บทที่ 7 : คำขออันแปลกประหลาด

บทที่ 7 : คำขออันแปลกประหลาด

‘ผู้ชายคนนี้มันอะไรกันแน่... ดวงดีเกินไป หรือว่าโกงกันแน่!? ไม่ว่าจะมองยังไง มันก็เกินจะเข้าใจได้แล้ว!’

หากจะบอกว่าเป็นเพียงแค่โชคดี… แล้วใครล่ะที่จะโชคดีถึงขนาดนี้ได้? โอกาสที่จะออกแต้มเหมือนกันสามรอบติดแบบนั้นมีไม่ถึงหนึ่งในสิบล้านด้วยซ้ำ มันคือเหตุการณ์ที่แทบจะเป็นไปไม่ได้

แต่ถ้าจะบอกว่าเขาโกงโจทาโร่ก็ดูไม่มีพิรุธใด ๆ เลยตั้งแต่ต้นจนจบ เล่นตามกติกาทุกอย่าง ที่สำคัญ ถ้าเขาโกงจริง จะกล้าโอ้อวดขนาดนี้เหรอ? คนโกงทั่วไปไม่มีทางเผยไต๋โจ่งแจ้งแบบนี้หรอก

แต่ถึงอย่างนั้น...ในใจเธอก็ยังอยากเชื่อว่าเขาโกงอยู่ดี

ตอนนี้มือที่จับถ้วยไม้ไผ่ของเธอสั่นเล็กน้อย เพราะเธอไม่สามารถหาจุดผิดพลาดในตัวโจทาโร่ได้เลย ถ้ายังปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ใช่แค่เขาแม้แต่ตัวเธอเองก็อาจโดนคาสิโนเล่นงานเหมือนกัน

เพราะตอนนี้เขาทำให้คาสิโนเสียเงินไปแล้วกว่า 500,000 เยน ถ้าเขายังแทงหกล้วนต่ออีก… ความเสียหายจะยิ่งมหาศาล

โจทาโร่ดีดก้นบุหรี่ใส่ถังขยะใกล้ตัว ก่อนหยิบเรือนนาฬิกาออกจากกระเป๋าแล้วดูเวลา

เย็นมากแล้ว เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ พลางเอ่ยเรียบ ๆ ว่า

"พอแค่นี้ล่ะ ฉันจะไปรับเงินที่ไหน?"

ในขณะที่มือของดีลเลอร์ยังสั่นระริก เธอก็สังเกตเห็นว่าชายชุดดำที่เป็นคนของคาสิโนบางคนหายไปจากฝูงชนแล้ว คงรีบวิ่งไปแจ้งผู้มีอำนาจ

ชายคนหนึ่งซึ่งมีแผลเป็นบนใบหน้า ส่งสัญญาณด้วยสายตาให้เธอเข้าใจทันที เธอจึงหันมายิ้มหวานแล้วเอ่ยเสียงอ่อน

"เชิญทางนี้ค่ะคุณลูกค้า กรุณาตามฉันมา"

โจทาโร่เดินตามเธอไปอย่างไม่เร่งรีบ มือทั้งสองล้วงกระเป๋ากางเกง ขณะเดินลัดเลาะไปตามทางเดินด้านหลังของคาสิโน

"เธอจะพาฉันไปไหนกันแน่?"

โจทาโร่ถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ขณะเดินผ่านมุมอับสายตาหลายจุด จนในที่สุดก็ไปถึงลานเงียบสงบหลังตึก

ดีลเลอร์หันมายิ้มบางอย่างเอาใจ

"ไม่ต้องกังวลนะคะคุณลูกค้า เงินที่คุณชนะมีจำนวนมาก ทางเราจำเป็นต้องใช้เวลาจัดเตรียมค่ะ เชิญพักผ่อนตรงนี้ก่อนนะคะ"

เธอพาเขาเข้าไปในเรือนรับรอง เสิร์ฟน้ำชาให้ แล้วก็เดินออกไป

"ยาเระ ยาเระ..."

