บทที่ 15 : เย็บด้วยแพลตตินัมมุซันผู้นอกคาด

บทที่ 15 : เย็บด้วยแพลตตินัมมุซันผู้นอกคาด

ทันจิโร่มองด้ายกับเข็มที่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยดวงตาเบิกโพลง รู้สึกราวกับมีบางสิ่งที่มองไม่เห็นกำลังช่วยเหลือโจทาโร่อยู่ข้างกาย

'อะไรกันเนี่ย…?'

สตาร์ แพลตตินั่ม รับเข็มกับด้ายมาด้วยมือ จากนั้นมันเอื้อมเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของโจทาโร่แล้วหยิบกล่องไม้ขีดออกมา

นั่นคือสิ่งที่โจทาโร่ใช้จุดบุหรี่

ความจริงแล้วสำหรับผู้ครอบครอง สแตนด์ อย่าง สตาร์ แพลตตินั่มโจทาโร่ไม่จำเป็นต้องใช้ไม้ขีดหรือไฟแช็กแม้แต่น้อย

เพียงแค่ดีดนิ้ว เสียดสีด้วยความเร็วสูงจนเกิดความร้อน ก็เพียงพอจะจุดไฟปลายบุหรี่ได้ในทันที

แต่นิสัยของคนสูบบุหรี่เก่าอย่างเขา คือการพกอุปกรณ์ติดตัวไว้เสมอ ต่อให้มีพลังเหนือมนุษย์แค่ไหน ก็ยังไม่คิดจะเปลี่ยนนิสัยทันที

และความเคยชินนี้ ก็กลายเป็นสิ่งจำเป็นในเวลานี้ เพราะเปลวไฟจากไม้ขีดนั้น ใช้ฆ่าเชื้อที่ปลายเข็มได้

ปลายนิ้วของ สตาร์ แพลตตินั่ม ขูดไม้ขีดอย่างรวดเร็ว เกิดประกายไฟกระจายขึ้นนับไม่ถ้วน ในชั่วพริบตา ไม้ขีดก็จุดติดขึ้นมาราวกับไม่มีที่มา จากนั้นมันยกเข็มขึ้นเหนือเปลวไฟ ลนปลายเข็มซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายเช่นนี้ การห้ามเลือดคือสิ่งสำคัญที่สุด เรื่องการติดเชื้อต้องไว้จัดการภายหลัง

สตาร์ แพลตตินั่ม ถือเข็มที่ผ่านการฆ่าเชื้อไว้ตรงหน้าโจทาโร่ ดวงตาเหยี่ยวของมันเพ่งมองบาดแผลผ่านคราบเลือดอย่างแม่นยำ

รูม่านตาของมันหดเล็กลงแล้วขยายขึ้น สลับกันอย่างกับกล้องจุลทรรศน์ความละเอียดสูง

ไม่นาน มันก็ลงมือเย็บแผลด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ เข็มและด้ายเคลื่อนผ่านเนื้อหนังได้อย่างลื่นไหล ราวกับมีจังหวะอันสมบูรณ์แบบ

เข็มเย็บผ้านั้นแตกต่างจากไหมเย็บแผลโดยสิ้นเชิง วัสดุไม่ได้ออกแบบมาให้ใช้กับร่างกายมนุษย์ อาจก่อให้เกิดอาการต่อต้านหรือการอักเสบ อีกทั้งยังหยาบและทิ่มแทงเนื้อได้ยากกว่า

แม้แต่นายแพทย์มืออาชีพ หากต้องเย็บด้วยเข็มแบบนี้ ก็ยังอาจทำให้แผลเสียหายยิ่งขึ้นได้หากพลาดเพียงนิดเดียว

แต่การเคลื่อนไหวของ สตาร์ แพลตตินั่ม ทั้งรวดเร็วและมั่นคง เข็มปักลงตรงขอบแผล ลากผ่านตามแนวแผลอย่างแม่นยำ

ทุกจุด ทุกช่อง ทุกการเคลื่อนไหว เหมือนถูกคำนวณมาอย่างรอบคอบ ไร้ความลังเลหรือเสียจังหวะแม้แต่น้อย

กระทั่งการดึงด้ายก็แน่นพอดี ไม่รัดเกิน ไม่หลวมเกิน ราวกับผิวหนังนั้นถูกเย็บโดยช่างฝีมือชั้นครูที่จดจำทุกเส้นเลือดได้ขึ้นใจ

