EP 706 คำสั่งของเกิงโยฮวา!

EP 706 คำสั่งของเกิงโยฮวา!

By loop

ผ่านมาสามวัน...

ผ่านมาห้าวัน...

ผ่านมาเจ็ดวัน...

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป

สำนักงานเขตกวางหมิงได้เผยแพร่โปรชัวร์การป้องกันแผ่นดินไหวและการเอาชีวิตรอดได้จำนวนมาก และคณะกรรมการชุมชนในละแวกใกล้เคียงทุกแห่งได้ดำเนินการตามแผนการประชาสัมพันธ์ที่ดงซูบินให้ไว้ จนถึงขณะนี้ บ้านแทบทุกหลังได้รับโบรชัวร์การป้องกันแผ่นดินไหวที่จัดพิมพ์โดยสำนักงานเขต ดงซูบินยังรับเอาข้อเสนอของซงชิงหยู และตั้งจุดประชาสัมพันธ์จำนวนหนึ่งเพื่อจัดแคมเปญตอบคำถามเพื่อให้ผู้อยู่อาศัยในชุมชนเข้ามาร่วมสนุก ทุกคนให้ความสนใจในการจัดกิจกรรมในครั้งนี้อย่างกระตือรือร้น ผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่ได้รับขวัญและของกำนัล อีกประการหนึ่งคือเพื่อให้ทุกคนจดจำสิ่งต่าง ๆ ในโบรชัวร์ได้ แม้ว่าบางคนจะยังตอบคำถามไม่ได้ทั้งหมด ดงซูบินก็กำชับให้เจ้าหน้าที่แจกกำนัลเหล่านั้นให้เพื่อจูงใจผู้คน มีอย่างน้อยหนึ่งอย่างให้แต่ละครัวเรือนทำให้ผู้คนที่อาศัยในระแวกนั้นรู้ประทับใจการทำงานของสำนักงานเขตกวางหมิงเอามากๆ

ตอนนี้ทุกอย่างดูราบรื่นและเป็นไปได้ด้วยดี

สิ่งต่าง ๆ กำลังดำเนินไปอย่างรวดเร็วและดูเหมือนมันจะได้ผลลัพธ์ที่ดีเยี่ยมด้วย

อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์นี้ยังเป็นที่ถกเถียงกันอย่างมากในเขตอื่นๆ และดูเหมือนในเขตหรือถนนอื่นๆก็กำลังตั้งคำถามกับการกระทำนี้

การป้องกันแผ่นดินไหวและการเอาชีวิตรอด? หลายคนเคยได้ยินเกี่ยวกับสิ่งที่สำนักงานเขตกวางหมิง ได้ทำ พวกเขาทั้งหมดคิดว่า ดงซูบินคงจะว่างเอามากๆจนไม่มีอะไรจะทำ จึงหาเรื่องการเอาชีวิตรอดจากแผ่นดินไหวมาทำฆ่าเวลา?

ในเช้าวันนี้ ดงซูบินกำลังตรวจสอบสถานการณ์ในชุมชนแพนอันยี่ เขาทำงานร่วมกับเจ้าหน้าที่ในชุมชนเพื่อจัดเตรียมงานสำหรับพวกเขาในการเคลียร์อาคารเก่าที่ทรุดโทรม เพื่อให้แน่ใจว่าทางหนีไฟในทางเดินจะราบรื่น จากนั้นเหลือบไปเห็นเบอร์โทรศัพท์ที่โทรเข้ามาและเป็นเสียงเรียกของเลขาหม่าเลขานุการนายกเทศมนตรีโยฮวา

“เลขาธิการซูบินหรือเปล่า?” หม่าลี่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เลขาหม่า ผมเอง” ดงซูบินกล่าว

“ตอนนี้ทางมณฑลเรียกพบคุณด่วยให้เดินทางมาที่สำนักงานพรรคทันที และนายกเทศมนตรีโยฮวาจะตามหาตัวคุณ”

“ตามหาตัวผมอย่างงั้นหรอ?”

“ใช่แล้ว ส่วนเรื่องอะไรนั้น คุณจะรู้เองเมื่อคุณมาถึง!”

