ตอนที่ 12 โหมดจักระสายฟ้า

ตอนที่ 12

เมื่อมองตามแผ่นหลังของฮายาโตะที่เดินจากไป บรรยากาศภายในถ้ำก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง

“โซโกะ ดวงตาคู่นั้นเมื่อครู่ มันน่าเกรงขามจนฉันไม่กล้ามองตรงๆ เลย” อินุโฮรีบเข้าไปพูดคุย

“ทั้งวิชานินจาสายฟ้าที่ทรงพลัง ไหนจะวิชาเนตรและ คาถาลวงตา ที่แข็งแกร่งสุดยอดอีก มันเป็นระดับที่พวกเราไม่อาจเอื้อมถึงจริงๆ”

“แม้แต่ เอ ว่าที่ผู้สืบทอดตำแหน่งไรคาเงะรุ่นต่อไปของหมู่บ้านคุโมะ ยังประกาศว่าฮายาโตะมีคุณสมบัติที่จะสืบทอดตำแหน่งโฮคาเงะ ท่านคิดว่าระหว่างเขากับ นามิคาเสะ มินาโตะ ใครมีโอกาสมากกว่ากัน”

คำพูดนี้ดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที

สีหน้าของอุซึกิ โซโกะ เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขามองดูทุกคนที่ทำหน้าอยากรู้อยากเห็น แล้วถอนหายใจอย่างจนใจ

“สถานการณ์ตอนนี้ มันไม่ได้ง่ายอย่างที่พวกนายคิดหรอกนะ ยามานากะ ฟู กับอาบุราเมะ โทรุเนะ หนีกลับไปโคโนฮะแล้ว ด้วยนิสัยของ ดันโซ ที่เกลียดชังตระกูลอุจิวะเป็นทุนเดิม เขาต้องปกป้องคนทั้งสองอย่างแน่นอน”

“ถ้า ดันโซ รู้ว่าพวกเรายังไม่ตาย เกรงว่าเขาอาจจะลงมือสังหารพวกเราเพื่อปิดปากก็เป็นได้”

รอยยิ้มยินดีบนใบหน้าของอินุโฮและคนอื่นๆ พลันแข็งค้าง

“โซโกะ ท่านคิดในแง่ร้ายเกินไปหรือเปล่า แล้วตอนนี้พวกเราจะทำยังไงดี? ต้องไปเตือนฮายาโตะไหม?” อินุโฮถามอย่างร้อนรน

อุซึกิ โซโกะ ส่ายหน้า “อินุโฮ นายคิดว่าคนที่ซ่อนตัวตนมาได้ลึกขนาดนี้ จะไม่รู้เรื่องแค่นี้หรือ?”

“ตามที่ฉันคาดเดา ฮายาโตะคงจะมีแผนรับมือไว้อยู่แล้ว”

ทุกคนในที่นั้นเงียบลง ต่างสบตากันไปมา เมื่อนึกย้อนถึงการต่อสู้เมื่อครู่ ภาพเหตุการณ์ยังคงชัดเจนในความทรงจำ การมีพลังที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ แต่กลับซ่อนตัวอยู่ในโคโนฮะมาเป็นเวลานาน แผนการที่เขาวางไว้คงไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยอย่างแน่นอน!

“แต่ว่า ถ้าครั้งนี้สามารถขับไล่นินจาคุโมะไปได้ ผลงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือฮายาโตะ เมื่อข่าวแพร่ออกไป ผู้บริหารระดับสูงของโคโนฮะก็ไม่อาจนั่งดูอยู่เฉยๆ ได้”

“ฮายาโตะคนนี้ก็เก่งกาจจริงๆ ไม่เพียงแต่เอาชนะ คู่หู AB ได้ แต่ยังฉวยโอกาสขู่เอา คาถาผสมผสาน! ของหมู่บ้านคุโมะมาได้อีก”

“ถ้าหากนำ โหมดจักระสายฟ้า นี้ไปมอบให้กับโคโนฮะ ก็ถือเป็นผลงานชิ้นใหญ่อีกชิ้นหนึ่ง”

ทุกคนในที่นั้นกลับมาพูดคุยกันเจี๊ยวจ๊าวอีกครั้ง การต่อสู้ครั้งนี้มันน่าตกตะลึงเกินไปจริงๆ

“พวกนายว่า ฮายาโตะเชี่ยวชาญวิชานินจาสายฟ้า เขาจะลองฝึก โหมดจักระสายฟ้า ไหม?”

อินุโฮเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เส้นประสาทของทุกคนตึงเครียดขึ้นมาทันที แม้แต่สีหน้าของอุซึกิ โซโกะ ก็ยังชะงักไป “บางทีอาจจะเป็นไปได้จริงๆ”

“แต่ว่า ฉันก็ยังไม่อยากจะเชื่ออยู่ดีว่าเขาใช้เวลาแค่สามวันก็เข้าถึงแก่นแท้ของ คาถาสายฟ้า: อัสนีบาต ได้ แถมยังพัฒนาต่อยอดจนกลายเป็น คาถาสายฟ้า: กิเลน ที่เทียบชั้น คาถานินจาระดับ S ได้อีก”

“โซโกะ ที่ท่านพูดแบบนี้ ไม่ใช่เพราะตัวเองเสียหน้าหรอกหรอ?” อินุโฮเย้า “งั้นเรามาพนันกันหน่อยเป็นไง”

“ได้เลย! ถ้าฮายาโตะทำได้จริงๆ ฉันจะให้ลูกสาวสุดที่รักของฉันคบกับฮายาโตะเลย” อุซึกิ โซโกะ ตบอกรับคำ

“เชอะ โซโกะ นี่ท่านเรียกมันว่าพนันหรอ มันคือการหาข้ออ้างส่งลูกสาวไปให้ฮายาโตะชัดๆ”

“ฉันเอาด้วยคน! ฉันก็อยากจะพนันเหมือนกัน ถ้าฮายาโตะเรียนรู้ได้จริงๆ ฉันจะให้ลูกสาวสองคนที่บ้านให้ฮายาโตะเลือกเลย”

“ตาเฒ่ามู่ ท่านนี่ใจกว้างจริงๆ นะ ลูกสาวสองคนของท่านน่ะ คนหนึ่งก็อายุสามสิบ อีกคนก็หุ่นเหมือนหมียักษ์ จะเอามาขึ้นโต๊ะพนันได้ยังไง ถ้าฮายาโตะเกิดตาถั่วไปเลือกขึ้นมาจริงๆ ล่ะก็...”

“ไอ้สารเลว! นายพูดบ้าอะไร ฉันขอท้าแกประลอง ถ้าแกแพ้ต้องไปคบกับลูกสาวฉัน!”

ภายในถ้ำ ฮายาโตะไม่รู้เลยว่าตัวเองมีว่าที่พ่อตาเพิ่มขึ้นมาอีกหลายสิบคนแล้ว เขากำลังเดินไปพลางจ้องมองม้วนคัมภีร์ที่บันทึกวิชา โหมดจักระสายฟ้า ไปพลาง

“ฮายาโตะ...นายไม่บาดเจ็บจริงๆ หรอ?” ชิซึเนะหน้าแดงก่ำแล้วถามขึ้นอีกครั้ง

ฮายาโตะเหลือบมองอย่างจนใจ “คำถามนี้เธอถามซ้ำเป็นรอบที่สิบแล้วนะ”

“ถ้าเธอไม่เชื่อ งั้นจะให้ฉันถอดเสื้อให้ดูไหมล่ะ?” พูดไปพลาง ฮายาโตะก็ทำท่าจะปลดกระดุมเสื้อ

“ฮายาโตะ! เจ้าคนลามก!” แก้มของชิซึเนะยิ่งแดงขึ้นไปอีก เธอถลึงตาใส่เขาครั้งหนึ่งแล้วหันหลังเดินหนีไป

เมื่อมองตามแผ่นหลังของเธอไป ฮายาโตะก็มีเวลาว่างเป็นของตัวเองเสียที ตอนนี้ทั้งจักระและ พลังเนตร ของเขาถูกใช้ไปมาก หรือพูดอีกอย่างก็คือ ร่างกายของเขาแทบจะกลวงโบ๋ไปแล้ว เขาไม่มีเรี่ยวแรงหรืออารมณ์จะไปทำเรื่องอะไรแบบนั้นหรอก

หลังจากหาซอกมุมเหมาะๆ ได้แล้ว เขาก็นั่งขัดสมาธิลง แล้วเริ่มลองฝึกฝน โหมดจักระสายฟ้า ในการต่อสู้เมื่อครู่ ฮายาโตะได้ใช้ เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา แอบสังเกตการณ์ตอนที่เอเปิดใช้งานโหมดนั้นไปแล้ว และเมื่อนำมาเปรียบเทียบกับคำอธิบายบนม้วนคัมภีร์ทีละอย่าง ก็พบว่าไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ ดูเหมือนว่าเอเองก็คงไม่เคยคาดคิดมาก่อน ว่าตัวเองจะมีวันที่พ่ายแพ้เช่นนี้ จึงไม่ได้ตุกติกอะไรกับม้วนคัมภีร์วิชาลับ

หลังจากอ่านทบทวนอยู่หลายครั้ง ฮายาโตะก็เก็บม้วนคัมภีร์แล้วเข้าสู่สภาวะทำสมาธิเพื่อฟื้นฟูจักระในร่างกาย

