ตอนที่ 1 ระบบคลิกเดียวอัปเต็มเลเวล

ตอนที่ 1

ณ ชายแดนรอยต่อระหว่างแคว้นแห่งไฟและแคว้นแห่งสายฟ้า

ภายในถ้ำหินปูนอันซ่อนเร้น เหล่านินจาจากโคโนฮะจำนวนหนึ่งกำลังรวมตัวกันอยู่ แต่ละคนล้วนมีบาดแผลฉกรรจ์ไม่มากก็น้อย ทว่าสิ่งที่น่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าบาดแผลบนร่างกาย คือสีหน้าที่ซีดเผือดราวกับขี้เถ้าของทุกคน

“พวกนินจาคุโมะสารเลว! กล้าลงมือตอนที่เรากำลังรบตัดสินกับพวกอิวะและสึนะ”

“กำลังรบของเราตอนนี้เหลือเพียงยี่สิบเก้าคนเท่านั้น ในขณะที่อีกฝ่ายมีอย่างน้อยเป็นร้อย แถมยังนำทัพโดยคู่หู AB ที่เลื่องชื่อของคุโมะอีก”

“นั่นมันทั้งว่าที่ไรคาเงะและพลังสถิตร่างแปดหางของคุโมะเลยนะ!”

“หากเราไม่ถอยทัพตอนนี้ ทันทีที่ถูกปิดล้อม เกรงว่าคงไม่มีใครรอดชีวิตกลับไปได้”

บรรยากาศภายในถ้ำพลันตึงเครียดขึ้น เหล่านินจาโคโนฮะต่างร้อนรนจนนั่งไม่ติด

สงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 ได้ปะทุขึ้นจากการหายตัวไปของคาเสะคาเงะรุ่นที่ 3 เป็นเหตุให้นินจาอิวะฉวยโอกาสบุกทะลวงแนวป้องกันที่สะพานคันนาบิและเข้าโจมตีโคโนฮะอย่างหนักหน่วง ไม่เพียงเท่านั้น แคว้นแห่งน้ำเองก็เปิดฉากโจมตีเช่นกัน สถานการณ์ดังกล่าวบีบให้โคโนฮะต้องเปิดแนวรบถึงสามด้านพร้อมกัน

เดิมทีพวกเขาคาดว่าแนวหลังจะมั่นคงแล้ว ทว่าคาดไม่ถึงว่านินจาคุโมะจะร้อนรนไม่ต่างกัน ด้วยเหตุนี้จึงส่งกองกำลังชั้นยอดเข้าโจมตีตลบหลัง สถานการณ์ที่บีบคั้นทำให้โคโนฮะจำต้องระดมกำลังพลอย่างเร่งด่วนเพื่อเปิดสมรภูมิรบที่สี่ขึ้นมา

อย่างไรก็ตาม เมื่อต้องเผชิญหน้ากับนินจาคุโมะ หน่วยรบที่ถูกรวบรวมขึ้นมาอย่างเฉพาะกิจของพวกเขาก็เห็นได้ชัดว่ากำลังเป็นรองอย่างยิ่ง เพียงแค่การปะทะกับกองหน้าก็สูญเสียกำลังพลไปกว่าครึ่งแล้ว และตอนนี้ศัตรูก็เจตนาปล่อยข่าวเรื่องคู่หู AB ออกมาเพื่อข่มขวัญให้พวกเขายอมจำนนโดยไม่ต้องสู้รบ

“กำลังเสริมที่ขอไป ยังไม่มีการตอบกลับมาเลยหรอ?”

“มีการตอบกลับมาแล้ว! ท่านประกายแสงสีทอง นามิคาเสะ มินาโตะ จะมาด้วยตัวเอง!”

“ท่านมินาโตะหรอ? แต่ท่านกำลังรบตัดสินอยู่ที่ภูเขาคิเคียวไม่ใช่หรอ? กว่าท่านจะมาถึง เกรงว่าพวกคุโมะคงมาถึงก่อนแล้ว”

ความตื่นเต้นบนใบหน้าของทุกคนพลันจางหายไปในทันที ถูกแทนที่ด้วยความสิ้นหวังอันมืดมน แม้ว่านามิคาเสะ มินาโตะ จะสร้างชื่อเสียงอันเลื่องลือและเกียรติประวัติอันเกรียงไกรไว้ในสงครามครั้งนี้ ทว่าน้ำไกลย่อมไม่อาจดับไฟใกล้ได้ การจะใช้กำลังพลเพียงหยิบมือป้องกันด่านนี้ไว้คงเป็นเรื่องที่แทบเป็นไปไม่ได้

“ด้วยความเร็วของพวกนินจาคุโมะ อีกสามวันพวกมันก็จะมาถึงแล้ว แค่ความสามารถในการรบตัวต่อตัวพวกเราก็สู้ไม่ได้ หากนับรวมคู่หู AB เข้าไปอีก พวกเรามีแต่จะแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย” นินจาคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

