บทที่ 33: เล่นให้มันดีหน่อยเถอะ!

“เฮ้ นายจะใจเย็นไปถึงไหน โดนเล่นซะขนาดนี้ยังไม่เดือดอีกเหรอ?”

หลังจากถูกหลิน เทียนฮุ่ยทำแต้มใส่อย่างต่อเนื่อง เหล่าผู้เล่นของมหาวิทยาลัยเคนทักกีเริ่มรู้สึกไม่พอใจอย่างชัดเจน

แม้ว่าอองตวน วอล์กเกอร์จะเป็นผู้นำทีม แต่ถ้าเขาไม่สามารถเป็นตัวอย่างที่ดีให้เพื่อน ๆ ได้ ความเชื่อมั่นในตัวเขาก็จะค่อย ๆ ลดลงแน่นอน

วอล์กเกอร์ได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ คำพูดของเพื่อนร่วมทีมฟังดูเหมือนแค่ตำหนิธรรมดา แต่จริง ๆ แล้วมันคือแรงกดดันที่ชัดเจน

ความหมายแฝงก็ตรงไปตรงมา—เขาควรจะสู้กลับ ไม่ใช่ยอมให้โดนเล่นอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้

ในสนาม ถ้าคนเป็นผู้นำยอมถอย นั่นถือว่าเป็นสิ่งต้องห้าม

ยิ่งนี่คือรอบชิงแชมป์ NCAA จะมาเหลาะแหละแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

ต่อให้เจ้าตัวจะไม่อยากปะทะกับหลิน เทียนฮุ่ย มากแค่ไหน

แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ดูท่าจะหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว

ทีมเคนทักกีครองบอล วอล์กเกอร์ตัดสินใจเผชิญหน้ากับหลิน เทียนฮุ่ยด้วยตัวเอง

ถ้าสุดท้ายจะต้องมาเจอกันอยู่ดี สู้ให้ถึงที่สุดไปเลยยังจะดีกว่า

วอล์กเกอร์รับบอล แล้วใช้ท่าหลอกยิงติดกัน ก่อนจะถอยหลังแล้วยิงสามแต้ม

แต่หลิน เทียนฮุ่ยก็อ่านเกมได้ไวกว่าที่คิด แม้ว่าจังหวะจะเป็นฝ่ายยิงก่อน แต่การป้องกันของหลินก็ยังเข้าไปกดดันได้ทัน จนการยิงของวอล์กเกอร์พลาดไปไกลจากห่วงแบบไม่มีลุ้น

แคมบี้เก็บบอลได้แล้วรีบส่งให้หลิน เทียนฮุ่ย

ครั้งนี้หลินไม่เร่งเกม แต่เลือกจะค่อย ๆ ลดจังหวะลง

แต่พอวอล์กเกอร์เริ่มผ่อนคลาย เขาก็ฉวยโอกาสยิงสามแต้มทันทีแบบไม่ลังเล

เสียงลูกบาสกระทบตาข่ายดังชัดเจน

หลังยิงเข้า หลิน เทียนฮุ่ยก็หมุนสะโพกไปมา ทำท่าล้อเลียนวอล์กเกอร์อย่างจงใจ

ทุกคนรู้ดีว่า ท่าหมุนสะโพกคือซิกเนเจอร์ของอองตวน วอล์กเกอร์เวลาเขาชนะเกมหรือทำแต้มได้

แต่ตอนนี้ เขากลับโดนคนอื่นหยิบเอาท่าของตัวเองมาเย้ยใส่กลางเกมแบบนี้

ไม่ต้องพูดก็รู้สึกเจ็บจี๊ดแล้ว

เสียงนกหวีดดังขึ้น เคนทักกีขอเวลานอกทันที

“วอล์กเกอร์! นี่นายเล่นตลกอยู่เหรอ?”

“นี่มันรอบชิงแชมป์นะ จะจริงจังหน่อยได้มั้ย?”

“หลินมันน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือไง? จะยอมให้เขาเล่นอยู่อย่างนั้นเลยรึไง?”

โค้ชจอห์น คาลิปา แทบระเบิดอารมณ์ระหว่างช่วงเวลานอก

ฟอร์มของทีมในช่วงต้นเกมทำเอาเขาหัวเสียสุด ๆ

การแข่งขัน NCAA เป็นระบบน็อกเอาต์ และนี่ก็เป็นรอบชิงแชมป์ ไม่มีที่ให้พลาดเลยแม้แต่น้อย

แต่ผู้นำของทีมกลับโดนหลิน เทียนฮุ่ยสอนเชิงตั้งแต่ต้นเกม

จะว่าเกมรับพลาดก็ไม่เป็นไร เพราะทุกคนรู้ว่าวอล์กเกอร์ไม่ใช่สายรับอยู่แล้ว

แต่เขากลับเสียความมั่นใจไปจนทำเกมรุกของตัวเองหายไปด้วย แบบนี้โค้ชจะไม่โมโหได้ยังไง

ถ้าทิศทางของเกมยังเป็นแบบนี้ต่อไป เกมนี้ก็แทบไม่ต้องแข่งให้จบ เพราะผลแพ้ชนะมันชัดเจนเกินไป และอาจกลายเป็นรอบชิงที่ขาดลอยที่สุดในประวัติศาสตร์ NCAA