ผ่านไปครึ่งค่อนวัน ฮายาโตะก็ลืมตาขึ้น ท้องฟ้าข้างนอกเริ่มมืดลงแล้ว หลังจากผ่านการต่อสู้ในตอนกลางวันมา เหล่านินจาโคโนฮะต่างก็กลับไปทำหน้าที่ของตนเองอย่างแข็งขัน บางส่วนถูกส่งไปประจำการตามจุดต่างๆ ของ หน่วยสอดแนมลับ อีกครั้ง ดังนั้น ภายในถ้ำอันกว้างใหญ่จึงเหลือเพียงฮายาโตะอยู่คนเดียว

“จักระในร่างกายฟื้นฟูมาได้เจ็ดแปดส่วนแล้ว ในที่สุดก็เข้าใจความเจ็บปวดของ คาคาชิผู้มีอัตราชนะห้าสิบห้าสิบ ที่จักระน้อยเสียที” ฮายาโตะถอนหายใจอย่างจนใจ

ใช้ท่าไม้ตายไปสามครั้งจักระก็หายไปสองในสามแล้ว ถ้าเจอการต่อสู้ที่ยืดเยื้อแล้วพลังหมดกลางคัน นั่นมันฝันร้ายชัดๆ!

“ช่างเถอะ เรื่องเพิ่มจักระค่อยคิดทีหลัง ตอนนี้มาเรียนรู้ โหมดจักระสายฟ้า ให้ได้ก่อน” ฮายาโตะปัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป

เขาค่อยๆ หลับตาลง ในหัวปรากฏคำอธิบายทั้งหมดบนม้วนคัมภีร์ขึ้นมา ผ่านไปราวสามสี่วินาที ฮายาโตะก็ลืมตาขึ้นทันที สองมือพลิกไหวประสานอินต่อเนื่อง จักระในร่างกายคำรามลั่น ประกายไฟฟ้าสายเล็กๆ ปรากฏขึ้นตามผิวหนัง

วินาทีต่อมา ในหัวของฮายาโตะก็ปรากฏข้อมูลทั้งหมดที่ เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา คัดลอกมาจากเอ อินในมือของเขาก็พลันเปลี่ยนไป จักระที่เคยไหลเวียนอย่างสงบราบรื่น คุณสมบัติของมันก็เปลี่ยนไปในทันที ราวกับม้าหมื่นตัวที่ควบตะบึง เกิดเสียงคำรามต่ำๆ ดังขึ้นจากภายในร่างกายของฮายาโตะ ประกายไฟฟ้าสีน้ำเงินอันบ้าคลั่งนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากร่างของเขา ส่องสว่างไปครึ่งถ้ำ

ทว่า ประกายสายฟ้าเพิ่งจะปรากฏขึ้น ก็สลายไปในอากาศทันที การเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติของจักระในร่างกายก็สลายไป กลับสู่สภาวะปกติ

ใบหน้าของฮายาโตะปรากฏแววโล่งใจขึ้นมา เขาพึมพำกับตัวเอง “โชคดีที่ตัดการเปลี่ยนแปลงจักระได้ทัน ไม่อย่างนั้นการเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติที่บ้าคลั่งเมื่อครู่ เกรงว่าคงจะทำให้ฉันร่างระเบิดตายในพริบตา”

“ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมเจ้านั่นถึงยอมมอบม้วนคัมภีร์วิชาลับนี้ให้ฉันอย่างง่ายดาย”

ติ๊ง! “ตรวจพบว่าโฮสต์ได้เรียนรู้ โหมดจักระสายฟ้า ต้องการอัปเกรดสู่เลเวลสูงสุดหรือไม่”

“อัปเกรดทันที”

หลังจากที่ได้ลองด้วยตัวเองแล้ว ฮายาโตะก็ล้มเลิกความคิดที่จะเรียนรู้ด้วยตนเอง มีระบบให้ใช้แล้วไม่ใช้ นั่นสิถึงเรียกว่าทรมานตัวเอง

“ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ โหมดจักระสายฟ้า พัฒนาจนถึงขีดสุด”

เมื่อเสียงของระบบจางหายไป ฮายาโตะก็ถอนหายใจยาวออกมา ความคิดของเขาเคลื่อนไหวอีกครั้ง จักระในร่างกายก็เกิดการเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติอีกครั้ง

เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!

เสียงดังเปรี๊ยะๆ ประกายสายฟ้าสีน้ำเงินสายแล้วสายเล่าพวยพุ่งออกมาตามผิวหนังของฮายาโตะ ในชั่วพริบตาภายใต้การกระตุ้นของประกายสายฟ้านี้ ฮายาโตะรู้สึกว่าเซลล์และร่างกายของเขาถูกกระตุ้นให้ทำงานอย่างรวดเร็ว

[จบตอน]