สิ้นเสียงนั้น สายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปยังชายสองคนที่ยืนเป็นผู้นำ การบัญชาการรบในสมรภูมิที่สี่ครั้งนี้ นำโดยโจนินสองคนที่ถูกส่งมาจากหน่วยรากใต้สังกัดของดันโซ...อาบุราเมะ โทรุเนะ และ ยามานากะ ฟู

“สำรวจอาการผู้บาดเจ็บก่อน หากสาหัสเกินไป พวกเราจะทิ้งทั้งหมด” ยามานากะ ฟู กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึก

“คราวนี้ ถ้าสมาชิกตระกูลอุจิวะที่ถูกส่งมาคือชิซุยผู้ใช้วิชาชั่วพริบตา เราคงไม่ต้องถอยแล้ว”

“ส่วนนายอุจิวะ ฮายาโตะนั่นก็โชคร้ายเกินไป พอเข้าสู่สนามรบก็โดนกับดักยันต์ระเบิดจนบาดเจ็บสาหัสทันที ได้ยินมาว่าเนตรวงแหวนของเขายังเป็นแค่แบบหนึ่งโทโมเอะอยู่เลย”

เสียงพูดคุยจอแจดังมาจากปากทางเข้าถ้ำ ในขณะเดียวกันนั้น อุจิวะ ฮายาโตะ ที่อายุราวสิบสี่สิบห้าปี ก็ลืมตาขึ้นอย่างสับสนงุนงง เมื่อมองเห็นผู้บาดเจ็บที่นอนอยู่รอบตัว เขาก็ถึงกับมึนไปชั่วขณะ

“ให้ตายเถอะ...ทะลุมิติมาจริงๆ หรอเนี่ย”

“แถมยังมาเกิดในตระกูลอุจิวะที่อีกไม่นานก็จะโดนล้างบางอีก! และที่นี่ก็คือสมรภูมิสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3!”

ฮายาโตะแทบคลั่ง ความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวทำให้เขาสับสนอย่างหนัก เปิดเกมมาก็เจอศึกชี้เป็นชี้ตาย นี่มันส่งเขามาสู่เส้นทางแห่งความตายชัดๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น บทสนทนาเมื่อครู่ก็ชัดเจนว่าพวกเขาตั้งใจจะทิ้งผู้บาดเจ็บเพื่อล่าถอย ถ้าอย่างนั้นเขาก็คงจะกลายเป็นเบี้ยทิ้งจริงๆ

“ให้ตายสิ! ฉันคงไม่ได้เป็นคนที่ตายเร็วที่สุดในบรรดาผู้ที่ทะลุมิติมาหรอกนะ การมาถึงแล้วต้องตายทันทีมันไม่ใช่วิถีของฉัน!”

ติ๊ง!

“ระบบคลิกเดียวอัปเต็มเลเวลเปิดใช้งานสำเร็จ ต้องการใช้งานทันทีหรือไม่”

“ระบบ? คลิกเดียวอัปเต็มเลเวล?”

ฮายาโตะอึ้งไปเลย ความสุขนี้มันมาเร็วเกินไปแล้ว!

ไม่สิ! ควรจะพูดว่านิ้วทองคำคือของคู่กันกับผู้ที่ทะลุมิติ และตอนนี้มันก็มาได้ทันเวลาพอดี!

“เปิดใช้งานระบบคลิกเดียวอัปเต็มเลเวล!” ฮายาโตะรีบสั่งการในใจ

ติ๊ง! “ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เปิดใช้งานสำเร็จ กำลังสร้างฐานข้อมูล”

โฮสต์: อุจิวะ ฮายาโตะ

ระดับนินจา: จูนิน

วิชานินจา: คาถาเพลิง: ลูกไฟยักษ์, คาถาเพลิง: ไฟมังกร, คาถาแยกเงา, วิชาชั่วพริบตา, เนตรวงแหวนหนึ่งโทโมเอะ

เมื่อมองดูหน้าต่างสถานะอันแสนจะธรรมดานี้ ในที่สุดฮายาโตะก็เข้าใจแล้วว่าทำไมคนข้างนอกถึงมองเขาด้วยสายตาดูแคลน ตระกูลอุจิวะเต็มไปด้วยผู้มีพรสวรรค์ ด้วยความสามารถระดับนี้ หากอยู่ในตระกูลก็มีแต่จะเป็นตัวถ่วงโดยแท้

“สแกนเสร็จสิ้น โฮสต์ต้องการใช้การอัปเกรดคลิกเดียวเต็มเลเวลทันทีหรือไม่”

“ใช้ทันที!” ฮายาโตะรีบออกคำสั่ง ของดีแบบนี้ไม่ใช้ก็โง่แล้ว

ติ๊ง! “เนตรวงแหวนพัฒนาจนถึงขีดสุด!”

ติ๊ง! “เปิดใช้งานเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับความสามารถที่ซ่อนอยู่: เทวีสุริยา, อ่านจันทรา, ซูซาโนะโอ!”

