ตอนที่ 17: ประกายทมิฬ!

ตอนที่ 17: ประกายทมิฬ!

หลังจากจัดการให้สองพี่น้องแม็กซิมอฟฟ์สลบและหมดฤทธิ์ไปชั่วคราว โกโจก็เบนความสนใจกลับไปยังฮัลค์

เมื่อไม่กี่นาทีก่อน เขาเพิ่งส่งยักษ์เขียวลอยขึ้นฟ้า แต่เมื่อหันกลับไปดู จุดที่ฮัลค์ควรตกลงมากลับว่างเปล่า

ริคุกัน ของโกโจกวาดมองทั่วเส้นขอบฟ้าอย่างแม่นยำในพริบตา

เขาพบจุดเล็กๆ สีเขียวอยู่ไกลลิบ… ฮัลค์ เคลื่อนไหวอย่างโซเซไร้การควบคุม

มุ่งหน้าตรงไปยังตัวเมืองที่อยู่ใกล้ๆ อย่างรวดเร็ว

ดูเหมือนว่าการควบคุมจิตใจจากวันด้า ประกอบกับแรงปะทะของโกโจ

ทำให้ฮัลค์เสียศูนย์โดยสิ้นเชิง

ความโกรธของเขาไม่มีเป้าหมายอีกต่อไป… แค่สัญชาตญาณดิบที่ไร้ทิศทาง

โกโจยังมองเห็นโทนี่เป็นเส้นแสงสีแดงทองในชุดไอรอนแมน กำลังพุ่งตรงไปยังฮัลค์ด้วยแรงขับเต็มกำลัง

โกโจถอนหายใจ หากโทนี่เผชิญหน้ากับฮัลค์ในสภาพตอนนี้...โดยเฉพาะใกล้เขตเมือง...ผลลัพธ์คงเลวร้ายถึงขีดสุด

เมืองจะพังพินาศ และชีวิตผู้คนบริสุทธิ์จะตกอยู่ในอันตรายนับไม่ถ้วน

แม้ฉากแบบนี้จะดูน่าตื่นตาใน "ภาพยนตร์" แต่ความจริงกลับเต็มไปด้วยความน่ากลัวและหายนะ

เขาก้มมองสองพี่น้องที่หมดสติ จะทิ้งไว้ก็ไม่ได้

ด้วยแรงเพียงเล็กน้อย เขายกวันด้าขึ้นพาดบ่า แล้วแบกปิเอโตรไว้อีกข้าง

จากนั้นเขาก็เริ่มวิ่ง…เร็วเสียจนภาพพร่ามัวไปทั้งร่าง…มุ่งหน้าไปยังตัวเมืองและการปะทะที่กำลังจะปะทุขึ้นในอีกไม่ช้า

ขณะที่เขาวิ่งทะยานไปข้างหน้า

โทนี่ในชุดแดงทอง กลายเป็นแค่จุดเล็กๆ บนท้องฟ้าเหนือหัวเขา

โกโจแตะเปิดช่องสื่อสารด้วยมือเดียว โดยที่ฝีเท้ายังไม่ชะงักแม้แต่นิด

"เฮ้ โทนี่!" เขาเรียกด้วยน้ำเสียงนิ่งราวกับไม่ได้แบกร่างคนสองคนและพุ่งตรงเข้าหามหันตภัย

"ปล่อยฮัลค์...ดร.แบนเนอร์...ให้ผมดูแล คุณจัดการสองคนนี้ไปเถอะ"

พูดพลาง ไสยเวทหมุนตาม ลอยตัววันด้าและปิเอโตรขึ้นอย่างนุ่มนวล แล้วส่งพวกเขาไปในทิศทางของไอรอนแมน

โทนี่ที่ตกใจอยู่บังคับท่าทางได้อย่างแม่นยำ คว้าสองพี่น้องไว้ได้กลางอากาศ ชุดเกราะของเขาปรับน้ำหนักรับแรงโหลดกะทันหัน

"เฮ้ ซาโตรุ!" โทนี่ตอบกลับ เสียงหนักแน่นแต่เจือความตึงเครียด

"ไม่รู้ว่านายรู้ไหม แต่ไอ้ตัวเขียวข้างล่างนั่นคือฮัลค์นะเว้ย! มันไม่ใช่สัตว์ประหลาดทั่วไปที่ชกสองสามทีก็หลับได้นะ โดยเฉพาะตอนที่มันโกรธสุดขีดแบบนี้! ให้ฉันช่วยดีกว่า! เราน่าจะจัดการด้วยกันได้!"

