ตอนที่ 17 ใครกันแน่ที่เร็วกว่า
ตอนที่ 17 ใครกันแน่ที่เร็วกว่า
ตอนที่ 17
“พวกท่านจงใจจะกีดกันฉันใช่ไหม! ฉันกับยูงาโอะเป็น เพื่อนสมัยเด็ก กันนะ เธอย่อมต้องฟังคำอธิบายของฉันแน่นอน!” ใบหน้าของ เก็กโค ฮายาเตะ ปรากฏแววบ้าคลั่งขึ้นมาเล็กน้อย “ให้ฉันเข้าไป! ยูงาโอะต้องให้อภัยฉันแน่!”
“เก็กโค ฮายาเตะ พอได้แล้ว” เสียงของ อุซึกิ ยูงาโอะ ดังออกมาจากภายในถ้ำ ไม่นานนัก ก็ปรากฏร่างสองร่างเดินออกมา
“คราวนี้ไม่เกี่ยวกับฉันนะ” ฮายาโตะยักไหล่อย่างจนใจ “เขาเป็นคนโหวกเหวกเองว่าจะอธิบายให้นายฟัง นายไปจัดการเองก็แล้วกัน”
เมื่อมองดูฮายาโตะผู้เป็นต้นเรื่องที่หันหลังเดินจากไปอย่างไม่ไยดี อุซึกิ ยูงาโอะ ก็ชะงักไปในคราแรก ก่อนจะขมวดคิ้วเรียวแน่น
“ฮายาโตะ อยู่ก่อนได้ไหม?”
“ให้ฉันอยู่?” ฮายาโตะเหลือบมอง อุซึกิ โซโกะ อย่างสงสัย ในที่สุดเขาก็พอจะเดาเรื่องราวออกแล้ว
“ยูงาโอะ นายจะให้เขาอยู่ทำไม ไปที่พงหญ้าตรงนั้นเถอะ ฉันจะอธิบายให้นายฟังตามลำพัง” เก็กโค ฮายาเตะ รีบยื่นมือออกไปหมายจะคว้าตัว อุซึกิ ยูงาโอะ ทว่า ยังไม่ทันจะได้สัมผัสตัว อุซึกิ ยูงาโอะ ก็เบี่ยงตัวหลบได้ทัน
“เก็กโค ฮายาเตะ กรุณาอย่ามาแตะต้องตัวฉันต่อหน้าคู่ควงของฉันด้วย ไม่อย่างนั้นฉันจะตัดความสัมพันธ์แม้กระทั่งเพื่อนธรรมดากับคุณ” อุซึกิ ยูงาโอะ เอ่ยขึ้นมาทันที
คำพูดนี้ทำเอาทุกคนในที่นั้นถึงกับนิ่งอึ้งไป ก่อนจะหันไปมองฮายาโตะเป็นตาเดียว
ฮายาโตะถึงกับจนปัญญา ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าอะไรที่เรียกว่าอยู่ดีๆ ก็ซวย
“ยูงาโอะ นายพูดอะไรน่ะ ใครคือคู่ควงของนาย” เก็กโค ฮายาเตะ ร้อนใจ
“คือ อุจิวะ ฮายาโตะ ท่านพ่ออนุญาตให้ฉันคบหากับฮายาโตะแล้ว ดังนั้นขอความกรุณาคุณอย่ามารบกวนพวกเราอีก” อุซึกิ ยูงาโอะ กล่าวอย่างเย็นชา
“เขาน่ะเหรอ?” เก็กโค ฮายาเตะ อึ้งไป “เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่เชื่อนายหรอก! นายพูดแบบนี้ก็เพื่อจะยั่วโมโหฉันใช่ไหม!”
“นายกับ อุจิวะ ฮายาโตะ ไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ!”
