บทที่ 5 สร้างประวัติศาสตร์!

“พระเจ้า...เมื่อกี้หมอนั่นดังก์จริงเหรอเนี่ย?”

มาร์คัส แคมบี้ยืนตะลึงมองหลินเทียนฮุ่ยราวกับกำลังจ้องสิ่งมีชีวิตจากนอกโลก

“น้องชาย บอลเมื่อกี้มันสุดยอดไปเลยว่ะ!”

แคมบี้ยิ้มกว้าง กระโจนเข้าไปชนอกหลินเทียนฮุ่ยฉลองแบบลูกผู้ชาย

ปัง!

แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจกว่าคือ หลินเทียนฮุ่ยกลับยืนนิ่งไม่ขยับแม้แต่น้อย ในขณะที่ตัวเขาต้องเซถอยหลังไปหลายก้าว

แคมบี้ยกมือกุมอกที่แน่นจุก แล้วก็ยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม

“ฉันว่านี่แหละของจริง!”

เขาไม่รู้จะอธิบายความเปลี่ยนแปลงของหลินเทียนฮุ่ยยังไงดี แต่จากที่เห็นตอนนี้ ฟอร์มงุ่มง่ามในครึ่งแรกดูจะเป็นแค่การแกล้งซะมากกว่า และสิ่งที่แสดงอยู่ตอนนี้ต่างหาก คือพลังที่แท้จริง

หลินเทียนฮุ่ยได้แต่ยิ้มแหย เกาหัวไปมา...เรื่องแบบนี้จะให้เขาอธิบายยังไงได้ล่ะ?

“พวกเรา! หลินเพิ่งแสดงให้เห็นแล้ว มาสู้ไปด้วยกันเพื่อชัยชนะเถอะ!” แคมบี้รวบรวมทีมอีกครั้ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจและมุ่งมั่นมากขึ้น

เกมดำเนินต่อ ฝั่งตรงข้ามเปลี่ยนกลับมาเป็นฝ่ายรุก คราวนี้ผู้เล่นการ์ดเป็นคนเริ่มเกม เขาโชว์ทักษะดวลแบบตัวต่อตัว ก่อนจะเจาะทะลวงแนวรับเข้ามาถึงใต้แป้น

แต่ที่รอเขาอยู่...คือแคมบี้ที่ยืนขวางเหมือนภูเขา

เพียะ!

เสียงฝ่ามือตบลูกบาสดังสนั่น ลูกกระเด็นปลิวออกไปนอกสนาม

“ฟังนะ พื้นที่ใต้แป้นที่ฉันเฝ้า ไม่ใช่ใครจะเดินเข้ามาได้ง่าย ๆ หรอก!”

แคมบี้ชี้นิ้วส่ายหน้าใส่คู่แข่ง สีหน้าท่าทางชัดเจนว่า “อย่ามาแหยม”

การบล็อกลูกครั้งนี้ ทำให้กระแสของเกมเปลี่ยนทิศทันที โมเมนตัมทั้งหมดพลิกไปอยู่ฝั่งของหลินเทียนฮุ่ย

และเจ้าตัวก็เริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัดในทุก ๆ การเล่น

เขากำลังเรียนรู้ในจังหวะจริง ฝึกฝนจากความผิดพลาดทุกครั้ง และไม่ทำพลาดซ้ำสอง

ทุกครั้งที่เขาขยับ เกมของเขาก็ก้าวหน้าขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อสิ้นเสียงนกหวีดจบเกม สกอร์ของทั้งสองทีมจบลงที่ 85 ต่อ 76

มาร์คัส แคมบี้ ทำไป 15 แต้ม 13 รีบาวด์ 8 บล็อก แสดงให้เห็นถึงความเหนือชั้นของเขาอีกครั้ง

แต่หลินเทียนฮุ่ยก็ไม่น้อยหน้าเลย เขาทำได้ 10 แต้ม 5 รีบาวด์ 2 สตีล 1 บล็อก

แม้จะไม่ได้เยอะเท่าไรนัก แต่สำหรับการลงเล่นครั้งแรกของเขา นี่ถือเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยม

ตลอดหนึ่งเดือนหลังจากนั้น หลินเทียนฮุ่ยพัฒนาขึ้นแบบก้าวกระโดดทุกวัน

จนแม้แต่แคมบี้ยังเริ่มรู้สึกว่า พรสวรรค์ของเขาเองเมื่อเทียบกับอีกฝ่ายแล้ว...แทบไม่ติดฝุ่น

ภายในเวลาแค่หนึ่งเดือน หลินเทียนฮุ่ยก็กลายเป็นสมอลฟอร์เวิร์ดที่โดดเด่นที่สุดในมหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์ไปแล้ว

ด้วยคำแนะนำของแคมบี้ เขาจึงได้เข้าร่วมทีมบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัยอย่างราบรื่น

เส้นทางนักบาสของเขา...เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ที่จริงแล้ว ทีมบาสเกตบอลของ UMass ถือว่าอยู่ระดับกลาง ๆ ในวงการ