โทนี่เห็นโกโจเบื้องล่าง...จุดเบลอที่เคลื่อนผ่านภูมิประเทศเป็นเส้นตรง บางทีก็วาร์ปหายทิ้งฝุ่นไว้เป็นทางยาว

"ขอบใจที่เสนอตัวนะ โทนี่" โกโจตอบกลับอย่างนิ่งเฉย "แต่คุณเอาสองคนนี้กลับไปที่ควินเจ็ตก่อนเถอะ แล้วถ้าเป็นไปได้ ช่วยอพยพคนให้มากที่สุด เท่าที่จะทำได้ ให้เร็วที่สุด ผมจะจัดการที่เหลือเอง"

เขาหยุดชั่วครู่ เสียงในสื่อสารเจือด้วยความจริงจังที่หาได้ยาก

"ผมรู้ว่าคุณกับคนอื่น... ไม่ได้เชื่อใจผมนัก ผมถูกเจอในฐานของไฮดราก็จริง คุณคงคิดว่าผมเป็นฆาตกรที่ถูกแช่แข็งไว้ หรือไม่ก็หนูทดลองที่ถูกล้างสมอง" เขาสูดลมหายใจ

"แต่... ครั้งนี้ ขอแค่เชื่อผมเถอะ ได้ไหม"

โทนี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสบถเบาๆ "โธ่เอ๊ย… อย่าทำให้ฉันผิดหวังนะ ซาโตรุ ฉันจะเชื่อใจนาย...แม้คนอื่นจะบอกว่าฉันบ้า ฉันจะพาสองคนนี้กลับแล้วเริ่มอพยพ ส่วน…ฉันก็เรียกเวโรนิก้ามาแล้ว เผื่อเอาไว้"

ไอรอนแมนเร่งเครื่อง บินกลับไปยังควินเจ็ตพร้อมสองพี่น้องแม็กซิมอฟฟ์ในอ้อมแขน

โกโจไม่ตอบอะไร เขาเพียงพุ่งไปข้างหน้า...ภาพเบลอที่วาร์ปเป็นช่วงๆ มุ่งหน้าเข้าหายักษ์เขียวและเมืองที่กำลังตกอยู่ในอันตราย

…

ในมุมหนึ่งของเมืองที่ยังไม่รู้ถึงภัยที่ใกล้เข้ามา เด็กสาวญี่ปุ่นคนหนึ่งกำลังไลฟ์สตรีม

เธอพูดคุยกับแชทระหว่างเดินซื้อของอย่างร่าเริง

"โอเคๆ แชทถามกันเยอะเรื่องมัทฉะลาเต้~ อร่อยมากกก!"

"ต่อไปไปร้านหนังสือเล็กๆ ที่ทุกคนแนะนำกันนะ~"

ทันใดนั้น ช่องแชทก็ระเบิด:

[แชท:]

หนีออกไปจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้!!!

ข้างหลังเธอ!!!

วิ่งหนีไป!!!

อะไรวะเนี่ย!!!

พูดจริง ไม่ได้เล่น หันหลังกลับเดี๋ยวนี้!!

เธอหยุดเดิน ยิ้มค้างด้วยความงง

"แชทๆ อย่าสแปมข้อความเดิมนะ บอทจะบล็อกเอา...หา? อะไรอยู่ข้างหลัง?"

[แชท:]

วิ่งงงงงง!!!

มองขึ้นไปข้างบน!!!

มันอยู่บนฟ้า!!!

พระเจ้า พระเจ้า พระเจ้า!!!

รีบหนีไปเดี๋ยวนี้!!!

ข้างหลังเธออีกแล้ว!!

บนฟ้า!! บนฟ้า!! บนฟ้า!!!

นั่นมันตัวอะไร?!?

เฮ้ย! ข้างหลังเธอนั่นแหละ!!!

กรี๊ดดดดดดดด!!!

นี่ไม่ใช่การซ้อมนะ!!!

หนีไป หนีไป หนีไป!!

มันอยู่ข้างบนเธอ!!!

โอ้พระเจ้า...วิ่งเร็ว!!!!

"บนฟ้าเหรอ...?" เธอเงยหน้าขึ้นดู แล้วเลือดในกายก็เย็นเฉียบ

ร่างมหึมาสีเขียวพุ่งตรงลงมาทางเธอ

[แชท:]

มันกำลังจะมาแล้ว!!!

ทำไมยังยืนอยู่ตรงนั้นอีก?!?

ไม่นะ ไม่นะ ไม่นะ!!!

เธอกำลังจะตายแล้วนะ!!

ขยับตัวซะที!!!

