บทที่ 14 – หมั่นไส้จริง หมอนี่มันโอ้อวดชัด ๆ!

ในยุคปัจจุบันของ NBA ภายใต้แผนสร้างซูเปอร์สตาร์ของเดวิด สเติร์น ลีกนี้ค่อย ๆ ก้าวขึ้นมาเป็นเวทีสูงสุดของวงการบาสเกตบอลอย่างเต็มตัว

แม้จะเรียกกันว่า “ลีกอาชีพบาสเกตบอลชายของสหรัฐฯ” แต่ในใจของทุกคน มันได้กลายเป็นตัวแทนของระดับสูงสุดแห่งวงการบาสไปแล้ว และเป็นเวทีที่ผู้เล่นทั่วโลกใฝ่ฝันจะไปยืนให้ได้

ส่วน NCAA ก็กลายเป็นเส้นทางหลักในการป้อนนักบาสเข้าสู่ NBA

ยิ่งเมื่อเข้าสู่รอบ 8 ทีมสุดท้าย ความสนใจก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นทุกที

สำหรับผู้เล่นระดับมหาวิทยาลัยทุกคน ตอนนี้คือช่วงเวลาที่ “โปรไฟล์” สำคัญกว่าที่เคย

เพราะการเผชิญหน้าระดับนี้…สามารถส่งผลโดยตรงต่อสถานะในตลาดดราฟต์

สำหรับคนที่มั่นใจว่าจะเข้าสู่ NBA แน่นอนอยู่แล้ว เกมพวกนี้คือแต้มบวก

แค่โชว์ฟอร์มดี ก็มีโอกาสเพิ่มอันดับดราฟต์ได้ชัดเจน

แต่สำหรับพวกที่อยู่ก้ำกึ่ง เกมนี้คือโอกาสทองในการพิสูจน์ตัวเอง

หากเล่นได้โดดเด่นพอ แค่แมตช์เดียวก็เปลี่ยนชะตาชีวิตทั้งอาชีพได้เลย

เพราะฉะนั้น ไม่ว่าใครที่ผ่านเข้ามาถึงรอบ 8 ทีม ต่างก็มุ่งมั่นเต็มร้อย หวังจะคว้าผลลัพธ์ที่ดีที่สุดกลับไป

และแล้ว…เกมรอบ 8 ทีมที่ทุกคนรอคอยก็เริ่มขึ้นโดยไม่ต้องให้รอนาน

หลังจากได้พักกันช่วงสั้น ๆ ศึกใหญ่จากสายบนและสายล่างก็เปิดฉากทันที

ในสายบน ทีมมหาวิทยาลัยวิลลาโนวาที่มีคอรี กิดเดิลส์เป็นผู้นำ พลิกล็อกโค่นทีมแกร่งอย่างนอร์ธแคโรไลนา กลายเป็นทีมแรกที่เข้าสู่รอบรองชนะเลิศ

อีกคู่ ทีมมหาวิทยาลัยเคนตักกี้ที่มีอองตวน วอล์คเกอร์เป็นแกนนำ ก็สามารถต้านแรงกดดันไว้ได้ และเอาชนะดุ๊ก มหาอำนาจอีกทีมได้สำเร็จ

ทั้งสองทีมจะต้องเจอกันในรอบถัดไป และผู้ชนะจะได้เข้าไปชิงแชมป์!

ส่วนสายล่างก็กำลังจะเปิดศึกเช่นกัน

คู่แรกคือ มหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์ ที่มีมาร์คัส แคมบี้กับหลิน เทียนฮุ่ย จะต้องดวลกับจอร์เจียเทคที่มีสตีเฟน มาร์เบอรี่นำทีม!

บอกได้เลยว่านี่คือ “เกมสุดเดือด” อีกคู่!

หลังจากแมสซาชูเซตส์เขี่ยคอนเนตทิคัตตกรอบ ไม่มีใครกล้าดูแคลนพวกเขาอีกต่อไป

แม้อาจมีโชคเล็กน้อยที่ได้มาถึงจุดนี้ แต่สิ่งสำคัญกว่าคือ “ฝีมือ!”

โดยเฉพาะหลิน เทียนฮุ่ย ที่กลายเป็นเป้าหมายวิเคราะห์ของทุกฝ่าย

สภาพร่างกายเขาโดดเด่นก็จริง แต่ที่น่าทึ่งยิ่งกว่าคือ “ความสามารถในการเรียนรู้”

ตอนดูรีเพลย์หลายคนถึงกับตกใจ เพราะพบว่าเทคนิคที่หลิน เทียนฮุ่ยใช้ หลายท่าเป็นท่าถนัดของคู่แข่ง!

ยืมทางเขา…มาใช้กับเจ้าตัวซะเลย!

แบบนี้แหละถึงเรียกว่าน่ากลัว

ในระดับอาชีพ การลอกเทคนิคคู่แข่งถือเป็นเรื่องปกติ

แต่การเลียนแบบท่าของหลายคนได้ในเวลาสั้น ๆ แบบนี้…นับว่ายากมาก!