ติ๊ง! “คาถาเพลิง: ลูกไฟยักษ์ พัฒนาจนถึงขีดสุด!”

ติ๊ง! “คาถาเพลิง: ไฟมังกร พัฒนาจนถึงขีดสุด!”

ติ๊ง! “วิชาชั่วพริบตา พัฒนาจนถึงขีดสุด!”

ติ๊ง! “คาถาแยกเงา พัฒนาจนถึงขีดสุด, ปลดล็อกคาถาแยกเงาพันร่าง!”

ติ๊ง! “คาถาแยกเงาพันร่าง พัฒนาจนถึงขีดสุด!”

เสียงของระบบดังขึ้นในหัวของเขาเป็นชุด เมื่อเห็นภาพนี้ ฮายาโตะก็ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย นี่หมายความว่าไม่ว่าเขาจะสัมผัสกับวิชานินจาใดๆ ก็ตาม เขาก็สามารถอัปเกรดให้เต็มเลเวลได้ในทันที ไม่ว่าจะเป็นซูซาโนะโอ, อ่านจันทรา หรือเทวีสุริยา ล้วนเป็นท่าไม้ตายระดับสุดยอดทั้งสิ้น

“คนอื่นต้องฝึกฝนอย่างหนักมาหลายสิบปี ทุ่มเทแรงกายแรงใจนับไม่ถ้วนเพื่อความสำเร็จ แต่พอมาถึงตัวฉัน แค่คลิกเดียวก็อัปเต็มเลเวลได้...การใช้สูตรโกงนี่มันน่าพึงพอใจเลยนะ!”

ฮายาโตะรู้สึกได้ถึงพลังเนตรมหาศาลที่เอ่อล้นออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง เขาอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

“ฮายาโตะ อย่าเพิ่งขยับตัว บาดแผลบนตัวนายเพิ่งจะสมานกัน ถ้ามันเปิดอีกจะไม่ดีนะ” ชิซึเนะ หญิงสาวผมดำปรากฏขึ้นในสายตาของฮายาโตะ เธอคือนินจาแพทย์เพียงคนเดียวในหน่วยรบนี้

ในการสู้รบครั้งนี้ บางทีความตายอาจเป็นการปลดปล่อย แต่การมีชีวิตอยู่อาจเป็นบาป อย่างน้อยที่สุด เมื่อมองดูเหงื่อกาฬที่ผุดพรายเต็มหน้าผากและใบหน้างามที่ขาวซีดของชิซึเนะ ก็เห็นได้ชัดว่าเธอใช้จักระและพละกำลังไปมากเกินไปแล้ว

เมื่อเห็นจักระรักษาที่สว่างวาบขึ้นในมือของเธออีกครั้ง ฮายาโตะก็ยื่นมือออกไปห้ามไว้

“วางใจเถอะ ร่างกายฉันดีขึ้นเจ็ดแปดส่วนแล้ว เธอไปพักผ่อนเถอะ ถ้ายังฝืนทำต่อไป ฉันกลัวว่าเธอจะหมดสติเพราะใช้พลังงานมากเกินไป” ฮายาโตะกล่าวโน้มน้าว

ทว่าชิซึเนะกลับส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น กัดริมฝีปากแดงของเธอแล้วพูดว่า “ท่านซึนาเดะเคยบอกไว้ว่า นินจาแพทย์คือผู้พิทักษ์ชีวิตคนสุดท้ายในสนามรบ หากแม้แต่ฉันยังยอมแพ้ พวกเขาก็จะถูกทอดทิ้งเช่นกัน”

“ฉันไม่ยอม! ถ้าฉันแข็งแกร่งได้เหมือนท่านซึนาเดะ อัญเชิญท่านคัตสึยุออกมาช่วยรักษาทุกคนได้ พวกเขาก็คงไม่ต้องถูกทอดทิ้ง” ดวงตาของชิซึเนะแดงก่ำ เธอคุกเข่าลงบนพื้น สองมือกำขากางเกงของตัวเองไว้แน่น

“พ่อกับแม่ของฉันก็ตายไปในสงครามครั้งนี้ ฉันไม่อยากให้คนที่กำลังรอพ่อแม่กลับบ้านต้องผิดหวังเหมือนฉัน”

“ฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้น...ทั้งๆ ที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่ ทำไมต้องถูกทอดทิ้งด้วย ฉันไม่ยอม ฉันเป็นนินจาแพทย์ แต่ตอนนี้ฉันกลับทำอะไรไม่ได้เลย”

หยาดน้ำตาร้อนผ่าวร่วงหล่นกระทบหลังมือพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบา ริมฝีปากที่เม้มแน่นเต็มไปด้วยความเจ็บใจที่ไม่ยอมรับในโชคชะตา

บางที...นี่อาจจะเป็นความขมขื่นใจของผู้เป็นแพทย์กระมัง

[จบตอน]