เธอขยับตัวไม่ออก ตกอยู่ในภาวะช็อก

แต่ก่อนที่ฮัลค์จะกระแทกพื้นตรงหน้าเธอ...โกโจก็วาร์ปมาขวางไว้ทัน

โกโจ ยืนอยู่ตรงกลาง ระหว่างวล็อกเกอร์สาวกับยักษ์เขียวที่กำลังพุ่งลงมา

เขาไม่ได้หยุดฮัลค์ได้โดยสมบูรณ์ แรงเฉื่อยนั้นมากเกินไป

แต่เขาเบี่ยงวิถีของมันออกไปได้เล็กน้อย…แค่นิดเดียวที่เปลี่ยนผลลัพธ์ทั้งหมด

ฮัลค์ กระแทกลงบนพื้นถนนห่างจากตัวเด็กสาวไปเพียงไม่กี่เมตร

แรงปะทะบดพื้นถนนจนแตกร้าว ส่งคลื่นกระแทกกระจายไปทั่วทั้งพื้นถนน

วล็อกเกอร์สาว ถูกแรงกระแทกจนล้มลงกับพื้น โทรศัพท์ของเธอยังคงบันทึกภาพต่อไป แต่ตอนนี้กล้องส่ายไปมาอย่างไร้ทิศทาง ชี้ขึ้นฟ้าอย่างไม่ตั้งใจ

โกโจ ยืนอยู่ท่ามกลางพื้นคอนกรีตที่แตกร้าว หันไปมองเธอด้วยรอยยิ้ม

"หวัดดี" เขาทักเสียงเรียบ เหมือนนี่เป็นแค่บ่ายวันอังคารธรรมดา ๆ

"ไม่ต้องห่วงนะ… เขาแค่หงุดหงิดนิดหน่อย งอแงนิดนึงเท่านั้นเอง"

เขาสังเกตเห็นมือถือยังไลฟ์อยู่

"อ้าว! กำลังไลฟ์เหรอ? เฮ้ แชท~ สบายดีมั้ย? ไม่ต้องห่วงน้า~ ก็แค่ขัดใจกันเล็กน้อยน่ะเอง"

จากนั้นเขาก็หันกลับไปมอง ฮัลค์

ซึ่งตอนนี้กำลังคำรามลั่น ลุกขึ้นจากหลุมบนพื้น และเหวี่ยงหมัดยักษ์เข้าใส่

โกโจรับไว้ด้วยอินฟินิตี้ เขากำหมัดแน่น พลังคำสาป ของเขาเริ่มบีบอัด…อัดแน่นจนแทบเป็นไปไม่ได้ในระดับมนุษย์ ไหลเวียนไปด้วยความหนาแน่นราวกับจะฉีกโลกความจริงออกเป็นเสี่ยงๆ

จากนั้นเขาก็ปลดปล่อยพลังออกไป… หมัดที่เปี่ยมด้วยสมาธิอันเฉียบคม

พุ่งสวนเข้าใส่หมัดของ ฮัลค์ ที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยแรงมหาศาล

และในชั่วขณะของการปะทะ… มันต่างออกไปจากทุกครั้ง

สายฟ้าสีดำแลบวาบออกมารอบจุดที่หมัดทั้งสองกระแทกกัน

เสียงแตกระเบิดของพลังคำสาปกึกก้อง

“ประกายทมิฬ” ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ

ในเสี้ยววินาทีที่แทบมองไม่ทัน… หากใครสามารถจับภาพไว้ได้

จะเห็นว่า มิติโดยรอบกำปั้นของโกโจกำลังบิดเบี้ยว

มันไม่ใช่แค่พลังธรรมดา ราวกับแรงมหาศาลกำลังบังคับให้กฎของโลกต้องยอมจำนน

ผลของมันเกิดขึ้นทันที… และรุนแรงถึงขีดสุด

ฮัลค์ แม้จะมีพละกำลังและความทนทาน

กลับถูกซัดกระเด็นออกไปอย่างไร้ทางต้าน

ไม่ใช่แค่ “ผลัก” แต่ราวกับถูกปืนใหญ่ล่องหนอัดทะลวงใส่กลางลำตัว

ร่างมหึมาของเขาถูกเหวี่ยงขึ้นสู่ท้องฟ้า

ดวงตากลอกกลับจากแรงกระแทกที่รุนแรงจนถึงแก่น

โกโจเหลือบมองกลับไปยังวล็อกเกอร์สาวที่ยังคงตะลึงงันอยู่กับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

"คราวหน้า ระวังหน่อยนะ" เขาพูดด้วยรอยยิ้มประจำตัวที่ยังไม่หายไปจากใบหน้า

"แล้วก็…แชท อย่ากดซับนะ จริงจังเลย"

