวของกูเต้

เขาอาศัยการบินด้วยความเร็วสูง เคลื่อนไหวไปมาบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ทิ้งภาพติดตาไว้เป็นสาย ๆ พยายามสลัดการล็อกเป้าของลูกบอลพลังงานสนามพลัง

ทว่า ลูกบอลพลังงานสนามพลังนี้กลับดูเหมือนมีความสามารถในการติดตามในตัว

ไม่ว่ากูเต้จะบินเคลื่อนไหวอย่างไร หลบหลีกไปทางไหน มันก็ยังคงไล่ตามติดอยู่ข้างหลัง กัดไม่ปล่อย

ราวกับว่าการที่เขาจะต้องถูกโจมตีในครั้งนี้ เป็นชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้ เป็นสิ่งที่จักรวาลทั้งมวลต้องการให้เกิดขึ้น เป็นผลลัพธ์ที่ถูกลิขิตไว้แล้วตั้งแต่ก่อนการโจมตีจะเริ่มต้น

เมื่อเห็นว่าลูกบอลพลังงานสีทองกำลังจะพุ่งชนตนเอง ในวินาทีสุดท้าย กูเต้ก็หลุดพ้นจากสภาวะผลกระทบหลังการร่ายเวทมนตร์อันทรงพลัง และเอ่ยพยางค์สั้น ๆ ออกมา

โล่พลังงานสนามพลังขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ขวางกั้นระหว่างกูเต้กับลูกบอลสีทอง

“ค่อยยังชั่ว ค่อยยังชั่ว ป้องกันได้แล้ว…”

แคร็ก

วินาทีต่อมา กูเต้ได้ยินเสียงโล่เวทมนตร์แตกละเอียด และเห็นมันสลายกลายเป็นเศษเสี้ยวมากมาย

และลูกบอลพลังงานสีทอง ก็พุ่งเข้าใส่ร่างของเขาอย่างไม่มีอะไรขวางกั้น

ตูมมมม!

เกิดการระเบิดครั้งใหญ่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน แสงสีทองเจิดจ้าแทบจะเปลี่ยนราตรีให้เป็นทิวา

กูเต้ร่วงหล่นจากฟากฟ้า กระแทกพื้นดินอย่างแรง

หัวหน้าหอคอยผู้ทะนงตนผู้นี้ บัดนี้อาภรณ์หรูหราของเขาขาดวิ่นไปมาก ท่อนบนทั้งท่อนชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีแดงฉาน เกือบจะหมดสติ

การโจมตีเมื่อครู่ ได้ทำลายเวทมนตร์ป้องกันทั้งหมดที่เขาร่ายไว้ล่วงหน้าบนร่างกายจนหมดสิ้น

ณ เวลานี้ แค่ก็อบลินอ่อนแอตัวเดียว ก็สามารถสังหารหัวหน้าหอคอยที่สูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปแล้วผู้นี้ได้

“นี่… เป็นไปไม่ได้น่า…”

“เฮเลน กูเต้ พวกเจ้าทุกคน…”

เคดที่กำลังรักษาม่านพลังสะกดเวทเนโครแมนเซอร์อยู่ ตัวสั่นงันงกมานานแล้ว

หัวหน้าหอคอยป้องปรามผู้นี้ จอมเวทแปดวงแหวนระดับสูง ไม่เคยคาดคิดเลยว่า

หัวหน้าหอคอยสองคนที่แข็งแกร่งกว่าเขา จะพ่ายแพ้ในชั่วพริบตา

จากนั้น เขาก็จ้องมองอย่างทำอะไรไม่ถูก ขณะที่อีเลียนผู้มีแขนหกข้างหันมามองทางตน แล้วเดินเข้ามาหาทีละก้าว

“ไม่ได้ ต้องขัดขืนเป็นครั้งสุดท้าย จะยอมตายโดยไม่สู้ไม่ได้!”

เคดร่ายคาถาอย่างรวดเร็ว ปล่อยเวทมนตร์บทแล้วบทเล่าเข้าใส่อีเลียน

เวทมนตร์ส่วนใหญ่เหล่านี้ไม่ใช่เวทมนตร์ทำลายล้าง แต่มีไว้เพื่อขจัดเวทมนตร์แปลงร่างและป้องกันที่มีอยู่บนตัวของอีเลียน

การขจัดเวทมนตร์บนร่างของศัตรู ก็เป็นจุดแข็งของหอคอยป้องปรามเช่นกัน!