วอล์กเกอร์ได้แต่ถอนหายใจ

จะบอกว่าเขาไม่จริงจังก็ไม่ใช่

เขาทุ่มสุดตัวแล้ว พยายามหาช่องทางเล่นให้ได้ แต่หลิน เทียนฮุ่ยมันกดดันเกินไป

ถ้าแค่แพ้เรื่องความเร็วก็ยังพอเข้าใจ แต่หมอนี่ยังมีทักษะที่ครบเครื่องอีก

แม้การยิงสามแต้มจะไม่ได้แม่นร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ลูกที่เข้าแต่ละลูกคือพุ่งตรงเหมือนลูกธนูปักกลางอก

ที่สำคัญคือสู้กันด้วยพละกำลังก็ยังแพ้ แบบนี้จะให้เขาเล่นยังไง?

“โค้ชครับ ผมว่าเราน่าจะส่งคนไปประกบหลินเพิ่มนะ ปล่อยให้เล่นอยู่แบบนี้ไม่ได้แน่”

“ใช่ครับ ความสามารถของเขาเกินระดับ NCAA ไปแล้ว เราต้องหยุดเขาให้ได้”

“แมสซาชูเซตส์มีแค่หลินที่เป็นตัวทำเกมหลัก ถ้าล็อกเขาอยู่ ทุกอย่างจะง่ายขึ้นเยอะ”

แม้ว่าวอล์กเกอร์จะโดนเล่นงานจนห่อเหี่ยว แต่เพื่อนร่วมทีมคนอื่นยังเต็มไปด้วยความมั่นใจ

สิ่งนี้ทำให้โค้ชจอห์นใจชื้นขึ้นมาบ้าง

“ก็ตามนั้นเลย! ล็อกมันไว้ อย่าให้มันได้แต้มอีก!”

“แล้ววอล์กเกอร์ นายต้องสู้กลับในเกมรุก อย่ามัวแต่คิดยิงสามแต้ม ต่อให้ไม่เข้า อย่างน้อยก็ต้องดันให้มันเหนื่อย จำไว้นี่คือเวทีรอบชิง NCAA ลุกขึ้นมาสู้ได้แล้ว!”

ทางด้านม้านั่งฝั่งแมสซาชูเซตส์ โค้ชแรนดอล์ฟก็ไม่รอช้า รีบจัดระบบทีมตามสถานการณ์

แต่ต่างจากโค้ชจอห์นที่ร้อนรน แรนดอล์ฟดูใจเย็นกว่ามาก

แผนของเขาก็เรียบง่ายสุด ๆ คือ—ปล่อยให้หลิน เทียนฮุ่ยเล่นเดี่ยวต่อไป

นี่คือรอบชิงแชมป์ ไม่ต้องเก็บไพ่ไว้แล้ว

เขารู้ดีว่าตลอดที่ผ่านมายังลังเลอยู่บ้างว่าจะให้หลินลุยเดี่ยวขนาดไหน

แต่ตอนนี้ มันถึงเวลาปล่อยของแล้วจริง ๆ

“หมอนี่น่าสนใจดีนะ ฉันเห็นเงาของตัวเองอยู่ในเขาเลย” สก็อตตี พิพเพนที่นั่งดูอยู่ข้างสนามพูดพลางจ้องมองหลิน เทียนฮุ่ยไม่วางตา

“นายเก่งก็จริงนะ แต่ไม่คิดเหรอว่าไอ้เด็กหลินนี่มันอาจจะมีศักยภาพสูงกว่านายอีก?” บาร์คลีย์พูดแทรกขึ้นแบบไม่ไว้หน้า

“ถ้าจะว่าใกล้เคียงกับคนข้างตัวนายยังพอว่า แต่นายเหรอ... ฉันว่ายังห่างเยอะ!”

บาร์คลีย์ขึ้นชื่อว่าเป็นพวกพูดตรงปากกล้าอยู่แล้ว

และสำหรับเกมวันนี้ เขาไม่ลังเลเลยที่จะขัดคอพิพเพน

ฟอร์มของหลิน เทียนฮุ่ยวันนี้มันเกินกว่าระดับ NCAA ไปแล้วชัด ๆ

ดูเหมือนว่าลีกมหาวิทยาลัยจะเล็กเกินไปสำหรับเขา

ตอนนี้เขาแข็งแกร่งพอจะลงไปสร้างความปั่นป่วนใน NBA ได้เลย

พิพเพนเองก็ยอดเยี่ยมมาก แต่น้อยคนนักที่จะสร้างผลกระทบต่อเกมได้ชัดเจนขนาดนี้ตั้งแต่ยังไม่เข้าลีก

นอกจากไมเคิล จอร์แดน ก็แทบไม่มีใครทำแบบนั้นได้

บาร์คลีย์ถึงกับตื่นเต้นขึ้นมา

บางที... เขาอาจจะเจอเพื่อนร่วมทีมที่จะแบ่งฝันไปด้วยกันแล้วก็ได้

ถึงเวลาที่จักรวรรดิบูลส์... ต้องเปลี่ยนแปลงเสียที!