ในบรรดาคนรุ่นใหม่ พวกเขามักจะถูกปลูกฝังมาโดยตลอดว่าตระกูลอุจิวะคือต้นตอของกบฏ เพื่อหลีกเลี่ยงความสงสัย ผู้คนจำนวนมากจึงมักจะหลีกเลี่ยงคนจากตระกูลอุจิวะโดยอัตโนมัติ
“เก็กโค ฮายาเตะ พอได้แล้ว” ใบหน้าของ อุซึกิ ยูงาโอะ ปรากฏแววรังเกียจขึ้นมา
เก็กโค ฮายาเตะ ในวันวาน สำหรับเธอแล้วคืออัจฉริยะที่รู้จักกาละเทศะ มีพรสวรรค์ และมีความรับผิดชอบ ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า การออกจากหมู่บ้านครั้งแรกจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้
“ไม่! ฉันไม่สน! นายต้องให้โอกาสฉันอธิบาย!” เก็กโค ฮายาเตะ อ้อนวอนเสียงดัง
“พวกหลงผู้หญิงจนไม่ลืมหูลืมตา!” ฮายาโตะเหลือบมองอย่างจนใจ “ถ้าเธออธิบายจบแล้ว นายจะไม่โวยวายอีกใช่ไหม”
“ใช่! ขอแค่ยูงาโอะอธิบายจบ ฉันจะจากไปแต่โดยดี” เก็กโค ฮายาเตะ กล่าวด้วยใบหน้าดื้อรั้น
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี...จ้องดูให้ดีล่ะ” ฮายาโตะใช้แขนข้างหนึ่งโอบรอบเอวของ อุซึกิ ยูงาโอะ ก่อนจะออกแรงดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของทุกคน เขาก้มลงไปจูบเธอทันที
มันเป็นเพียงจูบที่แผ่วเบา ทว่า มันก็ยังทำให้ในหัวของ อุซึกิ ยูงาโอะ ดังสนั่นจนขาวโพลนไปหมด
“แก...แกทำอะไรน่ะหา!” เก็กโค ฮายาเตะ ตื่นจากภวังค์ทันที
นั่นคือจูบแรกที่เขาเฝ้าหมายปองมาเจ็ดแปดปีแต่ก็ยังไม่เคยได้มาครอง แต่ตอนนี้กลับถูกฮายาโตะฉกไปในพริบตา แล้วจะให้เขายอมรับได้อย่างไร
“นี่ไม่ใช่นคำอธิบายหรอกหรือ?” ฮายาโตะกางมือออก “ตอนนี้ตัดใจได้รึยัง”
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอกลับไปพักผ่อนก่อนล่ะ”
เมื่อมองดูแผ่นหลังของฮายาโตะที่หลังจากขโมยจูบไปแล้วยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เดินจากไป สีหน้าของ เก็กโค ฮายาเตะ ก็บิดเบี้ยวในทันที โดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เขาสะบัดมือหยิบคุไนจากเอวออกมา แล้วแทงเข้าไปที่แผ่นหลังของฮายาโตะ
ระยะทางที่ใกล้เพียงแค่เอื้อมทำให้สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปอย่างมาก พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า เก็กโค ฮายาเตะ จะบ้าคลั่งถึงเพียงนี้ ทว่า เมื่อเผชิญหน้ากับทั้งหมดนี้ ฮายาโตะกลับราวกับไม่รู้ตัว
พรึ่บ!
คุไนแทงเข้าไปในร่างของฮายาโตะในทันที ก่อนจะเกิดควันสีขาวฟุ้งขึ้นมา ทำให้ เก็กโค ฮายาเตะ ที่กำลังบ้าคลั่งชะงักไป
“เจ้าโง่ ฉันอยู่ข้างหลังแกต่างหาก” มือขวาของฮายาโตะกลายเป็นสันมือดาบ ฟันลงไปยังบริเวณลำคอของ เก็กโค ฮายาเตะ โดยตรง
สีหน้าของ เก็กโค ฮายาเตะ เปลี่ยนไปอย่างมาก ทว่า ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่มีทางหลบได้ทัน ทำได้เพียงรอรับการโจมตีเท่านั้น
ฟิ้ว!
ประกายแสงสีทองสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้นมา ก่อนที่ทุกคนจะได้ทันตั้งตัว ร่างที่ไม่คาดคิดร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าฮายาโตะเสียก่อน พร้อมกับยื่นมือออกมาจับข้อมือของฮายาโตะไว้
ร่างที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ม่านตาของทุกคนหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว ผมสีทองนั้นทำให้ฮายาโตะอดไม่ได้ที่จะยิ้มที่มุมปาก “มินาโตะ ซ่อนตัวอยู่นานเลยนะ ฉันนึกว่าท่านจะไม่ยอมออกมาซะอีก”
“คือ ประกายแสงสีทอง นามิคาเสะ มินาโตะ! ท่านมาถึงแล้ว!”
