บทที่ 111: สอนฉันยิงธนูหน่อย

ต้องบอกว่านิก ฟิวรี่มีตัวเลือกไม่มากนักที่เขาจะหันไปพึ่งได้ เขาได้ยินว่าโทนี่กำลังสร้างตึก และไอ้เจ้านักหลงตัวเองนั่นตั้งชื่อตึกตามชื่อตัวเองซะงั้น

แบล็ควิโดว์ นาตาชา ถูกส่งไปทำภารกิจที่รัสเซีย และดูท่าว่าจะไม่กลับมาเร็วๆ นี้

ส่วนฮัลค์... จะไปนับรวมด้วยได้ยังไง? นิก ฟิวรี่ไม่อยากให้ฮัลค์โมโหแล้วพังทั้งรัฐนิวเม็กซิโกให้วอดวาย

“นายไม่ได้มาหาฉันเพราะไม่มีตัวเลือกอื่นแล้วใช่ไหม?” วิลเลียมบ่นเบาๆ พร้อมแสยะยิ้ม “อีกอย่าง ฉันคิดว่าเจ้า 084 นี่ดูอันตรายนะ ฉันต้องการผู้ช่วยสักคน”

เมื่อได้ยินคำพูดของวิลเลียม นิก ฟิวรี่ปรบมือ และชายลึกลับคนหนึ่งผลักประตูเดินเข้ามา เขามีผมสั้นสีทอง สวมแจ็คเก็ตสีดำ ดวงตาคมกริบราวกับนกเหยี่ยว

“วิลเลียม ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือเอเจนต์คลินตัน บาร์ตัน ลูกน้องที่เก่งกาจที่สุดคนหนึ่งของฉัน!” นิก ฟิวรี่กล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ใช่แล้ว ชายตรงหน้าคือฮอว์คอาย ผู้โด่งดัง

ชื่อจริงของฮอว์คอายคือคลินต์ ฟรานซิส บาร์ตัน หนึ่งในสมาชิกเก่าแก่ของทีมอเวนเจอร์ส เขาผ่านสมรภูมิมาหลายครั้งและเป็นสุดยอดเอเจนต์ของชีลด์ เขาพูดได้หลายภาษาและเชี่ยวชาญในการขับรถยนต์และเครื่องบินรบ

ถึงจะไม่มีพลังพิเศษ แต่พรสวรรค์ด้านการยิงของเขาทำให้ทุกนัดที่ยิงไม่เคยพลาดเป้า ทำให้เขาเป็นนักแม่นปืนตัวจริง

“วิลเลียม ลิสเตอร์” นิก ฟิวรี่แนะนำเขาในฐานะ “ที่ปรึกษาพิเศษของชีลด์”

วิลเลียมยังจำการพบกันครั้งแรกกับฮอว์คอายได้ ใต้แสงจันทร์ คลินต์สวมชุดสีม่วง...เอ่อ...ชุดสีม่วงสุดเก๋ ถือคันธนูและยิงทหารพิเศษของไฮดร้าทีละคน

ถ้าวันนั้นคลินต์ไม่ปรากฏตัวกะทันหัน วิลเลียมคงถูกไฮดร้าจับได้ไปนานแล้ว เขาไม่กล้าคิดถึงผลที่ตามมาถ้าถูกไฮดร้าจับตัว

วิลเลียมสงสัยมาโดยตลอดว่า ทำไมนิก ฟิวรี่ถึงส่งฮอว์คอายไปโจมตีแก๊งสเกเลตัน หรือว่าชีลด์เริ่มสงสัยเรื่องไฮดร้าแล้ว?

เมื่อเห็นเอเจนต์บาร์ตันมาถึง รอยยิ้มบนใบหน้าของเพียร์ซดูฝืนๆ เล็กน้อย เพราะฮอว์คอายคือคนที่สืบเรื่องแก๊งสเกเลตันและเกือบทำให้ไฮดร้าถูกเปิดโปง

โชคดีที่พวกเขากำจัดแก๊งสเกเลตันได้ทันเวลาและทำลายร่องรอยทั้งหมด

พูดถึงเรื่องนี้ เพียร์ซควรขอบคุณคนที่ขโมยแฟ้มผี ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ฮอว์คอายคงได้แฟ้มผีไปแล้ว และไฮดร้าจะตกอยู่ในอันตราย

