บทที่ 35 แชมป์สุดท้าย คำสัญญา!

ณ ฮอลล์บาสเกตบอล สหรัฐอเมริกา เวทีชิงแชมป์ NCAA

“เกมนี้ไร้ซึ่งความพลิกผัน! มหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์คว้าชัยไปแบบง่ายดาย!”

“นี่มันการสังหารหมู่ชัด ๆ... และเป็นการสังหารหมู่โดยหลินเพียงคนเดียว!”

“ไม่รู้ว่าเขาจะลงสมัครดราฟต์ปีนี้หรือเปล่า หวังว่าจะลงนะ ถ้าใช่ล่ะก็ ลีก NBA อาจจะถึงคราวเปลี่ยนแปลง!”

เสียงบรรยายยังคงสรุปภาพรวมในช่วงท้ายเกม

มหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์ได้จารึกประวัติศาสตร์หน้าใหม่ในวันนี้ และหนทางม้ามืดของพวกเขาก็กลายเป็นตำนานของจริง!

“ขอแสดงความยินดีกับมหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์อีกครั้ง พวกเขาสร้างปาฏิหาริย์ที่แทบไม่น่าเชื่อ และกลายเป็นจุดสนใจของทั้งโลก!”

“และแน่นอน เรายังต้องปรบมือให้มหาวิทยาลัยเคนทักกี้ด้วย แม้จะแพ้อย่างน่าเสียดาย แต่พวกเขาก็ทำเต็มที่แล้ว หวังว่าปีหน้า พวกเขาจะรวมพลังกลับมาใหม่ได้อีกครั้ง!”

วงการกีฬาแข่งขันเป็นเช่นนี้เสมอ—ชัยชนะและความพ่ายแพ้ย่อมมีค่าไม่เท่ากัน

เมื่อเกมจบลง ทุกคนล้วนแสดงความยินดีกับฝั่งแมสซาชูเซตส์ แต่แทบไม่มีใครหันไปสนใจความผิดหวังของเคนทักกี้เลย

แพ้ก็คือแพ้!

แม้แต่ความเห็นใจก็ไม่ได้รับ!

ขณะที่แพต ไรลีย์ กำมือแน่น สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดและจริงจังเป็นอย่างมาก

เขาคือหนึ่งในกุนซือชื่อดังที่ขึ้นชื่อว่าอ่านเกมได้ขาดเสมอ เหมือนจะเป็นคนที่ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใด

แต่วันนี้...เขาเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่จริง ๆ

ไม่ใช่เพราะทีมเคนทักกี้แพ้ เขารู้อยู่แล้วว่าผลลัพธ์จะออกมาแบบนี้ตั้งแต่เริ่มเกม

เหตุผลจริง ๆ ก็คือ เขาเห็นบางสิ่งที่อาจทำให้ทีมฮีตกลับมายิ่งใหญ่ได้อีกครั้ง

เขาเห็น “คนที่อาจเทียบเท่าไมเคิล จอร์แดน” อยู่ตรงหน้า!

และเหตุผลที่ทำให้เขาเครียดหนักคือ ฮีตไม่มีสิทธิ์เลือกในลอตเตอรีดราฟต์ปีนี้เลย

ถ้าหลิน เทียนฮุ่ยตัดสินใจลงดราฟต์ปีนี้ เขาก็คงทำได้แค่ยืนมองตาปริบ ๆ เท่านั้น

เหล่าโค้ชและผู้บริหารใน NBA ไม่ใช่คนโง่ ทุกคนต่างรู้ดีว่าหลินมีค่ามากแค่ไหน

แม้บางคนจะไม่เห็นว่าเขาควรได้ดราฟต์อันดับหนึ่ง แต่อย่างน้อยก็ไม่มีทางหลุดจากสามอันดับแรกแน่นอน

และนั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้ไรลีย์รู้สึกหมดหนทาง

เขาเคยพลาดไมเคิล จอร์แดนมาแล้วครั้งหนึ่ง

และตอนนี้...เขากำลังจะพลาดอีกครั้ง ความรู้สึกแบบนั้นมันทรมานเกินทน

ในหัวเขาตอนนี้มีแค่ความคิดเดียว: ขอให้หลิน เทียนฮุ่ยเลื่อนการดราฟต์ทีเถอะ!

หากเป็นเช่นนั้นจริง เขาพร้อมถอดใจจากฤดูกาลหน้า และยอมแพ้อย่างไม่ลังเล!