เขาพูดพลางยิ้มมุมปาก ก่อนจะเสริมต่อด้วยน้ำเสียงที่เจือความลึกลับบางอย่าง

"แล้วขอฝากคำเตือนถึงทุกคนไว้สักหน่อย…"

"ทุกอย่างน่ะ ไม่มีอะไรที่เป็นส่วนตัวอีกต่อไปแล้ว…แค่บอกไว้ล่วงหน้า"

จากนั้นเขาก็หายตัวไป วาร์ปหายจากถนนในพริบตา

ก่อนจะปรากฏตัวอีกครั้ง…บนท้องฟ้าสูงเหนือพื้นดิน

อยู่ด้านหลังฮัลค์ ที่ยังลอยอยู่กลางอากาศ

และกำลังสับสนชั่วขณะจากแรงปะทะของ ประกายทมิฬ

ระลอกคลื่นบางอย่าง…ที่ใหม่และเข้มข้นรุนแรง…ซัดผ่านร่างของโกโจ

มันไม่ใช่แค่ พลังคำสาป

แต่มันคือความรู้สึก… ความเข้าใจลึกซึ้งที่เอ่อล้นจากข้างใน อะดรีนาลีนก็ใช่ แต่ว่ามันเกินกว่านั้น

หมอกแห่งความสับสนที่เคยบดบังความเข้าใจโดยกำเนิดของเขาต่อพลังคำสาป นับตั้งแต่ตื่นขึ้นมาในโลกใหม่นี้ กำลังจางหายไปอย่างรวดเร็ว

แต่ละหมัดของ ประกายทมิฬ เปรียบเสมือนกุญแจ ที่ไขเส้นทางลึกลงไปอีกระดับ เชื่อมโยงเขากับพลังของตนอย่างแนบแน่นยิ่งกว่าเดิม

ตอนนี้เขาอยู่ด้านหลังฮัลค์ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้า “ขอโทษนะ ฮัลค์” เขาพูด น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความเบิกบาน

“อันนี้อาจจะเจ็บหน่อย”

อีกหมัดหนึ่งพุ่งเข้าใส่ พร้อมพลังอันแน่วแน่ สายฟ้าสีดำแลบผ่านแผ่นหลังเขียวเข้มของฮัลค์

อากาศรอบตัวดูจะสั่นไหวจากแรงกระแทก ฮัลค์ถูกอัดลงด้านล่าง ตกจากท้องฟ้าราวกับอุกกาบาต

ประกายทมิฬ!!

โกโจกำลังสัมผัสถึงการรู้แจ้ง บรรลุถึงความเข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงพลังของตนเอง ผ่าน ประกายทมิฬ ที่รัวออกมาอย่างสมบูรณ์แบบในทุกกระบวนท่า

จะบอกว่าเขากำลัง… เสพติด ความรู้สึกนั้นก็คงไม่ผิดนัก เสพติดต่อความกระจ่างชัด เสพติดต่ออะดรีนาลีนบริสุทธิ์จากสิ่งที่ไม่อาจอธิบายได้ ซึ่งไหลเวียนอยู่ทั่วร่างของเขา

เขาวาร์ปอีกครั้ง ปรากฏตัวตรงทางที่ฮัลค์กำลังร่วงลงมา ก่อนที่ยักษ์เขียวจะพุ่งกระแทกกับตัวเมืองเบื้องล่าง ก่อนที่อีกฝ่ายจะตั้งหลักได้จากแรงกระแทกมหาศาล และความรู้สึกไร้พลังอย่างสิ้นเชิงต่อศัตรูที่มองไม่เห็น

โกโจก็เข้าประชิด

หมัดอีกหมัดถูกปล่อยออกไปอย่างแม่นยำและมั่นคง คราวนี้ซัดเข้าที่หน้าอกของฮัลค์ โดยมีพลังคำสาปหมุนวนอยู่รอบหมัดอีกเช่นเคย สายฟ้าสีดำแลบผ่านกลางอากาศ อากาศรอบกายสั่นไหว

ปากของฮัลค์อ้ากว้าง เลือดสีเขียวปนคล้ำพุ่งกระเซ็นออกมาเป็นสาย

หยดเลือดของฮัลค์พุ่งเข้าหาใบหน้าของโกโจ แต่ก็หยุดอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่นิ้ว ถูกสกัดกั้นโดย อินฟินิตี้ ที่ล้อมรอบร่างของเขาตลอดเวลา

รอยยิ้มกว้างที่แทบจะดูป่าเถื่อนฉายขึ้นบนใบหน้าของโกโจ

นี่…มัน…สนุกจริงๆ!

จบตอน