หลังจากหญิงสาวออกไปแล้ว โจทาโร่ก็ทิ้งตัวลงนอนบนเสื่อทาทามิ ขาไขว่ห้าง มือทั้งสองประสานไว้ใต้ศีรษะ หลับตานิ่ง ไม่แสดงท่าทีระแวงใด ๆ แม้อยู่ในสถานที่แปลกหน้า

ไม่นาน เสียงประตูเปิดเบา ๆ ดังขึ้น หญิงสาวกลับเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้เธอเปลี่ยนจากชุดเปิดเผยเป็นกิโมโนสีส้มเรียบหรู ลุคของเธอเปลี่ยนจากร้อนแรงเย้ายวนเป็นสง่างามนุ่มนวลในพริบตา

แต่รูปร่างเย้ายวนกลับยิ่งชัดเจนขึ้นใต้เนื้อผ้าอันหลวมโพรกนั้น ใบหน้าของเธอมีสีระเรื่ออย่างเขินอาย ก่อนจะเดินเข้ามาหาเขาช้า ๆ แล้วคุกเข่าลงข้างกาย

โจทาโร่ลืมตาเบา ๆ ดวงตาสีเขียวอ่อนนิ่งลึกจ้องมองเธอ เธอโน้มตัวเข้ามา ซบแนบกับแผงอกกำยำของเขา วางมือทั้งสองข้างค้ำข้างลำตัว จากมุมนี้ เธอสามารถชื่นชมใบหน้าหล่อเหลาของเขาได้อย่างใกล้ชิด

สายตาเธอเต็มไปด้วยความหลงใหล ริมฝีปากอ่อนนุ่มแย้มออก กลิ่นหอมสดชื่นเหมือนกลิ่นไม้ฟินแลนด์กระซิบอยู่ตรงปลายจมูกของเขา

"ฉันสวยมั้ยคะ?"

คำถามที่ผู้หญิงจะถามแค่กับคนที่เธอรู้สึกพิเศษและเธอเองก็ไม่ใช่แค่ผู้หญิงธรรมดา เธอคือผู้หญิงที่งดงามไร้เทียมทาน

โจทาโร่ขมวดคิ้ว ผลักเธอออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะยันตัวลุกนั่ง เท้าข้างหนึ่งงอขึ้น มือเท้ากับเข่า

"ผู้หญิง...เงินของฉันอยู่ไหน?"

น้ำเสียงเรียบเฉยนั้น ทำเอาเธอชะงัก เธอเริ่มสงสัยในเสน่ห์ของตัวเอง

เธอจ้องโจทาโร่อย่างเคืองใจ ก่อนจะยิ้มหวานพลางพูดเสียงออดอ้อน

"พูดถึงเรื่องเงินตอนนี้ มันทำลายบรรยากาศนะคะ"

มือเรียบเนียนนุ่มจับมือเขา แล้ววางลงบนอกอวบอิ่มของเธอ ความเฉยชาของเขาทำให้เธอเกิดทิฐิ อยากจะมัดใจเขาให้ได้ ไม่ว่าอย่างไร

"คุณคะ เคยคิดอยากเข้าร่วมกับพวกเราบ้างมั้ย? ฝีมือของคุณ...ถ้าได้ร่วมงานกับคาสิโนนี้ล่ะก็ ทั้งเงินและผู้หญิงอะไรก็ให้คุณได้หมดค่ะ"

ขณะพูด เธอก็ค่อย ๆ ดึงปกกิโมโนลง เผยผิวขาวเนียนราวหยก พร้อมร่องอกลึกที่สะกดทุกสายตา

แต่โจทาโร่ขมวดคิ้ว ปัดมือเธอออกอย่างแรง แล้วลุกขึ้นยืน มือทั้งสองล้วงกระเป๋ากางเกง ก้าวไปยังประตูทางออก

ทันใดนั้น ประตูเปิดออก และชายร่างสูงใหญ่ในชุดกิโมโนสีดำก็ก้าวเข้ามา พร้อมตบมือแปะ ๆ อย่างชื่นชม

เขาไว้เคราหนา เต็มไปด้วยออร่าน่าหวาดระแวง ชัดเจนว่าไม่ใช่คนธรรมดา

"ไม่เลวเลยหนุ่มน้อย ผ่านบททดสอบตัณหาไปได้แบบนี้...นับว่าสอบผ่าน"

"เจ้าพ่อ!" ดีลเลอร์ร้องอย่างตกใจ "ท่านมาที่นี่ได้ยังไง?"