จะเรียกว่าเป็นงานเย็บแผล ก็แทบจะไม่ถูก เพราะรอยเย็บนั้นดูราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายมาแต่เดิม

การจะทำได้ถึงระดับนี้ ไม่เพียงต้องมีมือที่คล่องแคล่วและมั่นคง แต่ยังต้องมีความแม่นยำเหนือกว่ากลไกใด ๆ

ระหว่างที่เย็บแผล โจทาโร่ขมวดคิ้วแน่นแต่ไม่เปล่งเสียงออกมา

ไม่ใช่เพราะเขาไม่เจ็บตรงกันข้ามความรู้สึกที่เข็มปักทะลุเข้าออกผิวหนังนั้นไม่ใช่เรื่องน่าพิสมัยเลยสักนิด

แต่โชคดีที่ สตาร์ แพลตตินั่ม ทำงานได้รวดเร็วพอ ทำให้ความรู้สึกนั้นหายไปแทบในทันที

“ยาเระ ยาเระ… บัดซบเอ๊ย เละขนาดนี้เชียวเรอะ…”

โจทาโร่สวมเสื้อคลุมกลับเข้าที่ พลางพึมพำเบา ๆ

“โจทาโร่ซัง คุณยังไหวไหม?” คิเอะถามอย่างเป็นห่วง

ชายหนุ่มที่บาดเจ็บสาหัสกลับนั่งนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่เปล่งเสียงแม้แต่น้อย

ไม่มีใครรู้ว่าโจทาโร่เคยผ่านอะไรมาบ้างในอดีต หรือว่าเขาเกิดมาแกร่งแบบนี้อยู่แล้ว…

แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลไหน มันก็กระตุ้นสัญชาตญาณความเป็นแม่ในตัวคิเอะให้ทำงาน

ในสายตาเธอ เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีคนนี้ก็ไม่ต่างจากลูกชายดี ๆ คนหนึ่ง หลังได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันหลายวัน เธอก็มั่นใจแล้วว่าเขาเป็นคนดี

บาดแผลถูกเย็บจนเสร็จ เลือดหยุดไหลไปมาก และเริ่มตกสะเก็ดทีละน้อย ถึงจะดูน่ากลัว แต่ในความเป็นจริง มันก็ไม่ถือเป็นปัญหาใหญ่อีกต่อไป

แน่นอนว่า… นั่นคือจากมุมมองของผู้ชายที่มีร่างกายเหมือนเครื่องจักรอย่างโจทาโร่

ถ้าเป็นคนธรรมดา เลือดไหลขนาดนั้น คงหมดสติและตายไปนานแล้ว

เขาค่อย ๆ ยืดตัวตรงขึ้น ไม่พูดอะไรเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย เพราะสิ่งที่เขากังวลอยู่ตอนนี้… คืออสูรตนนั้น

เขาไม่รู้ว่าแผลแบบนั้น จะทำให้อสูรอย่างมุซันต้องใช้เวลาฟื้นฟูนานแค่ไหน

แต่สิ่งที่เขารู้แน่ ๆ คือ มุซันต้องสังเกตเห็นการมีอยู่ของ สแตนด์ ของเขาแน่นอน และเมื่อต้องเผชิญหน้ากันอีกครั้ง การต่อสู้จะยากยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า

วิธีที่ดีที่สุดคือตามไปซ้ำตอนที่อีกฝ่ายยังไม่ฟื้นเต็มที่ แต่ถ้าทำแบบนั้น ก็อาจเสี่ยงให้ครอบครัวคามาโดะตกอยู่ในอันตราย

สำหรับโจทาโร่แล้ว ความปลอดภัยของพวกเขามาก่อนทุกสิ่ง

'ยาเระ ยาเระ… ขอให้แผลนั่นสร้างปัญหาให้นานหน่อยละกัน…'

“โจทาโร่ซัง… ผู้ชายคนนั้นเป็นอสูรจริง ๆ เหรอ?” ทันจิโร่ที่เพิ่งปลอบน้อง ๆ เสร็จ ถามออกมาด้วยความไม่อยากเชื่อ

โจทาโร่พยักหน้าเบา ๆ

ทันจิโร่หลุบตาลงด้วยสีหน้าไม่เชื่อสายตา

“ผมไม่คิดเลยว่าอสูรจะมีอยู่จริง…”

ทั้งร่างของเขาเย็นเฉียบจนสั่นเทา

“ถ้าไม่มีโจทาโร่ซังอยู่ที่นี่วันนี้… ครอบครัวของพวกเรา…”

เขาไม่กล้าคิดต่อ เพราะรู้ว่าพวกเขาไม่มีทางต่อต้านอสูรบบนั้นได้เลย พวกเขาคงถูกฆ่าอย่างไม่เหลือซาก

“ทันจิโร่ ตั้งสติ! ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาพูดเรื่องพวกนั้น!”