แต่ถ้าเขารู้ว่าคนนั้นคือวิลเลียม แค่คำขอบคุณคงไม่พอแน่

“ได้ยินชื่อเสียงนายมานาน นายเคยช่วยชีวิตฉันไว้” วิลเลียมรีบจับมือคลินต์

คำพูดของวิลเลียมทำให้คลินต์งง เขาเป็นเอเจนต์มานาน ผ่านภารกิจมากมายและช่วยคนไว้เยอะ แต่เขาไม่เคยจำได้ว่าเคยช่วยชีวิตวิลเลียม

หลังจากทำความรู้จักกัน เขาก็รู้คร่าวๆ ถึงความสามารถของวิลเลียม หมอนี่ไม่ใช่คนธรรมดา

“ภารกิจนี้ฝากนายทั้งสองด้วย” นิก ฟิวรี่กล่าว “เราไม่รู้ว่า 084 คืออะไร ดังนั้นต้องระวังอันตรายทุกด้าน ถ้ามีเหตุฉุกเฉิน นายมีอำนาจตัดสินใจได้เต็มที่ แต่อย่าทำให้นิวเม็กซิโกพังนะ”

นี่คือสิ่งที่นิก ฟิวรี่กังวลที่สุด ฮอว์คอายไม่เป็นไร นักธนูคนหนึ่งไม่น่าจะทำเมืองพังหรือทำให้อะไรตกลงมาจากฟ้าได้ แต่วิลเลียมต่างออกไป หมอนี่คือตัวแปรที่ไม่แน่นอน

ถึงแม้วิลเลียมจะทำผลงานได้ดีในภารกิจเวิลด์แฟร์ และนิก ฟิวรี่ให้โบนัสเขา แต่เขายังกังวลเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ฮาร์เล็ม

“ดูนายกลัวซะขนาดนั้น” วิลเลียมกล่าวอย่างจนใจ “ผมสัญญาว่าจะไม่ทำทั้งเมืองพัง เอาล่ะ มั้ย?”

แต่ถ้าทำเมืองเล็กๆ พังไปหน่อย อย่ามาโทษผมล่ะ

ก่อนจากไป รัฐมนตรีเพียร์ซจับมือวิลเลียมและยิ้มอย่างมีความหมาย “คุณลิสเตอร์ ชีลด์ของเราต้องการคนเก่งอย่างนาย!”

วิลเลียมรู้สึกหนาววูบไปทั้งตัว ชีลด์ต้องการคนเก่งอย่างเขา? สิ่งที่เพียร์ซหมายถึงจริงๆ คือไฮดร้าต้องการดึงตัวเขา!

หลังจากออกจากสำนักงานใหญ่ทริสเคเลียน วิลเลียมและคลินต์เริ่มออกเดินทางไปนิวเม็กซิโก โคลสันขับรถไปทางตะวันตกตลอดทาง แต่วิลเลียมไม่อยากเสียเวลา จึงวางแผนบินไปตรงๆ แน่นอนว่าเขาไม่สามารถขับเครื่องบินได้ งานนี้ต้องยกให้ฮอว์คอาย ผู้มีทักษะการบินเต็มสิบ

ถึงแม้ว่าคลินต์จะเคยช่วยชีวิตวิลเลียม แต่ทั้งสองยังไม่สนิทกัน ตอนแรกทั้งคู่เงียบ จนวิลเลียมหาโอกาสถามถึงแก๊งสเกเลตัน

เขาเคยสืบข้อมูลแก๊งสเกเลตันตอนทำภารกิจหลัก แก๊งนี้เดิมเป็นแค่แก๊งเล็กๆ แต่ด้วยการสนับสนุนจากไฮดร้า พวกเขากลายเป็นแก๊งใหญ่สุดในบรูคลินในเวลาไม่ถึงครึ่งปี

หลังจากซักถาม คลินต์บอกว่านิก ฟิวรี่พบว่าแก๊งสเกเลตันมีพิรุธ คิดว่าเป็นกองกำลังที่ได้รับการสนับสนุนจากองค์กรก่อการร้ายต่างชาติ

เขาส่งฮอว์คอายไปสืบความจริง แต่ด้วยการทำลายแก๊งสเกเลตันและการหายไปของแฟ้มผี เบาะแสของพวกเขาก็ขาดสะบั้น