โดยเฉพาะถ้าเทียบกับทีมยักษ์ใหญ่อย่างนอร์ธแคโรไลนา, ดุ๊ค, ฟลอริดาสเตต หรือแมรี่แลนด์ พวกเขายังถือว่าเล็กจิ๋วและไร้ชื่อเสียง

แม้แต่รอบ 16 ทีมสุดท้ายของ NCAA พวกเขายังไม่เคยผ่านเข้าไปได้เลย

ส่วนแชมป์? ไม่เคยแม้แต่จะใกล้เคียง

ในรั้วมหาวิทยาลัยที่ไม่ใส่ใจเรื่องบาสเกตบอลนัก ผลงานใน NCAA ก็แทบไม่มีใครให้ความสำคัญ

แต่ถึงอย่างนั้น ผู้เล่นและโค้ชทุกคนก็ยังมีไฟ และต่างก็อยากจะคว้าชัยชนะ

โดยเฉพาะถ้าใครอยากเข้าสู่ NBA แล้วล่ะก็ NCAA คือเวทีสำคัญที่สุดของชีวิตนักบาสระดับมหาวิทยาลัย

มาร์คัส แคมบี้ก็เช่นกัน เขาฝันจะกลายเป็นเซนเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่แบบเดียวกับแชคคิล โอนีล

เพราะงั้น ผลงานใน NCAA จึงเป็นเรื่องสำคัญแบบสุดขีด

หัวหน้าโค้ชของทีมคือ รูบิน แรนดอล์ฟ ชายผู้มีประสบการณ์คุมทีมกว่า 20 ปี แม้ผลงานที่ผ่านมาอาจไม่เปรี้ยงนัก แต่ไฟในใจของเขายังไม่มอด และการมาของหลินเทียนฮุ่ย...ก็เปรียบเสมือนโคลัมบัสเจอทวีปใหม่

โดยเฉพาะความก้าวหน้าของเขาในแต่ละเกม มันเร็วเกินคำว่า “พรสวรรค์” ด้วยซ้ำ

ตลอดชีวิตการคุมทีม แรนดอล์ฟเจอนักบาสมีแววมานักต่อนัก แต่ไม่เคยเจอใครที่มีความสามารถในการเรียนรู้และเลียนแบบแบบนี้มาก่อน

ตอนนี้...เขามีแคมบี้ที่คอยคุมวงใน และมีหลินเทียนฮุ่ยที่คอยทะลวงวงนอก ในสายตาแรนดอล์ฟ วันแห่งประวัติศาสตร์ของ UMass กำลังมาถึงแล้ว

บางที...ปีนี้ พวกเขาอาจจะสร้างตำนานได้จริง ๆ ก็เป็นได้

ในอีกสองเดือนถัดมา โค้ชแรนดอล์ฟเททุกอย่างที่รู้ให้หลินเทียนฮุ่ยแบบไม่มีกั๊ก พยายามดึงศักยภาพของเขาออกมาให้มากที่สุด

และพอเข้าสู่เดือนมีนาคมอันบ้าคลั่งของ NCAA การจับคู่ของหลินเทียนฮุ่ยกับแคมบี้ ก็กลายเป็นดูโอ้ที่ทรงพลังที่สุดของลีก

แคมบี้คือผู้เล่นเกมรับที่ดีที่สุดในอเมริกา ส่วนหลินเทียนฮุ่ยคือฟอร์เวิร์ดที่โดดเด่นที่สุดของเดือนมีนาคม

ภายใต้การนำของทั้งสอง UMass ที่ไม่เคยแม้แต่จะเข้ารอบ 16 ทีม ก็สามารถทำลายอาถรรพ์ลงได้ และชื่อของ “หลินเทียนฮุ่ย” ก็ถูกพูดถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่าในเดือนนั้น

ก่อนจะถึงรอบ 16 ทีม ผู้คนต่างก็พร้อมใจกันยกให้หลินเทียนฮุ่ยคือสตาร์อันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์ไปแล้ว

เพราะเมื่อเทียบกับแคมบี้แล้ว ความสามารถในการทำแต้มและเปลี่ยนเกมของเขามันชัดเจนกว่ามาก

และจากนี้ไป...ทุกก้าวที่พวกเขาเดิน จะเป็นการเขียนประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของทีม

แต่น่าเสียดายเล็กน้อย คู่แข่งของพวกเขาในรอบ 16 ทีม กลับกลายเป็น “มหาวิทยาลัยคอนเนตทิคัต”

ซึ่งมีเรย์ อัลเลน — ซูเปอร์สตาร์ที่ได้รับเลือกเข้าสู่ NBA ไปแล้ว เป็นตัวหลัก

นี่คือโรงเรียนบาสระดับแนวหน้า มีผู้เล่นแถวหน้าทั้งทีม และประสบการณ์ระดับสูงเต็มกระเป๋า

ความฝันของ UMass ที่จะไปไกล อาจต้องจบลงที่ตรงนี้ก็เป็นได้...