แต่เขาก็รู้ดีเช่นกันว่า...จากฟอร์มระดับนี้ หลิน เทียนฮุ่ยไม่มีเหตุผลใดเลยที่จะไม่ลงดราฟต์

หลังเกมจบ มาร์คัส แคมบี้ก็รีบวิ่งเข้าไปหาเพื่อนร่วมทีมและโผกอดหลินทันที

“หลิน! เราทำได้จริง ๆ!”

ถึงตอนนี้ เขายังรู้สึกเหมือนฝัน

จากรอบ 64 ทีมสุดท้าย พวกเขาเริ่มต้นเส้นทางที่ไม่มีใครคาดคิด

พอเข้าสู่รอบ 16 ทีม ทุกคนต่างตื่นเต้นจนแทบไม่ได้นอน

แต่หลินกลับนิ่งเฉยเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ

ตอนนั้นแคมบี้ยังถามด้วยซ้ำว่าเขาคิดยังไง

และหลินก็ตอบเพียงสองคำสั้น ๆ ว่า “ต้องชนะ”

เรียบง่ายแต่ชัดเจน

แม้จะอยากเชื่อในตัวหลิน แต่ความเป็นจริงก็ยังทำให้แคมบี้ไม่กล้าฝันไกลนัก

แต่เมื่อพวกเขาชนะมหาวิทยาลัยคอนเนตทิคัต และเข้าสู่รอบ 8 ทีมสุดท้าย ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป

พอฝ่าผ่านจอร์จทาวน์ในรอบรอง แคมบี้ก็เริ่มเห็นภาพแชมป์อยู่ตรงหน้า

และวันนี้...พวกเขาก็ทำได้จริง ๆ!

ความสำเร็จนี้ แม้จะดูเรียบง่าย...แต่มันโคตรยาก!

“ฉันบอกแล้วไงว่าเราจะได้แชมป์!”

หลิน เทียนฮุ่ยพูดพลางยิ้มกว้าง

ถึงแม้เขาจะมั่นใจมาตลอด แต่ในใจก็ยังมีความไม่แน่นอนอยู่บ้าง

เพราะบาสเกตบอลไม่ใช่กีฬาของคนคนเดียว

คุณอาจเปลี่ยนเกมได้ด้วยตัวเองในบางแมตช์ แต่จะเปลี่ยนทั้งฤดูกาล...มันไม่ง่าย

ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างทาง แต่ตอนนี้ ทุกอย่างสิ้นสุดลงแล้ว และเขาก็ทำสำเร็จตามที่สัญญาไว้

“หลิน นายคิดว่าเราจะได้แชมป์ NBA ด้วยกันไหม?”

คำถามของแคมบี้โผล่ออกมาแบบไม่ทันคิด

ทั้งสองคนต่างหวังว่าจะได้เดินทางสายอาชีพใน NBA ไปด้วยกัน

แต่ความจริงคือ ถ้าทั้งคู่ลงดราฟต์ปีนี้ โอกาสที่จะได้อยู่ทีมเดียวกันแทบไม่มีเลย

ทั้งคู่เป็นผู้เล่นดาวเด่น และแน่นอนว่าต่างก็อยู่ในกลุ่มลอตเตอรี

ทีมส่วนใหญ่มีสิทธิ์เลือกเพียงคนเดียวในลอตเตอรีแบบนี้ พวกเขาจึงไม่น่าจะได้จบอยู่ที่ทีมเดียวกัน

คำถามของแคมบี้จึงฟังดูไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย

แต่หลินก็ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“ฉันว่ามีโอกาสนะ หวังว่าวันหนึ่งเราจะได้ร่วมทีมกันใน NBA!”

อาจจะไม่ใช่ปีแรก...แต่พวกเขายังมีเวลาอีกเยอะ

สักวันหนึ่ง พวกเขาอาจได้กลับมาสวมชุดเดียวกันอีกครั้ง

“หลิน ขอบใจมาก หวังว่าวันนั้นจะมาถึงเร็ว ๆ นี้ แต่ก่อนหน้านั้น ถ้าเราเจอกันในสนาม...ห้ามออมมือเด็ดขาด!”

“ไม่ต้องห่วง พอถึงตอนนั้น ฉันจะทำให้นายสงสัยในชีวิตตัวเองเลยล่ะ!”

ทั้งคู่หัวเราะให้กันเบา ๆ แล้วก็โผเข้ากอดอีกครั้ง!