ดังนั้น จอมเวทหอคอยป้องปรามจึงเป็นทั้งหอกและโล่ที่เชี่ยวชาญในการต่อสู้กับผู้ใช้เวทคนอื่น ๆ!

ปัง ปัง ปัง

อีเลียนทำท่าทางบางอย่าง ม่านพลังงานอันส่องสว่างก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

คาถาสีสันสดใสเหล่านั้น พอเข้าใกล้ตัวเขาก็สลายไปทีละบท

แม้หัวหน้าหอคอยป้องปรามผู้นี้จะทุ่มสุดความสามารถ ก็ยังไม่อาจทะลวงการป้องกันของอีเลียนได้!

อีเลียนเดินเข้ามาหาเคดอย่างสบาย ๆ ราวกับเดินเล่นในสวน

จากนั้น ปลายนิ้วก็วาดสัญลักษณ์อันลี้ลับในอากาศ

“ขจัด!”

เพล้ง

ท่ามกลางเสียงแตกละเอียดอันใสกังวาน เคด หัวหน้าหอคอยป้องปราม เห็นเวทมนตร์ป้องกันบนร่างกายของตนแตกสลาย กลายเป็นเศษเสี้ยวสีสันสดใส

เวทมนตร์ป้องกันบนร่างกายของเขากลับถูกขจัดออกไป

ภายใต้ความหวาดกลัวอันใหญ่หลวง เคดก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

ชายหัวล้านร่างท้วมผู้นี้ ทรุดตัวลงกับพื้นทั้งร่าง น้ำตานองหน้า

“ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด มหาจอมเวทผู้สูงส่ง จักรพรรดิเวทมนตร์ ฝ่าบาทอีเลียน!”

“เป็นกูเต้กับเฮเลนที่บังคับข้า ให้ข้าร่วมรบ คอยสนับสนุนอยู่ข้าง ๆ”

อีเลียนเหลือบมองเคดที่หมอบอยู่กับพื้นแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองเฮเลนที่เป็นคางคกกำลังร้องอ๊บ ๆ อย่างหวาดกลัวในพงหญ้า และกูเต้ที่บาดเจ็บไม่น้อยกำลังพยายามลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก

หัวหน้าหอคอยทั้งสามคนพ่ายแพ้แล้ว

“พวกเจ้าสามคน ยังมีผู้สมรู้ร่วมคิดอื่นอีกหรือไม่? ข้าไม่ได้หมายถึงลูกน้องหรือตระกูลของพวกเจ้า แต่หมายถึงหัวหน้าหอคอยคนอื่นหรือจอมเวทระดับสูงที่แข็งแกร่งพอ ๆ กัน”

ไม่ว่าจะเป็นเฮเลน หัวหน้าหอคอยแปรธาตุที่กลายเป็นคางคก หรือกูเต้ หัวหน้าหอคอยพลานุภาพที่กำลังพยุงร่างขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก ต่างก็ไม่พูดอะไร

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เคด หัวหน้าหอคอยป้องปรามก็พูดด้วยเสียงสั่นเครือ

“มี มีขอรับ ฝ่าบาทอีเลียน ยังมีจอมเวทผู้ทรงพลังอีกท่านหนึ่งที่คอยสนับสนุนแผนการของพวกเราอยู่เบื้องหลัง ให้ข้อมูลแก่พวกเรา”

“แต่ว่า เป็นกูเต้กับเฮเลนที่ติดต่อกับจอมเวทท่านนั้น ข้าไม่ทราบว่าเขาเป็นใคร…”

อีเลียนมองไปยังกูเต้ที่บาดเจ็บและเฮเลนที่กลายเป็นคางคก

เขาดีดนิ้วเบา ๆ ยกเลิกคำสาปบนร่างของเฮเลน ทำให้นางกลับคืนสู่ร่างมนุษย์

“เป็นอย่างไรบ้าง สองท่านบอกข้าได้หรือไม่ว่า ผู้สมรู้ร่วมคิดของพวกท่านคือใคร?”

