บทที่ 58 ศึกเพื่อนร่วมทีม พื้นที่หวงห้ามใต้แป้น? ขอโทษที ฉันชอบเหาะ!

ระหว่างที่เหล่ารุคกี้กำลังทุ่มเวลาเตรียมตัวลงแข่งซัมเมอร์ลีก เหล่าตัวเก๋าในลีกเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า ต่างเร่งหาผลประโยชน์ที่ดีที่สุดให้ตัวเอง

การที่ไมเคิล จอร์แดนตัดสินใจทดลองตลาดฟรีเอเจนต์ กลายเป็นระเบิดลูกใหญ่ที่เขย่าทุกแผนการของแต่ละทีมให้พังครืน

ต่อให้ก่อนหน้านี้จะเล็งใครไว้เป็นพิเศษ แต่ถ้าเทียบกับจอร์แดนแล้ว นักกีฬาคนอื่นก็แทบไม่ติดฝุ่น

ยิ่งมีหลายทีมรุมจีบขนาดนี้ ฝ่ายบริหารของบูลส์ก็ยิ่งปวดหัว เพราะแม้จะถือสิทธิ์ Bird Rights ในการต่อสัญญาได้ทุกข้อเสนอ แต่สิ่งที่ต้องจ่ายก็เป็นเงินจริง ๆ

ตอนแรกคิดว่าข้อเสนอ 25 ล้านต่อปีก็น่าจะเพียงพอ สุดท้ายกลับกลายเป็นความหวังลม ๆ แล้ง ๆ

จอร์แดนเองก็ดูจะพอใจกับเสียงตอบรับในตลาดไม่น้อย และยังไม่รีบตัดสินใจใด ๆ กลับสั่งให้เอเยนต์ เดวิด ฟอล์ค เดินหน้าผลักดันการเทรดให้มากขึ้น เพื่อดูว่าสุดท้ายแล้วเขามีมูลค่าขนาดไหนกันแน่

สุดท้าย ภายใต้แผนการตลาดของฟอล์ค ก็มีคนทนไม่ไหว

เจมส์ โดแลน เจ้าของทีมนิกส์ควักเช็คเปล่าออกมาให้ทันที พร้อมบอกว่า อยากเติมเลขเท่าไหร่ก็เชิญ

การเคลื่อนไหวครั้งนี้ผลักค่าตัวของไมเคิล จอร์แดน ขึ้นสู่จุดสูงสุดทันที

บางคนถึงกับบอกว่า โดแลนเล่นกับไฟ เพราะถ้าจอร์แดนกรอกไปว่าขอ 100 ล้าน เขาคงน้ำตาตกแน่ ๆ

แต่พอมาคิดดี ๆ แล้ว ต่อให้เป็น 100 ล้านจริง ก็อาจยังคุ้มอยู่ เพราะนี่คือชายที่ถูกยกให้เป็นพระเจ้าแห่งวงการบาส

ถึงอย่างนั้น จอร์แดนก็ยังไม่ตอบตกลงโดยตรง ยังคงท่าทีเงียบ ๆ ไว้เหมือนเดิม

เรื่องนี้ทำให้แฟนบาสทั่วโลกใจจดใจจ่อ ว่าปีนี้พระเจ้าจะลงเล่นให้ทีมไหน

ในขณะที่จอร์แดนกำลังสร้างคลื่นกระแทกตลาดอยู่เงียบ ๆ นักกีฬาบางรายก็ถือโอกาสปิดดีลรวยเงียบไปก่อนแล้ว

อลอนโซ มอร์นิง เซ็นสัญญาใหม่กับฮีตราคาเกิน 100 ล้าน กลายเป็นมิสเตอร์ร้อยล้านคนล่าสุด

ดิเคมเบ้ มูตอมโบ, ฮาคีม โอลาจูวอน, เรจจี้ มิลเลอร์, แกรี่ เพย์ตัน ฯลฯ ต่างก็ใช้ช่วงเวลานี้เซ็นสัญญาฉบับใหม่กับทีมที่เลือกไว้

ไม่ว่าจอร์แดนจะไปจบที่ไหน มูลค่าของตลาดฟรีเอเจนต์ปีนี้ก็สูงชนิดน่าตกใจ

ดูเหมือนว่า NBA จะเข้าสู่ยุคค่าเหนื่อยมหาศาลเต็มตัวแล้วจริง ๆ

ตราบใดที่คุณมีของ สัญญาใหญ่ก็ไม่ใช่เรื่องเกินฝัน

ระหว่างที่จอร์แดนกำลังชักเย่อกับทีมต่าง ๆ หลิน เทียนฮุ่ย กับคิดด์ ก็เริ่มโฟกัสกับซัมเมอร์ลีกเต็มที่

ซัมเมอร์ลีกจัดขึ้นเพื่อให้เหล่ารุคกี้ได้ประสานงานกับทีมใหม่ คัดตัวนักกีฬาชายขอบ และปรับตัวเข้ากับระบบทีม

ถือเป็นเวทีฝึกซ้อมที่มีประโยชน์มาก จนหลายทีมเริ่มหันมาให้ความสำคัญ

ปีนี้ หลิน เทียนฮุ่ย กับคิดด์ จะลงเล่นในศึก Rocky Mountain Summer League ที่มีประวัติมายาวนานตั้งแต่ปี 1984 และแข่งขันต่อเนื่องมาจนถึงปี 2008

เดิมทีจัดขึ้นเพื่อโปรโมตทีมแจ๊สในยูทาห์ โดยในช่วงแรกเป็นการแข่งของทีมรวมศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยต่าง ๆ

ต่อมาในปี 1990 ทีมแจ๊สเริ่มเชิญเทรลเบลเซอร์ส, ซันส์ และคิงส์เข้าร่วมด้วย

จนกระทั่งปี 1998 การแข่งขันนี้เคยมีทีมเข้าร่วมมากถึง 16 ทีม

และในปีนี้เอง Rocky Mountain Summer League ก็กลับมาคึกคักสุด ๆ อีกครั้ง

8 ทีมที่เข้าร่วม ได้แก่ ยูทาห์ แจ๊ส เจ้าภาพ, ฟีนิกซ์ ซันส์ของหลิน เทียนฮุ่ย, 76ers ของไอเวอร์สัน, แร็พเตอร์สของแคมบี้, บัคส์ของเรย์ อัลเลน, กริซลีส์ของชารีฟ, ทิมเบอร์วูล์ฟส์ของมาร์บิวรี่ และเลเกอร์สของโคบี้

แม้จะเป็นทัวร์นาเมนต์เล็ก ๆ แต่ก็รวมรุคกี้ชั้นนำไว้เกือบหมด

ทันทีที่เปิดฉากขึ้น สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่นี่ เพื่อรอดูการแจ้งเกิดของเหล่าดาวรุ่ง

รูปแบบการแข่งขันจะแบ่ง 8 ทีมเป็น 2 สาย ฝั่งละ 4 ทีม แข่งรอบแบ่งกลุ่ม ทีมที่ดีที่สุดของแต่ละสายจะเจอกันในรอบชิง

ซันส์, แร็พเตอร์ส, กริซลีส์ และแจ๊ส อยู่ในสายบน

เลเกอร์ส, 76ers, บัคส์ และทิมเบอร์วูล์ฟส์ อยู่ในสายล่าง

ฝั่งบนเน้นเกมวงในเกือบหมด มีแค่หลิน เทียนฮุ่ยที่เล่นตำแหน่งฟอร์เวิร์ด ส่วนฝั่งล่างเน้นเกมวงนอก มีทั้งไอเวอร์สัน, โคบี้, เรย์ อัลเลน และมาร์บิวรี่ ประชันกันเต็มที่

เรียกได้ว่าแต่ละนัดมีแต่ของดีน่าดูไปหมด

เกมแรกของซันส์ เจอกับเจ้าภาพแจ๊ส แต่แจ๊สก็ไม่ได้ขวางทางเท่าไหร่

หลิน เทียนฮุ่ยกับคิดด์พาทีมถล่มไป 85–62 ชนะแบบหายห่วง

หลินทำไป 28 แต้ม คิดด์แจก 9 แอสซิสต์ กลายเป็นจุดสนใจหลังเกมทันที

อีกคู่ มาร์คัส แคมบี้โชว์ฟอร์มกับชารีฟในเกมที่แร็พเตอร์สลงแข่ง ดักบล็อกไป 6 ครั้ง แสดงให้เห็นว่าทำไมเขาถึงได้เป็นดราฟต์อันดับ 2

วันที่สอง ซันส์ยังคงฟอร์มแรง ถล่มกริซลีส์แบบแทบไม่ต้องออกแรง ส่วนแคมบี้ก็พาแร็พเตอร์สชนะแจ๊สตามมา

ทั้งสองทีมมีสถิติชนะ 2 แพ้ 0 เท่ากัน ทำให้เกมนัดสุดท้ายของสายนี้จะเป็นการตัดสินว่าใครจะเข้ารอบ