“ต้องเป็น คาถามิติเวลา เท่านั้น ถึงจะสามารถข้ามสองสมรภูมิมาถึงที่นี่ได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้”
“เชอะ! นายควรจะพูดว่า มีเพียงความเร็วของท่านมินาโตะเท่านั้น ถึงจะสามารถหยุดการโจมตีของฮายาโตะได้ ไม่อย่างนั้นเจ้าหนุ่ม เก็กโค ฮายาเตะ นั่นต้องเจ็บตัวแน่”
“เหอะ! เจ้าเด็กเหลือขอนั่น ไม่เจ็บตัวบ้างก็คงจะไม่สำนึก แต่ตอนนี้ช่างมันไปก่อนแล้วกัน”
สำหรับการกระทำที่ทอดทิ้งพวกพ้องในสนามรบของ เก็กโค ฮายาเตะ หลายคนต่างก็ไม่พอใจอยู่แล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งการกระทำที่เอาแต่ใจตัวเองเมื่อครู่ ยิ่งทำให้หลายคนเกลียดชังเขา ที่นี่คือสนามรบ ไม่ใช่สถานที่ที่จะมาใช้อารมณ์หรือเรื่องส่วนตัว
“อันที่จริงฉันก็ไม่อยากจะปรากฏตัวออกมาหรอก หลังจากที่พบว่านายขับไล่การบุกของนินจาคุโมะไปได้แล้ว ฉันก็คิดจะกลับไปที่ แคว้นแห่งดิน แล้ว น่าเสียดายที่ถ้าเมื่อครู่ฉันไม่ลงมือ เจ้าหนุ่มนี่คงจะต้องเจ็บตัวหน่อย” นามิคาเสะ มินาโตะ กล่าวพร้อมรอยยิ้มขมขื่น
“ท่านมินาโตะ! คือเขา! คือเขาที่หยอกล้อฉันในป่าเมื่อครู่ ถึงทำให้ยูงาโอะเข้าใจฉันผิดไป ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับฉันด้วยนะครับ!” เก็กโค ฮายาเตะ รีบกล่าว
ฮายาโตะยิ้มแล้วส่ายหน้า “มินาโตะ ท่านก็เห็นแล้วนี่ ถ้าอยากจะให้เขาสงบลง ก็ต้องสั่งสอนกันบ้าง”
“อีกอย่าง ฉันจะสั่งสอนใคร ท่านคงจะห้ามไม่ได้หรอกนะ”
ปัง!
ควันสีขาวกลุ่มหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากร่างของฮายาโตะ วินาทีต่อมาทั้งร่างก็หายไปในอากาศ
“เป็น คาถาแยกเงา รึ?” สีหน้าของ นามิคาเสะ มินาโตะ เปลี่ยนไป
ไม่ทันได้คิดอะไรมาก เขารีบหันกลับไปมองทันที พร้อมกันนั้น มือขวาก็สะบัดออกไป คุไนที่สลักผนึก คาถาเทพสายฟ้าเหิน ไว้ก็หลุดออกจากมือในทันที
ฮายาโตะที่เพิ่งจะปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของ เก็กโค ฮายาเตะ ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา ร่างของเขาสั่นไหววูบ เคลื่อนที่ไปด้านข้างครึ่งชุ่นราวกับภูตผี คุไน คาถาเทพสายฟ้าเหิน เฉียดผ่านร่างไปอย่างฉิวเฉียด การโจมตีพลาดเป้าโดยตรง
“จะปรากฏตัวแล้ว!” ไม่รู้ว่าใครร้องอุทานขึ้นมา
เส้นประสาทของทุกคนตึงเครียดขึ้นมาทันที ในแววตามีความคาดหวังขึ้นมา
คาถาเทพสายฟ้าเหิน!
โดยไม่เห็นว่า นามิคาเสะ มินาโตะ จะมีการเคลื่อนไหวใดๆ วินาทีต่อมาเขาก็หายไปในอากาศ เมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ก็มาอยู่เหนือน่านฟ้าของคุไน คาถาเทพสายฟ้าเหิน แล้ว เขาเอื้อมมือออกไปหมายจะจับไหล่ของฮายาโตะโดยตรง
“จับได้แล้ว” ใบหน้าของ นามิคาเสะ มินาโตะ ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา
นานมากแล้วที่เขาไม่ได้เจอคนที่กล้ามาท้าทายความเร็วของเขา การกระทำของฮายาโตะในตอนนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าได้ปลุกสัญชาตญาณรักการแข่งขันของเขาขึ้นมาแล้ว
“อย่างนั้นหรอ?” ใบหน้าของฮายาโตะปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา “แต่ว่า ท่านคิดง่ายเกินไปแล้ว”
น้ำเสียงที่ไม่ดังนักพลันดังขึ้น
วินาทีต่อมา ประกายสายฟ้าก็พวยพุ่งออกมาจากร่างของฮายาโตะ ท่ามกลางแสงสายฟ้าอันบ้าคลั่ง ร่างของฮายาโตะที่กำลังจะถูกจับก็หายไปในอากาศ เมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ก็มาอยู่ด้านหลังของ เก็กโค ฮายาเตะ แล้ว
มือขวาที่กลายเป็นสันมือดาบ รวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด ฟันลงไปยังต้นคอของเขาโดยตรง
[จบตอน]