"ซิลเวอร์วูลฟ์เป็นคนบอกฉันว่าเกิดอะไรขึ้นในคาสิโน"

ชายวัยกลางคนยังไม่ทันก้าวเข้ามาดี ก็มีชายใบหน้ามีแผลเป็นตามติดเข้ามา คนเดียวกับที่ส่งสัญญาณให้ดีลเลอร์ก่อนหน้านี้

"อย่ายุ่งเรื่องของคนอื่นจะได้ไหม!" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง สายตายังคงหยุดอยู่ที่โจทาโร่ ดวงตาคู่งามราวหยาดน้ำกำลังเอ่อล้น

"ยาโกะ ถอยไปซะ ผู้ชายแบบเขาไม่ใช่คนที่เธอจะรับมือไหวหรอก"

ชายวัยกลางคนพูดพลางผายมือเชื้อเชิญโจทาโร่ให้นั่ง แต่เมื่ออีกฝ่ายไม่ไหวติง เขาจึงเป็นฝ่ายคุกเข่านั่งลงเสียเอง

"ฉันชื่อ คุโรดะ ริวโนะสุเกะ เจ้าของคาสิโนแห่งนี้ และเป็นเจ้าของเกือบทั้งย่านโคมแดงละแวกนี้"

"ยาเระ ยาเระ... ฉันไม่สนใจเกมยากูซ่าของพวกนายหรอก"

โจทาโร่ที่เริ่มหมดความอดทนยื่นมือไปคว้าคอเสื้อของคุโรดะ พลางจ้องลงมาด้วยสายตากดดัน

"ตอนนี้ฉันแค่อยากรู้ว่า...เงินของฉันอยู่ที่ไหน?"

"คุโรดะซามะ!" ชายที่ชื่อซิลเวอร์วูล์ฟร้องขึ้น รีบล้วงมือเข้าไปในเสื้อ

แต่คุโรดะยกมือห้าม พร้อมกับจ้องตาโจทาโร่โดยไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

"หนุ่มน้อย...นายมีพรสวรรค์ เคยคิดจะทำงานกับฉันบ้างไหม?"

โจทาโร่ยกตัวเขาขึ้นด้วยมือเดียว ใบหน้าเย็นเยียบแฝงความไม่พอใจ

"ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไง ฉันถามว่าเงินอยู่ไหน!"

คุโรดะหัวเราะในลำคอ พลางกล่าวเยาะเย้ย

"นายเมินผู้หญิง ฉันคิดว่านายคงเป็นคนฉลาด...แต่ดูเหมือนจะไม่เข้าใจสถานการณ์ของตัวเองเลยแม้แต่น้อยนะ"

สิ้นคำ เขาถูกปล่อยตกลงไปกระแทกพื้น ซิลเวอร์วูล์ฟชักปืนลูกโม่สีดำขึ้นมาเล็งตรงหัวของโจทาโร่ทันที

คุโรดะยิ้มอย่างผู้ชนะ ปัดฝุ่นเสื้อคลุม แล้วกล่าวเสียงเรียบ

"นายคิดจริง ๆ เหรอว่าเงินก้อนนั้นจะได้ไปง่าย ๆ? ตอนนี้นายมีทางเลือกแค่ทางเดียว"

"คือทำงานให้พวกเรา แล้วเปิดปากบอกมาว่านายมันโกงยังไง"

เขาหัวเราะในลำคออีกครั้ง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

"ถ้านายฉลาด ก็จะได้รับการดูแลอย่างดี เหมือนที่ข้าปฏิบัติกับยาโกะ...แต่ถ้าคิดจะเล่นตัวล่ะก็"

รอยยิ้มอันชั่วร้ายคลี่ออกบนใบหน้า

"วันนี้นายจะไม่มีวันได้ออกจากที่นี่อีก!"

สิ้นคำ ขณะความตึงเครียดเริ่มปะทุ ใบหน้าโจทาโร่กลับเผยรอยยิ้มแฝงความหมาย เขาพูดอย่างใจเย็น

"พวกนายอยากรู้จริง ๆ เหรอว่าฉันโกงยังไง?"

คุโรดะคำราม "ดีที่สุดรีบบอกความจริงมา ไม่งั้น"

เขาพยักหน้าให้ซิลเวอร์วูล์ฟ ซึ่งเข้าใจทันทีและง้างนกปืนขึ้นอย่างเยือกเย็น

โจทาโร่หลับตาลง ราวกับหมดหนทางจะอธิบายกับพวกโลกแคบพวกนี้ เสียงของเขาเอื่อยเฉื่อยแต่เต็มไปด้วยความระอา

"ยาเระ ยาเระ ดาเซ่~"