เวลาผ่านไปนาน ชีลด์ค่อยๆ ลืมเรื่องนี้ไป

นิก ฟิวรี่กังวลอยู่เสมอ แต่เขาคงไม่เคยฝันว่าไฮดร้า ซึ่งควรถูกทำลายไปนานแล้ว กำลังซ่อนตัวอยู่ใต้จมูกของเขา

ยิ่งไปกว่านั้น ไฮดร้ากำลังแทรกซึมเข้าไปในชีลด์ทั้งองค์กร

พฤติกรรมผิดปกติของเพียร์ซเมื่อกี้ ทำให้วิลเลียมรู้สึกถึงสัญญาณเตือนภัย จากนี้ไปเขาจะต้องระวังให้มาก และต้องไม่ให้ไฮดร้ารู้ว่าแฟ้มผีอยู่ในมือเขา

เพราะวันที่ไฮดร้าจะโผล่พ้นเงามืดนั้นใกล้เข้ามาแล้ว

“ว่าแต่ เอเจนต์บาร์ตัน ว่างๆ สอนฉันยิงธนูหน่อยสิ” วิลเลียมถามพร้อมยิ้ม

“ยิงธนู?” คลินต์ดูแปลกใจ “ทำไมอยากเรียนยิงธนูล่ะ?”

“บอกตามตรงเลยนะ” วิลเลียมยิ้มลึกลับ “จริงๆ แล้วฉันมาจากตระกูลโบราณในตะวันออกไกล ชื่อตระกูลชิมะดะ!”

คลินต์ขมวดคิ้ว เขาเคยดูข้อมูลวิลเลียม หมอนี่เป็นชาวอเมริกันแท้ๆ “ตระกูลชิมะดะ? ทำไมชื่อนี้ฟังดูเหมือนแก๊งยากูซ่าญี่ปุ่น?”

วิลเลียมพูดต่อ “ในตระกูลชิมะดะ พวกเขาสอนฉันวิชายิงธนูสุดยอดตั้งแต่เด็ก วิชานี้สามารถโจมตีศัตรูแบบไม่ทันตั้งตัว และฆ่าศัตรูได้แม้ไม่ต้องเล็ง”

ในจักรวาลมาร์เวล ฝีมือยิงธนูของฮอว์คอายถือว่าดีที่สุด อาจไม่ด้อยไปกว่าชายในชุดเขียวข้างบ้าน แต่เขาไม่เคยได้ยินถึงวิชายิงธนูมหัศจรรย์ที่ไม่ต้องเล็งก็ยิงโดน

“วิชายิงธนูนั้นชื่ออะไร?”

“ลูกศรสุ่ม” วิลเลียมกล่าวอย่างจนใจ “แต่ฝีมือยิงธนูของฉันมันแย่มาก ยิงไม่แม่นเลย ทำเอาวิชานี้ไร้พลังไปเลย!”

นี่เป็นครั้งแรกที่คลินต์ได้ยินถึงวิชายิงธนูแบบนี้ เขาถามด้วยความอยากรู้ “งั้นนายมีชื่อญี่ปุ่นด้วย?”

“ใช่แล้ว” วิลเลียมพยักหน้า “ชื่ออเมริกันของฉันคือวิลเลียม ลิสเตอร์ ชื่อญี่ปุ่นคือชิมะดะ ฮันโซ และจริงๆ แล้วฉันมีชื่อจีนด้วย ชื่อ—”

“รู้ไหมทำไมนายยิงไม่แม่น?” คลินต์ขัดจังหวะ “นายควรเปลี่ยนชื่อ เรียกว่าฮันโซแล้วจะยิงแม่นได้ยังไง? จากนี้ไปนายชื่อเซ็นโซแล้วกัน”

วิลเลียมถึงกับอึ้ง ดูเหมือนเขาจะไม่มีอะไรโต้แย้งคำพูดของฮอว์คอายเลย

กว่าสองชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็ถึงนิวเม็กซิโก ไม่น่าเชื่อว่าเมื่อลงจากเครื่องบิน จะมีคนขับรถมารับ

โคลสันนั่งอยู่ในลอร่า รถคันโปรดของเขา เขาบีบแตร ถอดแว่นกันแดดออกแล้วกล่าวกับวิลเลียมและบาร์ตัน “ในที่สุดก็มา ถึง ยินดีต้อนรับสู่ดินแดนมหัศจรรย์!”