โจทาโร่ตะโกนด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดทันที ร่างของเขาพุ่งมาด้านหน้า บังครอบครัวคามาโดะไว้เบื้องหลัง

เพราะในวินาทีนั้นเอง… ร่างของมุซันที่เขาจับตามองมาตลอดหายไปจากที่เดิมแล้ว!

“โจทาโร่ซัง…”

“หยุดพูด!”

โจทาโร่ตะโกนขึ้นอย่างเฉียบขาด สตาร์ แพลตตินั่ม ปรากฏตัวขึ้นข้างเขาในทันที พร้อมเข้าสู่ท่าต่อสู้

‘เป็นไปไม่ได้… บาดเจ็บขนาดนั้น แล้วอสูรนั่นฟื้นตัวได้แล้วเรอะ?’

แม้แต่ดีโอ พอสมองถูกทำลายก็ยังไม่สามารถฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้

ร่างกายมนุษย์มีเซลล์หลายชนิด เซลล์บางประเภทเช่นกล้ามเนื้อหรือเม็ดเลือดแดงมีหน้าที่เฉพาะเจาะจงและฟื้นฟูได้เร็วกว่า แต่เซลล์สมอง… ซับซ้อนและบอบบางกว่ามาก

เซลล์ประสาททำงานผ่านสัญญาณไฟฟ้าและเคมี พวกมันเชื่อมโยงกันเป็นเครือข่ายควบคุมการรับรู้ การเคลื่อนไหว อารมณ์ และสติปัญญาทั้งหมด

แม้สมองจะมีน้ำหนักเพียง 2% ของร่างกาย แต่กลับใช้พลังงานถึง 20% และต่างจากเซลล์อื่น มันฟื้นฟูตัวเองได้อย่างจำกัด

นั่นจึงทำให้การซ่อมแซมสมองเสียหายยากยิ่งกว่าการฟื้นฟูร่างกายทั้งร่างเสียอีก

ดีโอเองก็เช่นกันตอนที่โจทาโร่ทำลายสมองของเขาในอดีต มันทำให้เขาไม่สามารถดูแลตัวเองได้เป็นเวลานาน

เขาจำมันได้อย่างชัดเจน และคราวนี้ เขาไม่ได้แค่ทำลายสมองของอสูรนั่นเท่านั้น แต่เป็นการระเบิดมันจนไม่เหลือชิ้นดี

‘ทั้งที่เป็นแบบนั้น มันยังฟื้นได้เร็วขนาดนี้อีกเหรอ?’

สีหน้าของโจทาโร่พลันมืดครึ้มลง

อสูรที่มีการฟื้นฟูเร็วถึงขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงการสังหารมันด้วย สตาร์ แพลตตินั่ม แค่เอาตัวรอดให้ถึงเช้าก็แทบจะเป็นไปไม่ได้แล้ว

“ยาเระ ยาเระ…”

และใช่การคาดเดาของโจทาโร่นั้นถูกต้อง

เมื่อเทียบกับส่วนอื่นของร่างกาย การซ่อมแซมสมองสำหรับอสูรต้องใช้เวลานานกว่ามาก

ความสามารถในการฟื้นตัวของมุซันไม่ได้เหนือไปกว่าดีโอมากนัก จุดแข็งเดียวที่เขามีเหนือกว่า… คือหัวใจเจ็ดดวง กับสมองห้าก้อนที่ซุกซ่อนอยู่ในร่าง

ถึงโจทาโร่จะทำลายสมองหนึ่งก้อนไป มุซันก็ยังมีสำรองอีกสี่ก้อนให้สลับใช้ทันที

เขาไม่จำเป็นต้องเสียเวลาและพลังงานในการซ่อมแซมก้อนที่เสียหาย เพียงแค่สลับไปใช้สมองสำรองก็พอ

แม้แต่โจทาโร่ผู้รอบคอบก็ไม่อาจจินตนาการได้ถึงเรื่องนี้ เพราะสุดท้ายแล้วสตาร์ แพลตตินั่ม ไม่ใช่เอ็กซ์เรย์ มันมองทะลุไม่ได้