“ถ้าเช่นนั้นผมจะรีบไป”

ดงซูบินคิดว่ามันน่าจะเป็นเรื่องสำคัญมิเช่นนั้นเกิงโยฮวาคงไม่เรียกคุยกับเขาเป็นการส่วนตัวเช่นนี้ การรื้อถอนป้ายโฆษณาของโรงกลั่นเหล้าองุ่นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาทำให้ ดงซูบินเห็นแล้วว่าถ้าเขาทำงานของเขาโดยไม่มีการสนับสนุนจากทางหน่วยงานที่มีอำนาจมากกว่าเขา  คงจะต้องเผชิญกับการต่อต้านอย่างมาก นับประสาอะไรกับเรื่องงานอื่นๆ แต่อย่างไรก็ดีดงซูบินยังคงต้องแก้ไขงานอื่น ๆ ตามแผน เป็นไปได้ว่าทุกอย่างอาจมีอุปสรรคอยู่บ้าง และตอนนี้งานป้องกันแผ่นดินไหวของดงซูบินได้เข้าสู่สภาวะคอขวด ซึ่งภาระและปัญหาส่วนใหญ่อยู่ที่สำนักงานเขตกววางหมิง เงินทุนไม่เพียงพอ จากการคำนวณของเขา ยังเหลือแผนเรื่องเต็นท์ของผู้ประสบภัย เขาต้องเตรียมอุปกรณ์บรรเทาสาธารณภัยล่วงหน้า เขาต้องออกโบรชัวร์ต่อไป กำลังคนและทรัพยากรจำนวนมากกำลังเร่งรีบ ไม่มีเงิน เขาก็ไม่สามารถดำเนินการเรื่องพวกนี้ได้ ตอนนี้ทรัพยากรเป็นสิ่งสำคัญและเป็นความต้องการเร่งด่วนในตอนนี้

ณ สำนักงานคณะกรรมการพรรคเขต.

เมื่อดงซูบินขับรถซาตาน่าไปตามถนน หลายคนมองดูรถของเขา

เมื่อดงซูบินลงจากรถเขาได้พบกับชูชิงหวา ผู้อำนวยการสำนักงานถนนผิงอันซึ่งกำลังออกมาจากอาคารสำนักงานของรัฐบาลเขต

“เลขาซูบิน” ชูชิงหวาเริ่มทักทายดงซูบินก่อนและยิ้มเยาะ: "ผมได้ยินมาว่าถนนของคุณประชาสัมพันธ์การป้องกันและเอาชีวิตรอดจากแผ่นดินไหวใช่ไหม คุณทำไปเพื่ออะไรกัน?"

ดงซูบินมองมาที่เขาและยิ้ม: "ป้องกันปัญหาก่อนที่จะเกิดขึ้น"

ชูชิงหวาส่ายหัว “เด็กน้อย คิดว่ามันจำเป็นหรือยังไงที่ต้องทำเช่นนั้น”

“แล้วจะทำไม? อะไรจะสำคัญไปกว่าความปลอดภัยของประชาชน.”

“เอาล่ะแล้วแต่คุณเลย” ชูชิงฮวายิ้มและส่ายหัว เขาไม่สนว่าดงซูบินจะทำอะไรด้วยซ้ำ แต่เท่าที่รู้ตอนนี้ก็เป็นยุคของเศรษฐกิจแล้ว ทำไมต้องดำเนินเรื่องแผนป้องกันแผ่นดินไหวด้วย? ไม่รู้หรือยังไงว่าทางมณฑลกำลังจับตาดูนายอยู่

ชั้นบน

สำนักงานเขต.

ดงซูบินเคาะประตู

"เข้ามาข้างในสิ!" เสียงของเกิงโยฮวาดังขึ้นหลังประตู

ดงซูบินพยายามดึงสติของเขาและผลักประตูเข้าไป ทันใดนั้นเขาก็เห็นร่างที่สวยงามหลังโต๊ะ ตั้งแต่ที่เขาพบเกิงโยฮวาครั้งสุดท้ายเ  ตอนที่เกิงโยฮวาได้สวมกระโปรงสุดฮอตเพื่อไปบ้านของเขาดงซูบินไม่เคยเห็นเกิงโยฮว ตั้งแต่นั้นมา ฉันไม่รู้ว่าเธอจงใจซ่อนตัวจากเขาหรือเธอยุ่งมากอยู่แล้ว ดงซูบินคิดถึงเธอจริงๆภายในใจของเขายังคิดถึงเหตุการที่ทั้งคู่สานสัมพันธ์กันในคืนนั้น

วันนี้เกิงโยฮวาสวมกางเกงขายาวสีน้ำตาลและรองเท้าส้นสูงสีดำ ส่วนท่อนบนเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ดูเป็นชุดทางการเอามากๆ

ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น เธอก็พูดว่า "ฉันไม่จำเป็นต้องอธิบายใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงเรียกคุณมาที่นี้"

"ผมไม่ทราบจริงๆครับว่าทำไม" ดงซูบิน มองมาที่เธอและพูดว่า: "ช่วยบอกผมที"

เกิงโยฮวาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ: "มีคนบอกว่าเขตของคุณกำลังดำเนินการประชาสัมพันธ์การป้องกันแผ่นดินไหว มันจริงหรือไม่?"