สองอดีตเพื่อนร่วมทีมจากแมสซาชูเซตส์ ต้องกลายมาเป็นศัตรูในสนาม ทุกสายตาจับจ้อง

“ตอนนี้ถึงเข้าใจแล้วว่าทำไมแร็พเตอร์สถึงเลือกแคมบี้แทนหลิน เทียนฮุ่ย เขาเก่งเกินคาด วงในแน่นเปรี๊ยะทุกนัด”

“ใช่ แคมบี้แข็งแกร่งอยู่แล้ว เราแค่ประทับใจหลินจนลืมไปว่าอีกคนก็โหดไม่แพ้กัน เกมนี้คงได้เห็นอีกมุมของแคมบี้แน่”

ก่อนเกมจะเริ่ม สื่อก็จับตาคู่เปรียบเทียบของหลินกับแคมบี้ไม่หยุด ทั้งคู่เป็นแกนหลักของทีม และเกมนี้แหละจะเป็นบทพิสูจน์ว่าใครเหนือกว่า

“หลิน อีกฝั่งคือแคมบี้ นายจะเอาจริงใช่มั้ย?” คิดด์ถามขณะวอร์ม

“แน่นอน เขาเป็นเพื่อนสนิท ฉันก็ต้องใส่เต็มที่ ไม่ปล่อยแน่”

“ถ้างั้นฉันก็หายห่วง” คิดด์พยักหน้า เพราะเขารู้ว่าแม้หลินจะให้ความสำคัญกับมิตรภาพแค่ไหน แต่ในสนามก็คือสนาม ไม่มีใครยอมใครแน่นอน

“เฮ้ พวก ไอ้หนุ่มฝั่งตรงข้ามก็คือหลิน เพื่อนสนิทฉันเอง แต่วันนี้ฉันจะไม่ออมมือ เพราะชัยชนะต้องเป็นของเรา!” แคมบี้เองก็เร้าเพื่อนร่วมทีมก่อนเกม เรียกความมั่นใจกลับมาให้ทุกคน

เสียงนกหวีดดังขึ้น เกมเริ่มแล้ว

ลูกกระโดด แคมบี้กระโดดสูงกว่าเซนเตอร์ของซันส์ชัดเจน ส่งบอลให้แร็พเตอร์สบุกก่อน

ลูกเดินเกมถึงมือแคมบี้ทันที เจอเซนเตอร์สำรองอย่างโจ ไคลน์ ยังไงก็ไม่ใช่คู่มือ แคมบี้เบียดทีเดียวแล้วกระโดดดังก์ขาดใจ เสียงตะโกนเฮลั่นสนาม

เปลี่ยนฝั่ง ซันส์บุก คิดด์ลากบอลขึ้นครึ่งสนามแล้วจ่ายให้หลินทันที

ไม่มีแผน ไม่มีแทคติก แค่ส่งบอลให้คนที่แน่นอนที่สุดพอ

หลินรับบอลแล้วหลอกหนึ่งจังหวะ ก่อนทะยานพุ่งเข้าใน

แนวรับตามไม่ทัน เหลือแค่แคมบี้ที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้า

สองคนสบตากัน แววตาเต็มไปด้วยไฟการแข่งขัน หลินง้างบอลด้วยมือขวา ถีบตัวลอยขึ้นกลางอากาศ

แคมบี้ไม่ถอย กระโดดขึ้นสกัดพร้อมกันทันที

เพื่อนร่วมทีมจาก NCAA เผชิญหน้ากันกลางอากาศแบบตัวต่อตัว

สายตาผู้ชมทั้งสนามเบิกกว้าง ต่างพากันกลั้นหายใจ

หลินยังคงพุ่งสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ ในขณะที่แคมบี้เริ่มร่วงลงมาเล็กน้อย

จังหวะสุดท้าย หลินฝังบอลลงห่วงด้วยพลังเต็มเปี่ยม พร้อมเสียงกระแทกห่วงก้องไปทั่วสนาม

เท้าแคมบี้แตะพื้นในขณะที่ลูกเพิ่งเข้าไป

“ขอโทษนะเพื่อน ฉันบอกแล้ว ว่าฉันชอบเหาะ!” หลินหันไปพูดพลางยิ้ม

เสียงเฮดังสนั่น แฟน ๆ ต่างตะลึงกับลูกดังก์เหนือมนุษย์ครั้งนี้

ไม่มีคำบรรยายใดจะพอสำหรับช็อตนี้ นี่แหละคือการประกาศศักดาของผู้มาใหม่ที่พร้อมเหาะข้ามทุกอุปสรรคบนเวที NBA!