กูเต้และเฮเลนต่างก็นิ่งเงียบ ดูเหมือนไม่อยากจะซัดทอดผู้สมรู้ร่วมคิดผู้นี้

ในยุคเอลโดเรนโบราณ เวทมนตร์ที่สามารถตรวจจับความคิดได้โดยตรงนั้นหายากอย่างยิ่ง และไม่สามารถเข้าถึงความทรงจำส่วนลึกที่ชัดเจนได้!

นี่จึงเป็นเหตุผลที่พวกเขาเชื่อว่า ขอเพียงตนเองนิ่งเงียบ ความลับก็จะถูกรักษาไว้ได้

“หัวหน้าหอคอยพยากรณ์ คาร์ซันดรา” เมื่อเห็นทั้งสองไม่ตอบ อีเลียนก็เอ่ยคำตอบออกมาโดยตรง

กูเต้และเฮเลนเบิกตากว้างพร้อมกัน

“นางไม่พอใจการปฏิรูปของข้า แต่ก็ไม่เต็มใจที่จะเป็นศัตรูกับข้าอย่างแท้จริง”

“ดังนั้น คาร์ซันดราจึงเลือกที่จะแทงกั๊ก ใช้เวทมนตร์พยากรณ์สื่อสารกับตัวตนลึกลับต่างโลกในอเวจีไร้ก้นบึ้ง เพื่อให้ได้ข้อมูลความเคลื่อนไหวของข้า แล้วส่งข่าวให้พวกเจ้า”

“หากการลอบสังหารของพวกเจ้าล้มเหลว ก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น หากการลอบสังหารของพวกเจ้าสำเร็จ กูเต้ได้เป็นมหาจอมเวทคนใหม่ นางก็จะมีคุณูปการในการสนับสนุน”

“เป็นคนที่เจ้าเล่ห์มาก ใช่หรือไม่?”

ท่ามกลางสายตาอันตื่นตระหนกของกูเต้และเฮเลน อีเลียนก็เปิดเผยความลับของศัตรูออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

ราวกับว่าทั้งหมดนี้เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเขาเอง

“เดี๋ยวก่อน อีเลียน เจ้ารู้ทั้งหมด”

บนใบหน้าของกูเต้ หัวหน้าหอคอยพลานุภาพรูปงามผู้ทะนงตนมาตลอด ปรากฏความสิ้นหวังที่ไม่อาจควบคุมได้เป็นครั้งแรก

เขาเคยจินตนาการถึงผลลัพธ์ของการลอบสังหารมานับครั้งไม่ถ้วน

ในจินตนาการส่วนใหญ่ เขาประสบความสำเร็จในการสังหารอีเลียน กลายเป็นผู้ปกครองคนใหม่ของเอลโดเรน

ในจินตนาการส่วนน้อย เขาพ่ายแพ้ อีเลียนทะลวงม่านพลังเนโครแมนเซอร์ได้ แล้วสาปหรือสังหารพวกเขา

แต่เขาไม่เคยคาดคิดถึงบทสรุปเช่นนี้เลย

นี่คือบทสรุปที่น่ากลัวและน่าอัปยศยิ่งกว่าการที่พวกเขาทั้งสามพ่ายแพ้เสียอีก

“อีเลียน เจ้าจงใจทำอย่างนี้ ใช่หรือไม่?”

“จงใจทำอะไร?”

อีเลียนเลิกคิ้ว

กูเต้ใช้มือกำดินใต้ร่างจนเส้นเลือดปูดโปน เสียงของเขาสะอื้นไห้ด้วยความเจ็บแค้นและขุ่นเคือง

“เจ้าใช้เวทมนตร์พลานุภาพเอาชนะหัวหน้าหอคอยพลานุภาพ ใช้เวทมนตร์แปรธาตุเอาชนะหัวหน้าหอคอยแปรธาตุ ใช้เวทมนตร์ป้องปรามเอาชนะหัวหน้าหอคอยป้องปราม”

“สุดท้าย ในการต่อสู้เชิงพยากรณ์และต่อต้านการพยากรณ์ ก็เอาชนะหัวหน้าหอคอยพยากรณ์”

“หัวหน้าหอคอยเนโครแมนเซอร์ที่รักของข้า ท่านอีเลียน!”

“ใช่” อีเลียนตอบอย่างสงบนิ่ง น้ำเสียงไร้ซึ่งอารมณ์