ดงซูบิน พยักหน้า "ใช่ เรากำลังคำนึงถึงความปลอดภัยเป็นอันดับแรก ดังนั้น”

“พอแล้วตอบเพียงเท่านั้นแหละ!” เกิงโยฮวายังคงเขียนเอกสารโดยก้มหน้าลง และเธอก็พูดออกมาทันที: "เรื่องการป้องกันแผ่นดินไหว! ฉันสั่งให้คุณหยุดดำเนินการทันที!"

ดงซูบินถึงกับงงเมื่อได้ยินเช่นนั้น"ทำไม?"

“ฉันว่าคุณน่าจะรู้นะว่าทำไม!” เกิงโยฮวาพูดอย่างเย็นชา: “สิ่งที่คุณทำนั้นมันเป็นการกระทำโดยภาระการ! คุณได้รายงานเรื่องนี้ให้ทางมณฑลรับรทราบก่อนหรือไม่ คุณเองทำงานในฐานสำนักงานเขตคุณลืมตัวไปแล้วหรือยังไง! และทุกเรื่องควรได้รับการอนุนมัติจากทางคณะกรรมการมณฑลก่อน! ฉันเคยบอกเรื่องนี้กับคุณไปแล้วนะซูบิน!” เกิงโยวฮวาพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “รายงานจดหมายฉบับนั้นที่คุณส่งมาให้ฉัน! ฉันได้อ่านมันแล้วและก็ได้บอกคุณไปแล้วเกี่ยวกับเรื่องรี้!แต่คุณคิดจะมากวนฉันโดยพยายามส่งข้อความเหล่านั้นมาก่อนกวนฉันอยู่เรื่อยๆ! คุณนี่มัน! ฉันไม่รู้จะทำยังไงกับคุณดี!”

ดงซูบินเองรู้สึกไม่ดีเช่นกันเมื่อได้ยินสิ่งที่เกิงโยฮวาพูด “นายกโยฮวา ที่ผมส่งข้อความไปก่อนหน้านี้ เพื่อนของสำนักป้องกันแผ่นดินไหวบอกผมบอกว่าอาจมีแผ่นดินไหวในเป่ยเหอ” ดงซูบินรู้ว่าเหตุผลนี้อาจไม่เพียงพอที่จะทำให้เกิงโยฮวาเห็นด้วยเขาจึงพยายามเบี่ยงประเด็นไปเหตุผลอื่นทันที . “แน่นอน ผมยืนยันในภายหลังว่าเขากำลังดื่มสุราและพูดจาไร้สาระในวันนั้น แต่ใครเป็นคนพูดเรื่องแผ่นดินไหว ผมไม่ได้บอกว่าเราจะเกิดแผ่นดินไหวในเป่ยเหอ ผมหมายถึงเราควรมีการการป้องกันอยู่เสมอ ไม่ผิดตอนนี้โลกเต็มไปด้วยข่าวแผ่นดินไหว พูดตามตรงผมกลัวมาก ผมเลยอยากหาวิธีการรับมือและป้องกันแผ่นดินไหวไว้ก่อน เหตุผลเพียงเท่านี้มันเป็นปัญหาอย่างงั้นหรอครับ?”

เกิงโยฮวามองเขาด้วยใบหน้าที่ไม่พอใจ “คุณยังมีเหตุผลอีกมากมาย?

ดงซูบิน กล่าวว่า: "ผมไม่รู้ว่าคุณจะไปฟังความจากใครมา แต่สิ่งที่ผมทำอยู่ผมตั้งใจทำและคิดวิเคราะห์ดีแล้ว!"

“ดงซูบิน! ฉันไม่คุยกับคุณแล้ว!” เกิงโยฮวาเหยียดคอและพูดว่า: “ฉันกำลังให้คำแนะนำแก่คุณในนามของคณะกรรมการเขตและรัฐบาลเขต! งานป้องกันแผ่นดินไหวจะต้องหยุดดำเนินการในทันที!”

“นายกโยฮวา!”

"แค่นั้นแหละ!"

"แต่ผม..."

"...ออกไป!"

เกิงโยฮวาทำท่าทีไม่สนใจเขาอีกต่อไป และจัดการกับงานในมือ เขียนบางอย่างลงในเอกสาร

ดงซูบินเองพยายามหายใจเขาลึก “ที่นี่อาจไม่สะดวกคุยกัน ผมจะรอคุณอยู่ที่หอพัก”

เกิงโยฮวา ไม่ได้พูด

“เมื่อคุณกลับมา ผมจะบอกรายละเอียดให้คุณทราบได้ไหม”

“ฉันสั่งให้คุณออกไป!” เกิงโยฮวายกศีรษะขึ้น “คุณไม่ได้ยินหรือยังไงกัน”

ดงซูบินพูดอย่างไม่เต็มใจ: “ถ้าอย่างนั้นผมจะรอคุณคืนนี้ รอคุณกลับมา ผมหวังว่าจะได้พบคุณนะครับ”