โดยเฉพาะเกมที่เจอกับคอนเนตทิคัต การเคลื่อนไหวของหลินในครึ่งหลังดู “สมเหตุสมผล” กว่าครึ่งแรกชัดเจน

พอวิเคราะห์ดี ๆ จะพบว่า หลายจังหวะเขาเคลื่อนที่คล้ายกับเรย์ อัลเลน

พูดแบบไม่เว่อร์เลยว่า เขา “ลอกจังหวะของเรย์ อัลเลนมาใช้!”

นี่แหละคือจุดที่ทำให้จอร์เจียเทคหนักใจที่สุด

เพราะช่องว่างด้าน “พรสวรรค์” แบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่จะแก้ไขได้ด้วยเทคนิคหรือแท็คติกธรรมดา

แต่ผลลัพธ์สุดท้ายจะออกมายังไง…ก็ต้องตัดสินกันในสนาม!

ใครเข้าสู่โหมด “ล่าชัย” ได้ก่อน คนนั้นก็มีสิทธิ์คว้าชัยไปก่อน!

“หลิน เกมนี้นายอาจต้องประกบมาร์เบอรี่ตั้งแต่ต้นเลยนะ หมอนั่นอันตรายสุด ๆ ฉันไม่อยากให้เรารอลุ้นระทึกเหมือนนัดที่แล้วอีกแล้ว!”

ระหว่างวอร์มอัปก่อนเกม โค้ชแรนดอล์ฟก็เดินมาหาหลินอีกครั้ง

ในเกมที่แล้ว หลิน เทียนฮุ่ยสามารถหยุดเรย์ อัลเลนได้ในครึ่งหลัง ทำให้ทีมมีโอกาสพลิกสถานการณ์จนชนะได้สำเร็จ

เพราะแบบนั้น เกมนี้เขาจึงฝากความหวังไว้กับหลินอีกครั้ง ให้ไปจำกัดตัวอันตรายของอีกฝั่ง

แต่ต่างจากเกมที่แล้ว แรนดอล์ฟไม่อยากให้ทีมต้องเป็นฝ่ายตามตั้งแต่ต้นอีกแล้ว

ที่สำคัญ จอร์เจียเทคไม่ได้เน้นทีมเวิร์กเท่าคอนเนตทิคัต เกมของพวกเขาขึ้นอยู่กับฟอร์มของ “มาร์เบอรี่” เป็นหลัก

ถ้ามาร์เบอรี่เล่นดี แท็คติกของจอร์เจียเทคก็จะไหลลื่น

แต่ถ้าเขาเจอปัญหา เกมของทีมจะติดขัดทันที

แรนดอล์ฟพิจารณาทุกด้านแล้วจึงตัดสินใจให้หลิน เทียนฮุ่ยเป็นคนประกบมาร์เบอรี่

เพราะในตอนนี้ ทั้งทีมแมสซาชูเซตส์ก็มีเพียงเขาคนเดียว…ที่พอจะหยุดมาร์เบอรี่ได้!

“ไม่มีปัญหาครับ ผมจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด”

“หลิน ถ้านายเอาไม่อยู่ ก็โยนมาทางนี้เลยนะ ตำแหน่ง ‘ผู้เล่นเกมรับยอดเยี่ยมของอเมริกา’ ของฉันไม่ได้มีไว้โชว์นะ!”

มาร์คัส แคมบี้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตบมือดัง ๆ พร้อมส่งสายตาเอาเรื่องเต็มที่

เขารอเกมนี้มานานแล้ว!

“ถ้าจำเป็นฉันจะขอความช่วยเหลือ แต่ดูทรงแล้ว มาร์เบอรี่ยังไม่ถึงขั้นที่ต้องใช้เราสองคนประกบพร้อมกันหรอกมั้ง?”

คำพูดของหลิน เทียนฮุ่ยฟังดูเหมือนจะรับน้ำใจของแคมบี้ไว้

แต่พอคิดดี ๆ กลับมีนัยอื่นแอบแฝง

ความหมายคือ…แค่เขาคนเดียวก็จัดการมาร์เบอรี่ได้แล้ว!

ทั้งหยิ่ง ทั้งมั่นใจ!

นี่แหละสไตล์ของหลิน เทียนฮุ่ย ชายผู้ที่ดูเหมือนจะชอบทำเท่ แต่กลับหาหลักฐานว่า “เก๊ก” ไม่เจอสักที!

แรนดอล์ฟมองหลิน เทียนฮุ่ยด้วยรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า

หลังจากคุมทีมมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอนักกีฬาที่ “มั่นใจสุดขีด” แบบนี้

มั่นใจจนออกนอกหน้า…

แต่ทำไมมันถึงน่าเชื่อถือขนาดนี้นะ?

แค่ฟังคำพูดจากปากเขา ก็รู้สึก “เชื่อโดยไม่รู้ตัว”

หมอนี่มันสุดยอดจริง ๆ…

แรนดอล์ฟคิดในใจเงียบ ๆ ขณะมองไปยังเด็กหนุ่มเบอร์ 1 ของทีมด้วยแววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม